meltem ve idil'in dünyası, brüksel lahanası...

İdil ve ana haber bülteni

2011-12-07T10:17:00.001+01:00

Geçen akşam uyku saatinden önce hazır İdil babasıyla oynarken bende ana haber bültenine bir bakayım diye salona gidip çok ender açılan televizyonumuzun önüne uzandım. NTV ana haber yeni başlamış süper!! Ben kendiminkiyle meşgulken bakalım neler olmuş dünyada diye haberleri izlerken, İdil yanımda bitti. Hatta elindeki muzu yanıma uzanıp, sarmaş dolaş yemeyi istedi ki İdil öyle sarılıp uzanmayı pek sevmez. Sonra başladı sohbet:

I: Anne bu büyüklerin programı mı?
M: Evet, kızım. Bu haber programı.

O arada bir politikacımızın İzmir mitinginden görüntüler yayınlanır. Miting coşkusu içinde bağıra bağıra konuşan bu politikacıyı görünce İdil:

I: Anne bu niye bağırıyor?
M: Politikacı da ondan İdilcim.
I: Politikacı bağırır mı? Sevmedim ben onu. Güzel konuşsun.

Birazdan çıkan haber spikerinin düzgün ve yumuşak bir sesle konuştuğunu algılayan İdil:
Bak anne bu güzel konuşuyor, bu politikacı değil mi ? diye sorar.

Anne İdil'i onaylar ve televizyonu kapatma saati olduğuna kanaat getirir. İdil'i uyku öncesi daha fazla uyarmadan, uyku ritueline geçilir.

Hatırlanası Diyaloglar IV

2011-11-30T13:50:00.001+01:00

Anne, kardeş, arkadaş ilişkilerini çözmeye çalışan İdil hanımın son dönemdeki favori sorusu:

İ: Anne seni kim doğradı? (kim doğurdu?)
M: Anneanne doğurdu kızım
İ: Beni kim doğradı?
M: Ben doğurdum canım.
İ: Anneanne senin annen benim arkadaşım mı?
M: Evet
İ: Anneanneyi kim doğradı????

Bu muhabbet böyle sürüp gidiyor.....

Hatırlanası Diyaloglar III

2011-10-31T12:56:00.004+01:00

Uzun süre ayrı kalıp kavuştuğu IKEA masa ve tabureleriyle oynayan İdil, iki tabureyi yanyana getirip ortalayarak ikisine birden oturur. Sonra anneye döner ve şöyle der:
Bak anne, benim iki popom var onun için iki tabureye oturuyorum.
Anne evladının mantık zincirine şaşar kalır. Resim çekmeyi bile akıl edemez.

Ankara'nın kırkını çıkardık

2011-10-28T10:07:00.000+02:00

15 Eylül'de başlayan Ankara maceramızda kırk günü geride bıraktık. Kırk gün sonra lohusalıkta olduğu gibi sihirli bir değnek değmedi maalesef. Kendimi hala sudan çıkmış balık gibi hissediyorum. Bunun 15 yıldır yurtdışında yaşamakla da ilgisi yok. İstanbul'da olsam böyle olmazdım eminim. Bu şehre dair ne bir anım ne de bir gönül bağım var. Referans verilen noktaları, yolları gözümde canlandıramıyorum.

Evimizin önünde iki tane okul var. Uzun yıllar sonra pazartesi sabahı okul töreninde İstiklal Marş'ını duyunca gözümde yaşlarla ben de söyledim. Ardından andımızı söyledik beraber. İlkokulu bitireli kaç yıl oldu ama hala beynimde kazılı (bazen önceki gün ne yediğimi unutuyorum), beyin yıkanması bu demek herhalde.

Bugünlerde de dağ başını duman almış takılıyoruz. İlk defa 29 Ekim'i Ankara'da kutlayacağım için heyecanlıyım. İdil'e 29 Ekim bayramını Türkiye'nin doğum günü diye anlattım. Neyseki pastada kaç mum olacak diye sormadı.

Bir aylık bir bekleyiş sonrasında eşyalarımız bir hafta bir gecikmeyle geldi. Evi ilk ay eşyalı kiraladığımız için ev sahibimiz geçen hafta alıp beyaz eşyalar ve perdeler dışında herşeyi götürdü. Bizim eşyalarımız sözde ertesi gün gelecekti. Gerekli belgeler hazır olmayınca biz evde kaldık dımdızlak. İki gecelik otel macerasından sonra yer yatakları temin edip boş evde kalmayı, kağıt tabak bardakla takılmayı tercih ettik. İdil boş evde koştu, hopladı, zıpladı ve çok eğlendi. Şimdi ise kutu kutu yaşıyoruz çünkü gardolabımız bu eve sığmadı. Tavan 4 cm kısa geldi.

Ben kendimce bu sıkıntıları yaşarken gelen şehit haberleri ve ardından gelen Van depremi şamar gibi indi yüzüme. Nereye baksam ne okusam gözüm doluyor, başlıyorum ağlamaya. Yeter artık anneler evlatlarını kaybetmesinler, binalar iskambil kağıtları gibi yıkılmasın diye bağırasım geliyor.

Hatırlanası diyaloglar II

2011-10-27T20:08:00.001+02:00

İdil ve Ankara'nın taksicileri arasında geçen diyaloglardan hatırımda kalanlar:

1. İdil'i seven bir taksi şoförü, benim de torunum olsun, ben de dede olmak istiyorum der.

İdil hanım hemen yok yok yok sen dede olmazsın, sen taksi şoförüsün diye itiraz eder.

2. Bir başka şoförü ise kellikten muzdariptir. İdil taksiye biner binmez, anne bu amcanın saçı yok diye yorumda bulunur. Anne hafif utanarak, evet İdil'cim bazı erkeklerin saçı dökülür, mesela dayın diye durumu kurtarmaya calışır. İdil neden anne neden diye seklinde açıklama ister. Anne genetik kodlardan falan bahsederken, taksici daha pratik bir çözümle ben saçımı taramadım o nedenle döküldü diye duruma el koyar. Ertesi sabah İdil elinde fırçayla ayna karşısına dikilir.

3. Başka bir gün, başka bir takside (ki bu taksiye defalarca bindik) İdil ben yabancıyım ben yabancıyım diye kendini yabancılar. Taksici yok kızım sen bizim kızımızsın, okulumuzun öğrencisisin diye yorumda bulunur. İki buçuk yaşındaki velet nasıl oldu da yabancılığı kendine mal etti sorusu annenin kafasında asılı kalır.

4. Taksilerin aynalarına astıkları tesbih, nazarlık, cd vb bilimum ıvır zıvır İdil'in radarından kaçmaz. Her takside bunların envanteri yapılır. Neden astıkları sorgulanır.

Yollarda

2011-10-09T09:11:00.001+02:00

Yıllar sonra ilk defa light seyahat ettim. Evet dün sabah Ankara'dan çıkıp Brüksel Köln hattında geçecek iş gezisine start verdim. Evden cıkarken üzülsem bile yalnız seyahat etme fikri hoşuma gitti. Bir el çantası. Elimde yük olmasın diye duty free'yi bile bos geçtim. Nasıl bir özgürlük duygusu, özlemişim. Bu geziden bazi ilkler:- İlk defa İdil'den bu kadar uzak kalicam (6 gün)- ilk defa kendi işimi kovalıycam (girisimci Meltem)- ilk defa brüksel'de turist olucam (15 yıl sonra)- ilk defa İdili'in arkadaşlarının arasında ben çocuksuzdum (Evet Idilcim sen olmadan Ada bebegin dogum gününe katildim ve seni cok özledim)- Ste sezonun ilk nezlesini oldu (okul sezonu açıldi, idil mikrop taşımaya başladı). Bunun benim gezimle alakasi, tam zamanini buldu seklinde aciklanabilir.)- ilk defa trende giderken blog yazıyorum (seyahat blogculuğu ne keyiflidir kimbilir, belki bir gün idille beraber yazarız)Bakalım başka ilkler olacak mı?

Hatırlanası diyaloglar I

2011-10-03T21:29:00.001+02:00

İdil ile anane arasında geçen bir diyalog:

AA: Kurban olurum ben sana! (annem neden coştu da kurban oldu hatırlamıyorum)
İdil: Anane sen kurbağa degilsin, sen ananesin, insansın!!!

Anneve anane şaşkınlıkla kalakalırlar.

İkinci hafta geride kalırken

2011-09-30T21:24:00.001+02:00

Zaman hızla akıp gidiyor. Ankara'ya geleli on beş gün olmuş resmen. Bu kısa sürede biraz da olsun bir düzen kurduk. Hatta İdil'in okuluna ön alıştırma turlarına başladık. Telefon, internet kaynaklı bazı sıkıntılarımız olduysa da genel olarak iyi geçti ilk on gün.

Netice olarak dil sorunumuz yok. Uyum sorunumuz sınırlı denilebilir. Çocuk arabası düşmanı kaldırımlar, her yere park etmiş arabalar ve neredeyse doksan derece yokuşlarda olmasa herşey daha keyifli olacak. Ama bu da Ankara'nın tuz biber diyelim geçelim.

Oturduğumuz muhitde çok sayıda yabancı yaşıyor. İdil'in şimdiden Fransız, Amerikalı ve Japon arkadaşları oldu. Sitede küçük bir oyun parkının olması çok iyi oldu. Akşam üstü inip biraz oynuyoruz.

Türkiye'de yaşamanın kolaylıklarından faydalanıyoruz. Bir telefonla ne istersen geliyor neredeyse. 15 yıldır Brüksel'de mahrumiyet bölgesinde yaşamışız resmen. Özellikle de çalışırken cumartesi günlerini alışveriş peşinde geçirmeler, akşam 6'da kapanan kuru temizlemecinin kapısında Garfield gibi kalmalar çok uzakta kaldı.

Ruh halimiz nasıl?

Ben halen uzun bir tatile gelmiş gibi hissediyorum. Eşyalı eve biraz otel havasında oluyor. Senden hiçbir şey yok. Sanırım kendi eşyalarımız gelene kadar sürecek bu tatil/ otel hissiyatı. Diğer bir neden de Brüksel'de olduğu gibi 'bugün hava nasıl olacak' diye uyanmıyorum (ben buna tatil hali derim de). Bir de İstanbul'u ve denizi özlüyorum bir istanbullu olarak.

İdil gündüzleri enerji patlaması yaşıyor. Duvarlara tırmanıyor, taklalar atıyor, sokakta pusetsiz çıkarsak alıp başını uzaklara koşuyor. Ondaki bu patlamanın ne kadarı yaştan, ne kadar mekan, yaşam değişikliğinden kaynaklanıyor, anlayamıyorum. Daha önce pek yaşamadığımız gece uyanmaları, gece ve karanlık korkuları başladı mesela. Belki de hepsi biraraya geldi. Bundan bir sene önce taşınmış olsak daha az hissederdi bu değişimi.

Ste evimize 10 dakika yürüme mesafesinde olan yeni işine alışmakla meşgul.O pek renk vermiyor ama keyfi yerinde gibi.

Sonuç olarak: iyiyiz, uyum sağlıyoruz ama Brüksel'deki arkadaşlarımızı çok özlüyoruz. Ve teknolojinin verdiği imkanlara teşekkür ediyoruz.

Brüksel lahanasından Ankara'nın nesine?

2011-09-12T13:35:00.000+02:00

Blog yazmaktan elimi eteğimi çekeli altı ay olmuş. Bu dönemde okusam bile içimden yorum yazmak bile gelmedi hiç. Nedendir? Öncelikle sanırım tam iyileşti dediğimizde giden bir anne ve arkada kalan üç çocucuğu beni fazlasıyla etkiledi. Mümkün olsa herşeyden kaçabilsem dedim. İçime kapanmak istedim. Bir ölçüde başardım.Yazdım yazdım bir yerlere ama çoğunlukla içime.

Sonra Ankara'ya taşınma durumu ortaya çıktı. Bu değişiklik yeni bir hayat yeni bir can gibi geldi. Taşınma öncesi koşturmaca halleri arasında artık bloguma yazmaya geri dönmeliyim hissini, ruhsal bir iyileşme belirtisi olarak algıladım. Ama bu seferde kafamı toplayıp yazamadım. Şimdi taşıma şirketi son 5 yıldır yaşadığımız evimizi toplarken bu satırları yazıyorum.

27 Ocak 1997'de açtığımız Brüksel defterine bir ara vererek (kapatarak diyemiyorum), 15 Eylül 2011'de Ankara yollarına düşüyoruz. Önümüzdeki dört yıl evimiz Ankara'da. Neredeyse 15 yıl olmuş bu gri şehre ayak basalı.

Bu blogun adı da başkentteki dünyamızı yansıtacak şekilde değişmeli değişmemeli mi diye düşünüyorum. Şu an evdeki koli kargaşasıyla bütünleşen ruh halimle bir karar vermem zor. Bakalım neye karar verecek bu deli gönlüm. Tek bildiğim bu blogun son yazısının en son yazdığım gibi karamsar bir post olmaması gerektiği.

Ankara'da ev hazır, İdil'in kreşi hazır. Gerisi gelir zaten.

İşte bu yazdan kalma bir kare!!

Dokunma anne dokunma!!!

2011-03-07T14:26:00.000+01:00

İtiraz itiraz itiraz sürekli bir itiraz modundayız.

Bilse, mazaretim var asabiyim ben, diye şakıyacak İdil hanım bu aralar.

Azıcık sevecek olsam, ''anne İdil'e dokuma'' diye çıkışıyor.

Sanırım İdil bu aralar dış dünyayı, diğer çocukları daha iyi algılamaya başladığı için çelişkili, zor bir süreçten geçiyor. Sürekli bir sorgulama halinde. Antenleri çok açık: Anne bu ne, ne işe yarar diye soruyor. Bazı kavramları anlaması güç olduğundan yüzünde bir soru işaretiyle duyduğu açıklamayı kaydedip geçiyor. Bir de kendine ait olanı vermek, paylaşmak istemiyor. Her işini kendi yapmak istiyor yapamayınca kızıyor.

Annenin sabrı sürekli test ediliyor. Anne artık hayatı boyunca çocuğu ile ilişkisinde sabrının test edileceğini biliyor. Çünkü çocuğunun seçimleri, tercihleri, istekleri onunkinden farklı olacak. Her seferinde anne önce kendi egosunu frenlemeye çalışarak orta yolu bulacak. Şimdiden buna bez değiştirme, elbise seçimiyle başladık (İdil salopet giymiycek) ileride neler neler olacak.

Bunları yazmakta amacım şikayet etmek değil geriye dönüp baktığımda bu günleri hatırlamak, nereden nereye gelmişiz onu görmek.

Haftasonu notları

2011-02-27T20:06:00.003+01:00

Brüksel'de yağmurlu, soğuk bir haftasonu daha geçti. İdil ile beraber sıkılmıyoruz (sıkılacak vakit yok) ama hava kapalı olunca ruhumuz, enerjimiz olumsuz etkileniyor.

Cumartesi sabahı bana araba bakmaya gittik dönerken yağmura yakalandık. İdil'in arabasının yağmurluğunu almadan çıkmışız. Artık araba zaten bir aksesuar oldu. İdil çıkmadan pazarlığa başlıyor ayakta diye. Yorulunca kucak istediğinden arabayı alıp çıkıyoruz. Arabaya oturtmak için en iyi ikna yöntemi ise güvercin kovalama oynuyacağız oldu. Karda kışta pek ortada gözükmeseler de arayıyoruz. Yağmura yakalanınca girdik bir yere kahve içmeye, çok çocuk friendly olmasa bile işimizi gördü. Zaten eve beş dakika mesafedeydik ayrı mesele ama İdil restorana gidelim deyince öyle bir çözüm bulduk. Sonra baktık yağmur dinmiyor kaderde ıslanmak var, bu çocuk bırda büyüyecek deyip çıktık yine yola. Sonra ev, yemek, uyudu uyandı derken akşamı ettik. Neyse ki yeni oyuncaklarımız var, onlarla vakit geçti.

Pazar sabahı little gym. İdil'in göz nezlesi bana geçtiği için bu sabah baba kız takıldılar. Gidip orda çoluk çocuğa dağıtmayıp diye evde kaldım. İdil bara asılıp takla atmış onu kaçırdım. Bu aralar İdil ile ters düz takla derken ben de 20 yıl sonra takla atmaya başladım. O durum idare taklalarından değil, bizzat beden eğitimi dersinde yaptıklarımızdan. Little gym'de dedikleri siz yapın ki çocuklarınızda korkmadan yapsın. İdil'den anne de takla atıyor lafını duymak keyifliydi gerçekten.

Bu aralar hastalık korkusuyla yaşıyorum resmen. Bloglara bakıyorum tüm çocuklar hasta. Bitsin bu kış lütfen. Allah beterinden korusun çocuklarımızı. İdil bir şeyler kapıyor eve getiriyor önce o sonra biz şeklinde hastalanıyoruz. Virüslerle evimizi paylaşır olduk resmen. İdil'in konjunktivitli gözleri gözümün önünden gitmiyor, çok üzülüyorum. Birisi de konjunktivitin arkasından bronşit gelir deyip sinirimi bozdu iyice. Geçen hafta acaba su çiceği aldı mı kuşkusu, cumartesi ve pazar bir tane bacağında bir tane bileğinde çıkıp sonradan yok olan kırmızı lekelerle güçlendiyse de, gerisi gelecek mi yoksa alerji mi diye düşündürmeye devam ediyor. Bu akşam hafif ateşli uyuduk bakalım gece nasıl geçecek.

Bu hafta İstanbul biletlerimiz aldım. İdil'in ilk koltuğu. Adam sınıfına girdi:-)) Annem bak annecin sana bilet aldı İstanbul'a gitmek için deyince ne derse beğenirsiniz, teşekkür ederim annecim.Anne eridi. Babadan 10 gün uzak kalmaya nasıl tepki verecek küçük hanım göreceğiz.

İdil'in baba düşkünlüğü zirvede bu aralar. Eğer bu zirve değilse fazlasına nasıl dayanırım bilemiyorum. İkisi oynarken yanlarına gidersem anne gitsin diye beni postalıyor. Uyumak için babası kitap okusun, burnunu babası silsin, gözüne ilacı babası sürsün diye liste uzuyor gidiyor. Bu akşam anne akıllı miniği okusun diye lütfetti de ben uyuttum kızımı.

İdil öyle öpülüp koklanmaktan hoşlanmayan bir çocuk. Bazen alıp içime sokasım geliyor ama dokundurtmuyor resmen. Ben de öyleymişim. Ama şimdi bebekken daha fazla mıncıklasaydım keşke diyorum. Okşamaya çalıştığımda anne dokanmasın diyişi varki al onu mıncıkla ya. Neyse çocuğuna saygılı bir ebeveyn olarak tabi deyip kenara çekiliyorum.

İdil 2 yaşında

2011-02-22T13:46:00.004+01:00

Minik kuzum iki yaşında. Daha nice sağlıklı, mutlu , huzurlu, şanslı senelere annesinin nar tanesi, nur tanesi, bir tanesi.

İki doğum günü partisi, iki pasta, büyük arkadaşlar küçük arkadaşlar, istanbul'dan dayı derken yine bir 20 Şubat geride kaldı.

2 gün üstüste doğum günü partisi artı kreşte kutlama derken anne yorgunluktan bayılırken (2 pastayı anne yaptı artı börek çörek diye kendine paraladı) İdil de bilimum insanlarla temastan göz nezlesi, konjunktivit oldu. Pamuklar üstünde büyütülmüyor bu çocuklar. Kızımın kırmızı, şiş ve akıntılı gözlerine bakınca için acıyor. İlaç sürebilene de bravo. Bu ilaçları yapanlar sürmek için yardıma gelse.

Doğum günü sabahı little gym'e gittik. Orada da eli yüzü kırmız benekli bir çocuk vardı. Su çiçeği olmasından şüphelendim. Babasına soramadım aman be adam hasta çocuğu ne diye getirdin diye!!!Şimdi beklemedeyiz öyleyse İdil de 10 gün içinde çıkar belirtileri. İyi huylu hastalık dediler aşısını yaptırmadık ama bir yandan da korkuyorum. Neyse hayırlısı olsun. Allah kötü hastalıklardan korusun.

Pimpa İdil'in doğum gününe geldi

Bırakın beni füf yapıcam
.

Bu pastayı da uzun uğraşlar sonucunda anne yaptı. Kayda geçsin lütfen:-)

Anneye bir şaplak

2011-02-18T15:13:00.003+01:00

16 Şubat 2011 akşam 19 sularında İdil'in yüzüme oturttuğu şaplakla dünyam karardı. Takip eden saniye içinde kafamdan geçenler:

nasıl yani?
nereden öğrendi?
şimdi ne tepki vermeliyim?
kreşte kesin biri vurdu kızıma?
biz bir fiske bile vurmadık?
televizyon hep kapalı? neden ben?
saçına toka takıyordum sadece!

İkinci saniyede gözlerim doldu.

İdil çok yanlış bir şey yaptın derken içeri babası girdi ne oldu diye sordu. Ben gözyaşları içinde olanı özetledim sonra babası kızdı İdil'e ve anneden özür dilemesini istedi. İdilcim ne yaptığını pek anlamadığı için neden özür dilediğini anlamadı.

Ben kızımı öptükten sonra babasıyla bırakıp odamda biraz ağladım. Çok fena içime oturdu o şaplak. Tabi ki ne yaptığını bilmiyor üzülmem anlamsız ama çocuğumdan böyle bir tepki beklemiyordum.

Daha sonra kendimi toparlayıp yaptığının yanlış olduğunu anlatırken ona kreşte kimsenin vurup vurmadığını sordum. O da bir arkaşdaının adını verdi. Bu terrible two döneminde çocuklar agresifleşiyor ama kızımdan pek beklemiyordum açıkcası. İdil genelde oldukça uyumlu bir çocuk. Cici cici diye sever. Yüzündeki agresif bakış bana çok yabancı geldi.

Kreşteki öğretmenleriyle konuşacağımpazartesi. Öğrenelim bakalım ne olup bitiyor sınıfta.

En güzel hediye

2011-02-15T18:30:00.006+01:00

Sevgililer gününe ve tüketim merakına gıcık olduğumu haykıran bir yazının akşamında kızım şimdiye kadar aldığım en anlamlı hediyeyi verdi . Ben daha ne isterim:-))

Hayat güzel mi ne??

Kırmızı kırmızı her yer kırmızı

2011-02-14T16:33:00.003+01:00

Evet bugün sevgililer günü, bir 14 Şubat daha cee dedi.

Sabah spora gittim. Çıkışta bir baktım resepsiyona kırmızı kağıda sarılı kalp şeklinde çikolatalar koymuşlar. Oldu mu şimdi kardeşim derken içimden al kızım al diyen sese yenik düşdüysem de, ağzıma atmadan eve gelebildim.

Arkadaşımla yediğim öğlen yemeğinde tercihim günün yemeği olunca, önünde başka bir kalp bitti. Hamurdan kalp yapıp yemeği içine saklamışlar iyi mi! İyi ki hamuru kırmızıya boyamamışlar dedim içimden. Restorandaki kırmızı balonlara falan dokunmuyorum.

Dükkanlarda kırmızı kalp enflasyonu, elinde kocamana 'I love you' balonlarıyla gezen adamlar, çiçekçilerdeki kuyruklar, sabah hiç düşünmeden giydiğim kırmızı tişörtüm....

Iyyk diyorum kapitalizm zoruyla itelenen romantizm kapsamında alınan ve verilen hediyelere, yenilen akşam yemeklerine. Bugün illa ki sevileceksiniz bir çiçek, bir ayıcık ya da bir kutu çikolatayla.

Ekonomik kriz zamanlarında ne yapılır? Tüketim pompalanır, insanlar gerekli gereksiz tüketsin ki çarklar dönsün. Sevgililer günü, cadılar bayramı, anneler günü, babalar günü gibi fırsatlar varken daha ne isterseniz, insanları en hassas oldukları yerden vurun. Hediye alsan bir türlü almasan bir türlü.

CNN'de bu sabah verilen habere göre sevgililer günü sadece ABD'de 18 milyar dolarlık harcama yapılmış. Bir düzine gülün fiyatı Kenya'da 1.5 dolarken, İngiltere'de 48-68 dolar aralığındaymış. Yine CNN haberine göre, ABD'de Vahşi Hayatı Koruma Cemiyeti sevgililer günü hediyesi olarak değişik bir alternatif sunuyor. 10 dolarlık bağış karşılığında Bronx hayvanat bahçesinde ikamet eden, dünyada en cazgır olarak bilinen 58 bin Madagaskar hamam böceğinden biri ne sevgilinizin adını verebilirsiniz. Sanırım linkte resmi de sertifika olarak veriyorlarmış. Fırsatçılığın böylesi diyorum, aslında tebrik etmem lazım, at least for a good cause!!

Fransız televizyonundaki bir habere göre ise (çiçekçiler faks göndermiş) adamlar sabahtan beri aynı çiçek buketinden iki tane alıyorlarmış, biri eşe diğeri metrese:-)

Hamam böceği mi, iki buketten biri mi?? d şıkkı neydi?

Hayata çok mu olumsuz bakıyorum acaba?

PS: İdil'cim okuduğunda bana ne alaka diye sorarsan diye not düşüyorum. Sabahtan beri bombalanan annen biraz içini döktü.

İdil non é malato (İdil hasta değil)

2011-02-06T22:34:00.004+01:00

Ne zaman bitecek bu grip, nezle sezonu? İdil kreşe başladı başlayalı aşağı yukarı her hafta bir virus kaptı. Doktoru demişti zaten burnundan her akan her yeni saydam sümük, yeni bir virüs habercisi diye. Yaklaşık otuz virüs falan alınca bağışıklık sistemi basit soğukalgınlığına karşı güçlenecek. Sayamadım kaç oldu ama en azından yarılamışızdır diye umut ediyorum.

Cuma kreşin hemşiresi aradı ateşi 38.6 ateş düşürücü verebilir miyim diye? Tabi gelip alırsanız iyi olur da dendi. Sanki ben hasta çocuğumu orada bırakıcam. Ben zaten kreş yolundaydım. Cumadan beri ateş 38-39.5 arasında inip çıkıyor. Doktorunu aramadık önceki tavsiyeler üzerine perdolan, nurofen, serum fizyolojikle idare ediyoruz. Dün akşam ateş artarken keyifsizdi. İştah felaket yemek yemeden, süt içmeden yattı. Bugün iştah biraz daha iyiydi. Tavuk suyuna çorbaya talimiz. Bakalım yarın nasıl olacak?

İdil'in ateşini ölçebilmek için sıkı bir diplomatik müzakere yapmam gerekiyor. Onun argümanı 'İdil hasta değil' şeklinde. Ne denir bu durumda?? Aldığım müzakere teknikleri dersleri hiç işe yaramıyor karşımdaki 2 yaşında çocuk olunca. En kolay çözüm babayı çağırıp, ona ölçtürmek. Benim elimde dereceyi görünce hasta değilim diye tabanları yağlayan velet babasına bir kulağını ölçtürdükten sonra bunu da diye diğer kulağını da sunuyor. Günün çorbası'nda Arca'nın aynı şeyi yaptığını okuyunca çok güldüm.

Günün komik olayı ise İdil ve babasının akşam uykusu öncesindeki muhabbeti:
Bugün kaka yapmamış olan İdil'e babası sorar:
İdil, hai fatto la cacca (İdil kaka yaptın mı?)
İdil cevap verir:
Per fortuna, NO!! (ne şanslıyım ki yapmadım ! ya da şükürler olsun ki yapmadım!)

Sonrada gelip benim ve babasının arkasını kontrol eder biz yapmış mıyız diye.

Kreşe göndermek

2011-02-03T17:46:00.005+01:00

ÖzgürAnne blogunda kreş ya da anaokulu sorunsalına dokunmuş. Ne zamandır yazmak istiyordum vesile oldu. Sorular şöyle:

Göndermeli mi? (EVET)
Siz gönderdiniz mi? (EVET)
Olumlu ve olumsuz etkileri neler? Ne kadar sürdü? (YAZININ DEVAMINA BKZ)
Çocuğun hazır olduğu nerden anlaşılır?( SORU İŞARETİ)
Bir deneme yapsam kreşler buna sıcak bakar mı? Bu deneme kızımı üzer mi?
En iyi yer ev mi (ESKİDEN ÖYLEYDİ)

Türkiye dışında yaşadığım için buradaki deneyimimizi yazacağım. Tamamen kendi yaşadıklarımız hareketle yazıyorum. Belki bir fikir verir.

Belçika'da çocuklar 3-6 aylıkken kreşlere başlıyorlar. Çocuk sahibi olmadan kariyer manyağı olduğum dönemlerde bana çok mantıklı gelen bu uygulama bebiş ortaya çıkınca yok kesinlikle olmaz halini aldı.

Bence çocuklar üç yaşından önce kreşe gönderilebilir. Çünkü evde tek başına oldukça benmerkezi büyürken, kreşte ilk defa toplu yaşam kurallarıyla tanışıyor. Diğer çocuklar ve yetişkinlerle anne ve babası tarafından kollanmadan iletişim kuruyor. Kendine ait bir yaşam oluşturmaya başlıyor. Kreş dışında kalan zamanlarda eğer anne ve baba çocukla yeteri kadar ilgileniyor, sevgisini veriyorsa, iyi bir kreşin çocuğun ruhsal, zihinsel ve bedensel gelişimine olumlu etkisini olacağını düşünüyorum.

İdil 19 aylıkken başladı kreşe. İlk iki ay yarım gün gitti. İlk günlerde oldukça zordu. Beni bırakmadığı günler oldu. Çıkabildiğim günlerde elimde cep telefonu yakındaki bir yerde oturup bekledim. Şimdi tam gün gidiyor. Ama iki yaş krizleri kapsamına kreşi de aldı. Sabahları biraz mızlanıyor ama içeri girince oynamaya başlıyor hemen.

İdil'in kreşteki sorunu iletişimle ilgiliydi. İdil başladığında iki dilde iletişim kurabiliyordu. Kreşte sınıfındaki çocuklardan konuşanı yoktu (Çocukları teker teker alıp alıştırdıkları için İdil üçüncü çocuk olarak başladı) O da büyüklerle konuşmak istedi ama araya üçüncü dil girdi. Sonuç olarak bir süre sonra üçüncü dile alıştı. Bizim de kreşe göndermeme nedenimiz olan üçüncü dil olayı çözüm yoluna girdi. Burada anaokuluna başlama yaşı 2.5. O nedenle biraz daha erken kreşe vermeyi tercih ettik.

İdil'in kreşe başladığında konuşuyor olması bizi olanı biteni anlatabilmesi açısından rahatlattı. Kreşte uyumaya başladığı zaman bizimki uzun süre ağlayınca öğretmeni kızmış. O akşam bana Giovanna kızdı, dediğinde anladım ki uykuyla ilgili problem yaşamışlar. Ertesi gün alırken öğretmenine İdil böyle dedi ne oldu dediğimde hem olan biteni ayrıntılı öğrenmiş oldum hem de öğretmene İdil bizi bilgilendirebiliyor mesajını verdim.

Kreşin olumlu etkisi Fransızca'nın yanısıra kendi başına oyun kurmayı öğrenmesi, başka çocuklarla az da olsa iletişim kurması, oyuncakları paylaşması, farklı etnik gruptan (afrikalı iki çocuk var) çocukları şimdiden tanıması. İdil kreşe başladıktan sonra otobüste gördüğü afrikalı amcalara, teyzelere bakıp çirkin dedi bir iki kere. Yaşadığım şoku anlatamam. Böyle bir şeyi bizden öğrenmiş olamaz, nereden çıktı diye çok kafa yordum. Neticede renk farkından dolayı onları değişik algıladığına karar verdim. Sınıfındaki şarışın bir çocuğa da acayip kanı kaynamış durumda.

İdil kreşte daha iyi yemek yiyor. Kendi başına yanına birini istemeden uyuyor. Bu sayede gece uykuları daha bir düzene girdi (tahtaya tık tık). Altını değiştirmeye kuzu kuzu gidiyor (evde feryat figan). Tek başına oturup kitabına bakıyor. İnsanlara karşı yabani davranmıyor.Girerken ve çıkarken kapıdaki görevlilere selam veriyor.

Olumsuz etkisi oldu mu İdil üzerinde? İlk başlarda biraz mahzunlaştı gibime geldi. Ama sonrasında çok büyük bir iştahla, mutlu gitmeye başladı. Öğle uykuları kısaldı. Evde 2 saate yakın uyurken kreşte 45 dk ile 1 saat arası uyuyor. Ama sonrasında diğer çocuklar uyuduğu için sakin sakin yatağında kitaplara bakmayı öğrendi. İdil gibi bir dakika yerinde durmayan bir çocuk için çok önemli bir aşama. Daha sık hasta olması olumlu ya da olumsuz algılanabilir. Bağışıklık sistemi güçleniyor diyorum ama her hasta oluşunda içim parçalanıyor. Şu an çalışmıyor olmam sayesinde hastalık durumunda ateşi olması bile evde tutup dinlendiriyorum.

Çocuğun hazır olduğu anlaşılır mı? Nasıl anlaşılır? Bilmiyorum. İdil dışa dönük bir çocuk olmasına rağmen zor alıştı. Bence alışmasını belirleyen faktörler, öğretmenlerin yaklaşımı, kreş ortamı ve diğer çocuklarla ilişkisi. Eğer oyun, eğlence, merak ağır basıyorsa güvenliklerini (alıştıklari aile ortamı anlamında) riske atıp denemek istiyorlar. İdil için başta engel olan dil aynı zamanda merakını cezbederek öğrenmeye, kreşe gitmeye özendirdi. .

Deneme işine Türkiye'de sıcak bakacaklarını düşünüyorum. Yeğenim 3 yaşında anaokuluna başladı. Bir kaç hafta denedi uyum sağlayamayınca geri aldılar. Bu deneme yeğenimi üzdü mü? Sanmıyorum çünkü eğlendiği anlar oldu ama o güne kadar hep annesiyle olduğu için anne ağır bastı. Nisan'da 4 olacak yeğenim Ocak ayında yeniden anaokuluna başladı zevkle hoplaya zıplaya gidiyor şimdi.

İdil şimdi kış olması nedeniyle her gün tam gün kreşe gidiyor. Parklar kar, kış, yağmurda hiç cazip değil. Evde de sıkılıp bilgisayara saldırıyor. Ama bahar gelince haftada üç gün göndermek istiyorum. Böylece daha dengeli olacak hem onun hem de benim için (özlüyorum kızımı).

Ev eskisi etrafta bir sürü çocuğun olduğu yer olsa, çcocuklar beraber bahçede oynasa en iyi yer olabilir. Ama bizim gibi kuzey ülkelerinde kışın dört duvar arası en iyi yer olamıyor. Çocuklar sıkılıyor, anneler geriliyor.

2011'den bir gitti geri kaldı 11

2011-02-02T13:31:00.004+01:00

Ocak ayını da bitirdik. Elde avuçta ne kaldı, küçük mutluluklar diyelim, onları hatırlayalım.

Ocak ayının ilk haftası iki çocuklu oldum; İdil'in kuzeni Elena bizde kaldı. İdil 11 yaşındaki kuzeniyle öyle mutluydu ki, benim yüzüme bile bakmadı :-(( Elena'nın küpelerini, kolyelerini taktı, kazağını giydi, İdil büyüdüüü diyerek ortalarda dolaştı.

Uykuya yatmaya direnişe karşı da büyüme kozunu kullandık. Büyümek için uyumak lazım diye her uykudan uyanışta el ve ayaklarına baktık, büyümüş mü diye. Ben bakıyım ellerin büyümüş mü diye sorunca, ayaklar da diyerek ayağını burnuma dayıyor minik böcek.

15 ocakta, İdil ilk defa lazımlığa kaka yaptı ama arkası gelmedi. Kaka sinyalleri verince gel tuvalete gidelim kitabımızla önerilerimize ''no'' diyerek savuşturdu. No pressure!!! Bununla birlikte altına aldırmaktan hiç hoşlanmıyor son bir kaç aydır.

İdil uzun zamandır eline kitapları alıp kendince okuyordu. Şimdi de kendince kalem alıp yazı yazıyor. Ama boya kalemleri olmaz, babanın kalemi olacak. Ciddi bir yüzle oturup kalemin ucuyla noktalar yapıyor sonra sıkılmaya başlayıp kalem ucuyla kağıdı deliyor.

Ocak ayı küçük mutluluklarla doluydu ama bir hüzünle sonuçlandı. Babaannemizin köpeği Camilla öldü. İdil'in '' Camilla vieni qua'' (Camilla buraya gel) diye çığlıkları çektiğimiz video da kaldı. Bir daha gidişimizde Camilla orada olmayacak. Dile kolay 17 yıl beraberlik, ben bunun 15inde vardım. İdil de sonuna yetişebildi. Nerdeysen orada mutlu ol Camilla.

Gecikmiş bir yazı: 2010 böyle bitti

2011-01-26T21:46:00.006+01:00

2011 başladı ben başlayamadım bir türlü. Kar, kış, Noel, yılbaşı, yolculuk derken geçti gitti günler. Ne yüreğimi ne düşüncelerimi bir araya getirip iki satır yazabildim. Bu aralar öyle bir haller oluyor ki bana, her konuda basiretim bağlanıyor. Ah bir çıkabilsem bu işin içinden. İşi bırakmak mı böyle yaptı beni.

İdil kuş günün birinde okursa diye yine özetleyip kayda geçelim olup bitenden aklımda kalanları.

14-20 Aralık, Brüksel

Her yerde kar vardı. Anneanne İstanbul'a gitti. Ben İdil'den daha kötü oldum. İdil bu dönemde Noel süslemeleri, ışıklarıyla mutluluktan şarhoş oldu. Baba çok çalıştığı için İdil'i ben aldım kreşten ve otobüsle döndük evimize. Pusetinde oturmaktan sıkılıp ayakta durup askılara asılmak istedi bacak kadar boyuyla. Evimize seneler sonra İdil için bir Noel ağacı kurduk, süsledik. İdil ağacım üzerimdeki topların yerini değiştirerek eğlendi. Ağacın başına geçip babasının dediği gibi ' palline siiii, luci nooo' (toplara dokunabilirsin evet, ışıklar hayır) diye sayıklarken arada bir elini ışıklara uzattı.

20 -22 Aralık, Brüksel

İdil'in Noel tatili öncesi kreşteki son günleri beni biraz korkuttu. Bir sabah kreşin pediatrı arayıp İdil'in kakasını tahlile göndermek için izin istedi. Sınıfta bir çoçukta campylobacter denilen kolay bulaşan bir bakteri varmış. İdil de kötü bir kaka yapınca şüphelenmişler. (Hafta sonunda İdil uyumadan önce kusmuş vegeceyarısı kaka yapıp uyanmıştı ama ben soğuk havada üşüttü diye yorumlamıştım)

Kreş tatile gireceği için sonuçların İdil'in doktoruna yönlendirileceği, antibiyotik tedavisi gerektiği gibi bir ton ayrıntı arasında ben eyvah annem de yok burada, iki gün sonra her yer tatil, biz de yola çıkacağız, her ne yapıcam diye panikledim.

23-25 Aralık, Brüksel

Kreş tatil, baba tatilde, biz çekirdek aile takıldık karlar altındaki Brüksel'imizde. Eksik hediyelerimiz tamamladık, gezdik, tozduk, beraber bol bol oynadık. İdil babasıyla birlikte Noel babaya mektup yazarak Noel hediyesi olarak bir bebek istedi. Babası mektubunu postaladı. Noel sabahında ağacın altında bir paket, paketin içinde de bir bebek bulunca çok sevindi. Ama hevesi kısa sürdü. İlk bebeği Lolis'in (Louise'in İdilcesi) yerini alamadı yeni bebek.

25 aralık'ta İdil'in idrar tahlili sonucu henüz piyasada yoktu. Yavrum patates, havuç, pirinç yemesine rağmen halen kötü kaka yapıyordu. Her gün doktorunu arayıp sonuçlar geldi mi diye sormamdan bezen doktorumuz havalimanında uçağa binmeden önceki son tacizimde beni, eğer bakteri varsa ben sizi ararım, no news good news, diyerek beni başından savdı. Biz de Roma'ya (İdilcede: Yoma'ya) doğru kanatlandık.

Sabah 11'de Brüksel'de evimizden çıktık, aksam 19'da Roma'da eve vardık. Alt tarafı 2 saatlik uçuş için toplam 8 saat yollardaydık.

26-29 Aralık, Roma

Roma'da kızımın İtalyan genleri iyice ortaya çıktı. Sadece üç günde hızlandırılımış bir kursa gitmişcesine italyancasını ilerletti. Büyük kuzenleriyle oynarken sanki birden büyüdü. Babaannesinin köpeği Camilla'yı bir saniye olsun rahat bırakmadı. Camilla'nın ağzını, gözlerini, kulaklarını yakından inceledi. Camilla 17 yaşında oldukça yaşlı bir köpek olduğu ve daha büyük torunların bilimum eziyetine maruz kaldığı için İdil ' e bir sitem havı bile etmedi.

İdil hanım 'andate a lavorare' (gidin çalışın) sözleriyle işkolik dedesini çok güldürdü.

Geçen yıl Noel'de anne ve babadan başka kimseye gitmeyen İdil, bu yıl herkese vize verince evdeki mutluluk oranı arttı.

29-31 Aralık, Brüksel

Uçtuk geldik evimize vakitlice. Senelerdir ilk defa yılbaşına kendi evimizde, karı koca başbaşa girdik. İdil'in pili 19:30 civarında bittiği için onu kutlamalara dahil edemedik, hem zaten şarap, şampanya için çok erken. Sakin huzurlu ev ortamı gibisi yok diye düşünürken gece yarısı patlayan havai fişeklerle huzur tuz buz oldu. Neden mi? Çünkü havai fişek sadece ses olarak algılandığında çok sinir bozucu oluyor. Buna bir de evde uyuyan çocuğun uyanması endişesi eklenince kısa bir süre içinde olsa elveda huzur denilebiliyor.

Emzirme Reformu

2011-01-10T09:55:00.003+01:00

Bu konuda dolaşan sobelere maydanoz olup olmamayı düşünüp olmaya karar verdim. Anne çocuk açısında bu kadar önemli bir konuda, çorbada tuzum olsun diyerek kendi deneyimimi yazdım.
(1) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*)
En az yüzde ellidir diye düşünüyordum. Açıkçası UNICEF verileri beni oldukça şaşırttı.

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?
Ben kızımı bir yaşına kadar emzirdim. İlk beş ay sadece anne sütü verdim. Altıncı ayında katı gıdayla tanıştı ama günde beş kere emmeye devam etti.

(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?
Belçika'da çalıştığım kurumun kuralları çerçevesinde 20 haftalık doğum iznimi iki haftası doğumdan önce olmak üzere kullandım. 20 hafta bitince 3 hafta çalışmam gerekti. Daha sonra da beş hafatalık yıllık iznimi kullandım.

(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?
Bebek altı aylık olana kadar günde bir buçuk saat olan süt iznimi doğum izni ile yıllık izin arasında çalıştığım üç hafta içinde, kızımın doktorundan aldığım belgeyi işverenime vererek kullandım. Brüksel küçük bir şehir olduğu için öğle tatilinde eve dönüp emzirdim. Süt iznimi de erken çıkarak kullandım.

(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?
Hamile kaldığım andan itibaren yavaş yavaş dosyalarımı başkalarına devretmem gerekti. Doğrudan olmasa da hamileliğim konusunda kendimi kötü hissettirecek davranışlarla karşılaştım. Nitekim doğum izninden sonra doktora gideceğimi söylediğimde müdürüm yine mi hamilesin diye şakayla karışık sordu. Süt iznim tatil aylarına denk geldiği için pek göze batmadı. Ama daha sonra tam işbaşı yaptığımda gerekli gereksiz yorumlara mazur kalmamak için işyerinde süt şağmak istemedim. Kızımı sadece sabah akşam emzirebildim.

(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?
Çok haz ettiğim birşey değildi ama gerektiğinde emzirdim. Genelde emzirme saatlerinde evde olmaya çalıştım ama yolculuklarda, ev dışındayken, uçakta, bazı restoran ve kafelerde emzirdim. İnsanların tepkisi olmadı ama bazı meraklı gözlerle karşılaşılıyor.

(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?
Evet evet evet. Hastanede hemşireler sürekli yardım istedim çünkü beceremiyordum sütüm gelmiyordu. Kızım 3.5 kilo doğmuştu hastanedeki 4. gününde 3.1 olmuştu. Çocuk doktorumuz kilo almazsa hastaneden çıkamazsınız demişti. Sürekli ağlıyordum ben iyi bir anne olamayacağım diye. Neticede sütüm geldi, kızım 50 gram aldı ve çıktık. Daha sonra eve bir emzirme danışmanı bir hemsire geldi hem bana yardımcı oldu hem de kızımın gelişimi denetledi.
İlk kırk günüm çok zordu. Çok ağladım alıp başımı gitmeyi düşündüm. Bu süreçte eşim ve annem hep yanımdaydı, çok destek oldular. Onun dışında profesyonel bir destek almadım. Emzirme seanslarında Friends dizisi izledim, iyi geldi.

(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?
Hayır

(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?
Biliyorum. Emzirme reformu bebeklerin ilk altı ayında anne sütü alabilmeleri için şart. Türkiye'deki uygulama anne ve bebeğinin birbirinden çok erken ayrılmasına neden oluyor.

(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için www.emzirmereformu.com adresindeki formu doldurmanız yeterli.
Destekledim.

Yukarıdaki soruları yanıtladıktan sonra, veri takibi yapabilmek açısından yazınızın linkini bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderiniz.

(*) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı yüzde 1,3. (Kaynak UNICEF Türkiye). Annelerin yüzde 98′i doğumdan sonra emzirmeye başlıyor, fakat ilk iki aydan sonra genel emzirme sorunları veya işe başladıklarında yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle emzirmeyi ve anne sütüyle beslemeyi sonlandırabiliyorlar.

Saçı yok, ağlıyor

2010-12-22T13:44:00.005+01:00

The Scream (or The Cry)
1893; 150 Kb; Casein/waxed crayon and tempera on paper (cardboard), 91 x 73.5 cm (35 7/8 x 29"); Nasjonalgalleriet (National Gallery), Oslo
oddsock's photostream

İdil'in babasının ofisinde Edvard Munch'un yukarıdaki resminin bir posteri var. İdil doğmadan önce, eski evimizin duvarını süsleyen bu resmi karı koca pek severiz.

Geçenlerde babasının ofisine giden İdil, bu resme bakıp 'ağlıyor abi, abinin saçı yok ' diye yorumda bulundu. Takiben, 'annenin saçı var, siiii. babanın da saçı var, babanın saçı kısa, corto corto' diye devam etti. Anne ve baba çocuk algısı karşında şaşkınlıkla birbirlerine bakakaldılar.

Bir kitap İdil'e bir kitap anneye

2010-12-10T11:48:00.003+01:00

İdil kuzumun kitaplara ilgisi ve dolayısıyla kitaplığı büyümeye devam ediyor. Hatta kendi okuyuyormuş gibi yapıp mırıl mırıl mırıldanıyor ne olduğunu anlamadığım bir dilde. Kitaplığımız şimdiden üç dilde aynı masalları bir Türkçe bir İtalyanca dinliyor. Anne ve babanın farklı yorumlarıyla. Hatta arada İdil anlatsın dediğimize o anlatıyor biz dinliyoruz.

Aslında aklımda kendi okuduğum bir kitabı yazmak vardı ama sonra kızımın dediği gibi bir anneye bir idile yapmak geldi.

İdil son favorisi karlı günlerimizin anlam ve önemiyle uyumlu olarak
Pimpa e Il Pupazzo Max

Pimpa ve kardan adam Max'ın hikayesi. Pimpa iyi kalpli köpek, Armando onun sahibi. Beraber dağa tatile gidiyorlar. İdil bu kitapta Armando'nun kukuletasına, kardan adam Max'ı havuç burnuyla oldukça ilgili. Ama en çok tatile gitmek kısmına takıldı. Kızımın tatili geldi:.-))

Annenin bitirdiği son kitapsa alzheimer hastalığıyla ilgili bir roman: Still Alice (Lisa Genova)

50 yaşında alzheimer olan bir kadının yaşadıklarını anlatıyor. Romanın kahramanı Harvardlı bir psikoloji profesörü, 3 tane yetişkin çocuğu var. Çok genç yaşta karşılaştığı bu hastalık onu kısa bir sürede işini yapamaz, insanlarla konuşamaz hatta çocuklarını ve eşini tanıyamaz hale getiriyor. En yakınlarını bile tanımayacak hale getiren bu beyin deformasyonu nasıl bir şeydir? Genetik mirasla ilgili olduğu anlaşılan bu hastalık anne ya da babada varsa çocukta olma ihtimalı yüzde elliymiş.

Daha önce yazar Iris Murdoch'un hayatını anlatan ve başrolünü Judi Dench'in oynadığı Iris filminde bu hastalıkla ilgili ilk şokumu yaşamıştım. Kitap üstüne tuz biber oldu. Niye bilmiyorum ama bu aralardan damardan takılıyorum.

Kısa kısa haberler

2010-12-09T10:15:00.003+01:00

21 aylık oldu İdil'im. Bir yaş sonrası gelişim o kadar hızlandı ki ben hızına yetişemedim. Bu nedenle uzun zamandır aylık gelişimleri kaydetmeyi bıraktım. En son 17 aylık olduğunda yazmışım.
Aklıma geldiği gibi, kronolojik takılmadan yazayım belki sonra düzenlerim.

Geçtiğimiz hafta sonu (4 Aralık 2010) bir arkadaşımızın evinde, kendi kendine ve hiç tutunmadan basamak inip çıktı ve çok mutlu oldu. Bana uzun zamandır yapabilirmiş gibi geliyordu ama cesaretlendirmek istemedim bekledim kendi yapsın diye.

Artık ciddi ciddi konuşuyoruz. Türkçe, italyanca cümleler kuruluyor. Ama İtalyanca cümle yapısı Türkçe gibi özne nesne yüklem şeklinde. Bir de iki dilden kelimelerle cümle yapıyor:

lettone'ye (büyük yatak) gidelim

İdil'in passegino'su (puseti)

Sabahları yatağa yanımıza alınca:

Baba İdil'e süt getirsin. Anne getirmesin baba getirsin.

İtalyanca kuraldışı fiileri geçmiş zamanda kullanırken kurallı fiiller gibi çekim yapıyor. Kendince kurallı fiil çekimini çözmüş minnak.

scendere (inmek) ---> scenduto (idilcesi), sceso (doğrusu)
mettere (koymak)---> mettuto (idilcesi), messo (doğrusu)

Kreşle birlikte fransızca da başladı. Öğretmelerine göre artık onları anlıyor ve ufak tefek konuşuyor. Ben ona fransızca kelimeler söylediğimde çok mutlu oluyor. Geçenlerde yemekten sonra ağzını silmek istediğimde mızlandı. Kreşte hiç böyle tepki koyulmuyor. Ben de gel İdil ağzını silelim diye fransızca söyleyince paşa paşa sildirdi. Nasıl bir şeydir bu anlamadım.

İdil'in öğrendiği ilk fransızca şarkı:

Bonjour tout va bien
J’ai mes dix doigts, mes deux mains
Deux yeux encore fatigués
Comme tous les matins

Dün benim bir hırkamı giymis ortalıkta İdil toplantıya gidiyor diye geziyordu. Geçen hafta babasının ofisine gitmiştik babası toplantıdayken bekledik şimdi toplantı kelimesi dilimizden düşmüyor.

Bu yıl ilk defa St. Nicolas'a ile tanıştık.(Noel babanın nordik versiyonu, 6 aralıkta geliyor) Yanında değildim kreşe gelmiş, biskuvi ve çikolata vermiş hediye, şarkılar söylemişler. Eve gelince İdil St. Nicolas'a nasıldı, beyaz sakalı varmıydı? Giysileri ne renkti? Kırmızı mıydı? falan dediğimde benim de St. Nicolas'yı tanıdığımı anlayıp mutlu ve muzur bir şekilde güldü. (Henüz çikolata yemeyen (yedirilmeyen) İdil'cim kendisine hediye gelen çikolata paketini alıp annenin babanın diyerek bize verdi).
Bu hafta sonu İdil kreşten ilk sıkı virusunu alıp hastalandı.Cumartesi ve pazar bol gezmeli geçti. Pazar akşamı eve geldik, yemek istedi. En sevdiği makarnaya bile burun kıvırdı. Sonra banyodan çıkınca çıkardıç Bir baktık ateş 39.5. Kendi kusmasından korktu ve iğrendi. Ne olduğunu anlamadığı için ağladı durdu.

Anne direksiyon başına

2010-12-01T14:22:00.003+01:00

Bugün direksiyon dersi almaya başladım. Senelerdir Brüksel toplu taşımacılığının ve benim tabanvayın nimetlerinden yararlandıktan sonra çocuklu hayat araba gerektirdiği için 1996'da alınmış ehliyetimi tedavüle soktum.

Ben ehliyet kursuna gittiğim zaman arabalar karbüratörlüydü, direksiyonu çevirirken ter içinde kalırdım. Airbag falan hak getire. (İhtiyar edebiyatı gibi oldu netekim ama öyle o yolda ilerliyoruz.) Şimdi her şey daha pratik, daha modern, daha güvenli.

Bunca yıldır kısa bir süre otomatik bir araba kullanma dışında pek bir deneyimim olmadı. Brüksel'de trafiği İstanbul gibi stresli olmasa bile araba kullanmak beni strese sokuyor. Bu nedenle bugüne kadar kafama pek takmadım araba kullanmaya. Ama İdil ile toplu taşımacılık karda kışta zor (bugün -7 derece) deyip elimi taşın altına koydum. 2 saat sonunda sağsağlim başlangıç noktamıza vardık. Anladım ki benim için sorun psikolojik blokaj. Kendime güvendiğim ve soğukkanlı davrandığımda işler yolunda. Pazartesi günkü ikinci derse kadar kendim kendime psikolojik doping yapacağım.

Zamane çocukları

2010-11-24T12:01:00.002+01:00

Bizler bir yaşında oyuncakların pille çalıştığını bilir miydik? Kaçımızın pilli oyuncağı vardı? Pil bitince anne/baba değiştirsin dedik mi hiç? İdil yakında hangi boy, tip pil kullanmamızı söylerse diye korkuyorum sanki:-)

Anne, İdil ve Kaydırak

2010-11-24T11:49:00.003+01:00

İdil bu yaz kuzeninin kaydırağında oldukça keyifli saatler geçirince eve de bir tane aldık. Parka gittiğinde yüzüne pek bakmazdı kaydırağın, salıncak sırası beklemek daha keyifli gelirdi minik hanıma. Şimdi de öyle ayılıp bayılmıyor ama arada vıjjjjtttt diye kaymak (annenin ses efektiyle) hosuna gidiyor.

Dün akşam yine uyku öncesi delirme fazında kaydırak sefası yapıldı. Bir ara, anne de kaysın anne de kaysın, şeklindeki talebini yine kendisi yanıtladı: 'Annenin poposu sığmıyor'. Gülmekten dağıldım. Bir kere söylemiş hatta örnekle göstermiştim nasıl sığmadığımı hangi arada kaydetti anlamadım. Zamane çocuğu ne olucak!!

Gittik, gördük, geldik

2010-11-19T20:37:00.008+01:00

Kasım ilk günlerine denk gelen Azizler Günü tatiline babamız üç gün de yıllık izninden ekleyince al sana bir hafta tatil ve ey azizler çoook aziz olun deyip yola düştük. Hedefimiz Prag ama çocukla 900 km kadar yolu bir günde alamayacağımız için yol üstünde geceleyecek mekan aradık. Neticede rotamız Heidelberg, Karlovy Vary ve Prag şeklinde çizildi.

Biz sevgiloşla daha da bir sevgili olduğumuz evliliğimizin ikinci yılında aynı yolu katetmistik. Bu sefer amaç annemi Prag şehriyle tanıştırmaktı. Anneannemiz tanıştı memnun oldu, biz de beraber gezip tozmaktan:-))

1. Etap Brüksel-Heidelberg (yaklasık 450 km)

Puslu, yağmurlu bir havada yola çıktık. Köln yolunda cumartesi trafiğine takılınca navigator bacımızı dinleyip ara yollara daldık. İdilcim akan trafikte kosturan arabamızda mışıl mışıl uyurken akış durunca açtı gözlerine eee niye gitmiyoruz gibisinden baktı. ondan sonra binbir şaklabanlıkla önce yemek molası sonra otele kadar kızımı oyaladık.

Bacıyı dinlememiz iyi mi kötü mü oldu bilinmez ama tahmini saat ikide varış planımız hayal oldu. Akşam üzere beşte vardığımız otelimizden apar topar şehre akıp, huysuzlanan İdil'in talebi üzerine yedi gibi otele geri döndük. Soğuk ama yağmursuz havaya şükredip Heidelberg merkezinde gezerken kayısı kayısı diye tutturan İdil'in (daha doğrusu bizim) imdadına bir Türk bakkalı yetişti.

Heidelberg güzel bir üniversite şehri. Gençlik enerjisi her şehri canlandırıyor, yaşanır kılıyor. Almanya'dan pek haz etmesek bile görebildiğimiz kadarıyla sonbaharın tüm renklerine bürünmüş Heidelberg'i sevdik.
2. Etap -Heidelberg ---> Karlovy Vary (Çek Cumhuriyeti) (yaklaşık 450 km)

Ertesi sabah sıkı bir kahvaltı ardından japon turistler vari iki şipşaktan sonra düştük yine yola. Akıllı navigator abla bu sefer bizi öyle yollara soktu ki, otoyol cumhuriyeti Almanya'da tali yol denetimi yaptık. Karlovy Vary'ye, İdil'le karlovivari karlovivari diye uydurma şarkılar söyleyerek, kırmızı ışıklara lütfen yeşil yansın diyerek, yandığında sevinç çığlıkları atarak, akşam üzere dört gibi vardık.

Karlovy Vary, Çeklerin ünlü kaplıca şehri. Atatürk'ün de 1918'de tedavi için gittiği bu şehri , Casino Royal filminde 007 Bond abinin kumar macerasında görüp, merak etmiştik. Zenginliğini muhteşem mimarisi, mücevher ve İtalyan moda markarıyla sergileyen Carlsbad (İngilazcası böyle), Çek Kralı IV. Karl'ın yazlığıymış. Sonbahar renkler bizi burada da büyüledi. Türklerin oldukça rağbet ettiği bu yerde turistler ellerinde ibrik benzeri kadehlerle kaplıca suyu içip, şehri turluyor. Komik geldi gözüme, suyu ilaç niyetine bile olsa içemedim.

Akşam yemeğini kaldığımız otelin restoranında yedik. İdil garson abisini çok beğendi ve sürekli 'thank you' diyerek dikkatini çekmeye çalıştı. Çok güldük onun o cilveli hallerine. Nerden öğreniyor bu cilveleri dokusunda var herhalde ama annesinden almadığı kesin.

3. Etap Karlovy Vary--->Prag (150 km)

Prag'a vardığımızda hava kararmıstı. Eşyaları residansa bırakıp kendimizi sokağa attık. Arabada oturmaktan sıkılan İdil yorgunluğun verdiği deli enerjiyle eski şehir meydanında koştu, güvercinleri kovaladı, karanlıkta dışarıda olmanın tadını çıkardı. İdil için hava kararması babanın gelmesi demek ve o saatte genelde evde uyku rutinine başlar. Tatilde ki rutin dışı yaşam kızımın hoşuna gitti. Ama yarım saat sonra eller kulağı kaşımaya başlayınca bizde evimizin yolunu tuttuk.

İki buçuk gün kaldığımız Prag'da İdil en çok büyük tiktak'ı (astronomi saati), güvercinleri ve bisiklet parklarını sevdi. Bisiklet parklarınının içinden kendi başına geçtiğinde çok mutlu oldu kuzum.

Aslında pazar günü dönmeyi planladığımız gezimizden, İdil'in kreşe alışma süreci baltalamayalım diyen annesinin babasını da ikna etmesiyle, perşembe akşamı döndük. Hem de yolda gecelemeden 10 saatte biri bir saat diğeri yarım saat olmak üzere iki mola vererek. Bir delilik yaptık, İdil de iyi sabretti. Biz bu çocuğu çok mu zorluyoruz acaba??

Netice de İdil ertesi gün kreşe gitti ve tekrar haftasonu muhabettine başladık anne baba İdil olarak. Kreşe başladı başlayalı evde anneanne ve anne varsa her şeyi anne yapsın, baba kapıdan girince de annenin pabucu dama, bu sefer her şey babadan bekleniyor.

Sonraki post İdil'in kreş maceralarının ikinci bölümü.

İdil’in kreş macerası 1

2010-11-05T14:12:00.002+01:00

30 Eylül-29 Ekim 2010

30 Eylül’de alıştırma seanslarıyla başlayan kreş maceramız devam ediyor. Şimdilik yarım gün,12’ye kadar takılıyoruz, Kreşte uyku henüz plan düzeyinde, yemek az buçuk, tadımlık denebilir.

İdil başladığında sınıfta sadece 3 erkek çocuk vardı. Tomas (19a), Matteo (15a) ve Zam (17a). Hepsi İdil’den küçük ve henüz konuşmuyorlar. Daha önce başka kreşteymişler. Şimdi Nina ve Bayiga adında iki bücür daha alıştırma seanslarıyla başladılar. Bu kreşin iyi tarafı çocuklar teker teker alınıyor alıştırılıyor. İki öğretmen var başlarında. Tüm çoçuklar başladığında 10 kişi olacaklar.

İdil için en büyük zorluk kreşte Fransızca konuşulması ve diğer çocukların konuşmaması oldu diye düşünüyorum. Öğretmenleri de aynı fikirde. Bir öğretmen İtalyan asıllı olduğu için İdil’i anlıyor ama onunla Fransızca konuşuyor.

Kreşe başladı başlayalı bir anne gitme baba gitme halleri gözlemleniyor İdil’de. Kucak kucak diye ağlıyor ki önceden hiç istemezdi. Sürekli ona anne ve babanın gideceğini ama mutlaka döneceğini anlatıyoruz. Döndüğümüzde bak anne geldi, geleceğim demişti geldi diye altını çiziyoruz. Şimdilik olumlu işaretler var. Kucak konusunda bebeklerin sürekli kucakta gezdiğini çünkü yürüyemediklerini söylüyoruz. O da büyüyüp abla olacağını ve kocaman bisiklete bineceğini söyleyerek bu kucak takıntısını yenmeye çalışıyor. Parmak kadar çocuk duygusal olarak yoruluyor tabi. Tabi ki şımartma pahasına da olsa kreşe gitmediği zaman mutlaka yanında olmaya çalışıyoruz. Baba işten çıkıp koştur koştur eve dönüyor anne dışarda işi varsa ışık hızıyla halletmeye çalışıyor.

İlk günlerde bırakıp çıktığımda kreş yakınındaki bir kafede oturup stresli bir şekilde çağrılmayı bekliyordum. Bir keresinde kucağımdan inmediği için bırakıp gidemedim bile. Genelde arkamdan beş dakika ağlayıp oyuna dalmış arada bir kapı açılıp biri geldiğiğnde anne geldi baba geldi diye kapıya gidip ağlamış. Öğretmenleri bir bir buçuk saat sonra arayıp gelin alın diyorlardı. Ben kapıdan girince gidelim diye ağlıyarak kucağıma gelmek istiyordu. Kreş babasının ve benim eski işyerimin yanında olduğu için sabah babasıyla gidiyor, öğlen babasıyla dönüyor. Babanın toplantısı varsa ben gidip alıyorum. Ağlamaya devam ama süresi azalıyor ve oyunlardan zevk almaya başlıyor şeklinde feedback aldık. Kreş sonrası evde arada sırada oradaki arkadaşlarıyla ilgili bir şeyler söylüyor.

Bugün (29 Ekim) almaya gittiğimde önce beni görünce ağlar gibi yaptı kucak kucak dedi. Sonra bana ordaki oyunlarını kitaplarını gösterdi. Masaya oturup şekilleri kutuya attı. Yemekte kendisi gidip yemek istemis. Olumlu gelişmeler aman nazar değmesin:-)

İlk günlerde gündermesem mi acaba? Evde daha mı iyi olur diye düşündüysem de şimdi ağlasa bile kreşin uzun vadede İdil için iyi olacağına inanıyorum. Toplu hayata uyum, aile dışındaki insanlarla iletişim ve bağımsızlaşmak açısından kreş ev ortamında daha faydalı gibi geliyor.

Yarın bir haftalık bir tatile gidiyoruz. Dönüşte kreş sil baştan olabilir, bekleyip göreceğiz ikinci bölümde ne olacak diye.

Tatilden notlar

2010-10-27T11:57:00.001+02:00

Eylülde yazılmış bir yazı ancak şimdi post edebildim. Birazcık tarih oldu diyebiliriz özellikle Brüksel'in kar kış hallerinde:-(

18 gün oldu Brüksel’imizi terk eyleyeli. Bayrama kadar yazlıkçılığa devam. Bu süreçte olan biteni özetleyelim, kayda geçelim.

Brüksel.İstanbul-Bodrum yolculuğu

Sabah evden çıkıs 09:00 akşam yazlığa varış 24:00
3 saatlik Brüksel İstanbul uçuşu beklenenden iyi geçti. Teletubbies dvd si, kitaplarımız sagolsun. 1 saat 20 dk uyku geri kalan sürede kitap dvd derken vardık. İniş ve kalkışlarda kısıtlanmaktan hoşlanmasa da oyalamayı başardık.

İstanbul -Bodrum uçuşunu öne alamadığım için 5 saat İstanbul’da ya sabır seklinde beklemedik. Bekleyişten akılda kalanlar: İdilin havalimanı lounge’ında duracell tavsanı gibi tozutması, uyumamak için elinden gelen herşeyi yapması (sadece ve sade ucak havalandıktan 5 dk sonra uykuya dalması -21:45), benim sıkıntıdan stresten sürekli büfeye gidip tıkınmam (neyseki hepsini idilin pesinde kosarak yaktım)
Kaybolan valiz nedeniyle Bodrum havalimanında 45 dk bekleme durumları.
Uçuşta uyuyan İdil hanımın uyanması.
Gece yarısı 30 derece bir Bodrum tarafından karşılanmamız, uyku sersemı idilin bunalıp yolda tekrar uykuya dalana kadar mızlaması.

Yeni bir yere uyum

İdil’in 6 aylıkken de burada olduğunun tek kanıtı odamızda kurulu park bebek yatağı. Bu yıl artık kendi odasında uyuyor ve sözkonusu park yatağı gösterip İdil piccola piccola (küçük küçük) diyor.

İlk günlerde ev kalabalık olduğundan (dayı, dede, enişte, teyze) bana ve babasına yapışık yaşadı. Dayı ile buzları hemen eritti ama diğer aile efradına pek yanaşmadı. Daha sonrasında ise havuz, bahçe, çiçekler, merdiven, musluk, hortum, kova, kürek, kum, güneş karınca, arı, taşlar, çakıllar (bu liste uzar gider) derken apartman çocuğu açık havaya uyumda sorun yaşamadı.

Deniz-havuz maceraları

Suyla aramız iyi ama simit gibi özgürlüğümüzü kısıtlayıcı şeylere tahammülüz yok. Kolluklarda aynı şekilde. Simitte iki dakika yüzdükten sonra kalk kalk diye itiraz başlıyor. Kumsalda bodoslama suya doğru koşuyoruz. Bir keresinde anne ve babasının dizi dibinde yüzüstü kapakladı suya. Neyseki korkmadan kaptık kaldırdık, ne olduğunu pek anlayamadı. Tuzlu suyu içmeyi seviyoruz. Küçük hanım sığ sularda anne ve baba tarafında pervane gibi döndürülmeye bayılıyor. Tabi annenin yorgunluk ve klima bileşimiyle haşat olan sırtını pek dikkate almıyor İdil kuş.

Kendimden sikayetciyim!!!

2010-10-24T14:37:00.005+02:00

Duygusal olarak çok garip bir yerlerdeyim bu aralar. İşimden ayrılalı 3 hafta oluyor. Aynı zamanda İdil yarım gün kreşe başladı. Bir harala güreledir gidiyor. Sabahları evde tedirgin bir şekilde İdil’i almayı bekliyorum. Ağlıyor mu mutsuz mu diye. Hiçbir şeye odaklanamıyorum, hiçbir işi kotaramıyorum. Zaman, yararlı bir şey yapamamış olmanın huzursuzluğuyla bir solukta geçip gidiyor.

İdil de zor bir dönem geçiriyor. Kreşe başladı başlayalı anne baba anne baba şeklinde mızlanıp duruyor, sürekli kucak istiyor, bizi tuvalete bile göndermiyor. İnanılmaz boğucu bir durum. Kapıdan kaçarak çıkmak istemediğimiz için her seferinde evden arkamızda bir gözyaşı seli bırakarak ayrılıyoruz. (neyse ki biz çıktıktan hemen sonra sakinleşiyormuş)

İş konusunda aklımda bir çok alternatif, başarı (nedir??) yolları açık gibi geliyor ama aynı zamanda kapalı. Tek başıma yeni işe girişmekten de, sadece ev kadını olmaktan ve saç süpürge olayına girmekten korkuyorum. Üretmek topluma katkıda bulunmak istiyorum. Maddi gelirin yanı sıra yaptığım işten manevi tatmin almak istiyorum. Kolay çözüm yeni bir iş bulup tekrar boğulana kadar çalışmak. Zor kısmı gerçekten ne yapmak istediğimi bulup o hedefe kenetlenmek. Ama o kadar çok parçaya bölünmüşüm ki, kendimi dinlemeye bile konsantre olamıyorum. Bir sürü ses aynı anda kafamda vızıldıyor. Eskiden daha kolay karar verir daha çabuk uygulardım. Şimdi birçok seyi gözüm yemiyor, neden?? Daha mı tembel oldum, daha mı yaşlı daha mı korkak yoksa daha mı ne bilemiyorum.

Bu aralar yine alıp başımı gitme duygusu bastırdı. Hayalimde bir vespa üzerinde ben, dünya kepçe ben kazan durumları. Sorunlardan, sorumluluklardan, kararlardan kaçmak için daha ideal bir çözüm olabilir mi? Annelik bana zor mu geliyor acaba? Hep kendimi ertelemekten mi yoruldum?

Netice olarak kendimi kendime şikayet ediyorum. Bir daha ki yazımda kendimi yeni bir boyutta bulmayı diliyorum.

Yeni hayat

2010-10-14T13:35:00.002+02:00

Meltem işten ayrıldı, İdil kreşe başladı. Koca bir yaz geçti, yazılacak şeyler birikti. Bense süper geride kaldım. Yetişemiyorum neden anlamıyorum da. İş insanı daha düzenli ve etkin yapıyor galiba.

Ekim ayı zor başladı. İşten ayrıldım hasta oldum ama yatıp dinlenme lüksüm olamadı çünkü İdil'in kreşe uyum süreci başladı. Her sabah git iki saat sonra al eve gel. Evde oyna kudur arada gelen krizleri savur . Bir de öksür tıksır işte böyle bir şeyler.

İdil ışık hızıyla büyüyor. Yanında konuşurken dikkat etmek gerekiyor her şeyi anlıyor. Artık sohbet edecek kıvama geliyor.

Şimdi yine çıkmam lazım ama önce

Yazılacaklar listesi:

uçak yolculuğu
yaz tatili
İdil, Elif, Neva ve Limon arkadaşlığı
İdil'in ilk bayramı
Kreşe başlama sürecinde yaşananlar
annenin çalışma planları
Babaanne dede ziyareti, kuzenlerle kudurma, köpeğimiz camilla
Kitaplarımız, oyunlarımız

Nehir aktı gitti....

2010-09-05T13:20:00.004+02:00

Çok inanmıştım küçük savaşçı Nehir'in bunu da yeneceğine.

Gittiğin yerde, çok sevdiğin pembeler içinde mutlu ol, dinlen miniğim.

Seni çok seviyoruz.

Kelimelerin tükendiği yerdeyim ... ailene ve tüm sevenlerine sabırlar diliyorum.

Bir nefes bir es

2010-08-10T16:47:00.003+02:00

Durup bir nefes almanın, nereye gidiyorum demenin zamanı gelmiş. Bunu bana hissettiren kızım İdil'in doğumu ve hızla büyümesi. Benim için bir nefes, bir es molası eylül sonunda başlıyor. Toplam 13 yıllık çalışma hayatıma (son 8 yıl hiç ara vermeden; cuma akşamı eski işyerimden çıktım pazartesi yeni işime başladım) gerçekten ne yapmak istediğimi bulmak için biraz ara vereceğim. Eğitimini aldığım konuda çalışmak bana haz vermiyor. Herşey o kadar havada, neticeden uzak, laf kalabalığı halindeki bazen keşke mutfakta aşçı yamaklığı yapsam diyorum. Soyulan patatesler, soğanlar neticede iş kendini gösteriyor. (Fransa'da Cordon Bleu aşçılık okuluna baktım çok ama çok pahalı :- ((

Evet, Eylül sonunda sözleşmem bitiyor. Bu işte çalışmak için gözümü karartıp, süresiz ve güvenceli işimi bıraktım. Üç yıllık bir macera oldu ama kendimi hiç ama hiç doğru yerde hissedemedim. Hep bir eğritilik vardı duruşumda, oturuşumda. Buradaki oyunları, hesapları anladım anlamasına da, benim kimyamla uyuşamadı sözkonusu oyunlar. Sonuç olarak 'arriverderci ....' demeye az kaldı.

Niye İdil bu kararımda etkili oldu? Çünkü sevmediğim bir işi yaparken, onunla olan zamanımdan çalıyorum gibi geliyor. Bu da beni mutsuz ve huzursuz ediyor. Kızımın beni sevmediği bir iş için boşuna didinen, mutsuz bir anne olarak görmesini istemiyorum. Kontratım bitmese bu kararı almam kesinlikle daha zor olurdu, kendimi iyice tükettikten sonra bu noktaya gelirdim belki. Sanırım birazda bu nedenle aynı sektörde açılabilecek yeni pozisyonları araştırmadım.

Böyle bir imkanım olduğu için şanslıyım ama ne istediğimi bulamazsam ya diye de üç buçuk atıyorum. Kendimi tanıyorum ve biliyorum ki maymun iştahlıyım. Kafamda pilates öğretmenliğinden çocuk kitabı yazar-çizerliğine, girişimcilikten sosyal sorumluluk alanında etkinliklere, doktoradan sokak çalgıcılığına kadar bin türlü şey geçiyor. Tabi bu saydıklarımın bir çoğu için gerekli donanıma sahip değilim, yatırım yapmak lazım yani. Maymun iştahlı, meraklı ama aynı zamanda tembel ve çabuk sıkılan biri olduğumu söylemiş miydim??. Bütün bunlar bir araya gelince ortaya çıkan tablo pek iç açıcı değil. Orta yaş krizine falan mı giriyorum ben acaba. 20+18 yaş, orta yaş sınıfına girer mi ki?

Neyse şimdi tatile konsantre olmalı. Geri sayım başladı, kuş olup kanatlanmamıza az kaldı.

Güzel bir cumartesi

2010-08-02T22:22:00.007+02:00

Meltem Brüksel'den bildiriyor:
Geçtiğimiz cumartesi İdil'in Kaan doğmadan önceki en minik arkadaşı Aylin'in bir yaşını kutladık.
Aylin doğum gününde cool bir şekilde ortalarda takıldı. Kendi ajandası çerçevesinde aktivitilerini sürdürdü.

İdil ve Ela bahçedeki taze domatesleri dalından koparttı. Ela domatesi dişlerken İdil elinden kaptı. Domates güzelliğini kaptırmam edasıyla kameraya gülümsedi.

İlerleyen dakikalarda Ela kameralara gülümserken, İdil de Ela'nın elindeki oyuncağı nasıl alırım diye düşünürken yakalandı.

Aylin'in doğum günü vesilesiyle Kaan bebek de mevsim açılışını yaptı. Brüksel etkinliklerine katıldı ve Londra'ya gitmek üzere hepimize hoşçakalın, biraz daha büyüyünce görüşürüz dedi.

Brüksel'deki bu güzel bir yaz günü, AB'li devlet büyüklerimizden eksik kalmayarak bir aile fotoğrafıyla bitirildi. Tabiki bu aile fotoğrafı asık suratlı ve sıkıcı politikacılarınkinden daha şirin ve samimi oldu. Türkiye'de tatilde olan Derin ve ailesini de gözler ve gönüller aradı.

Çoçuk ve evham

2010-07-26T21:40:00.005+02:00

Eskiden hep duyardım annelerimizi konuşurken, ay o çok evhamlı bir kadın (anne), çocuğuna şöyle yaptı böyle yaptırmadı, diye. Şimdi kendimi, sen de mi Meltem hallerinde buluyorum. Özgür, özgüvenli bir çoçuk yetiştirmek istiyorum ama olasılıkları (başkalarının başına gelenleri, kötü insanların varlığını vb) düşündükçe ikilemler arasında boğuluyorum. Nasıl yapmalı nasıl etmeli diye bir düşünce alıyor.

Brüksel'e geldiğim yıl bu şehir ve ülke, kaybolan iki kız çocuğunun akibetinden dolayı ayaktaydı. Büyük protesto gösterileri düzenlenmişti. Bendeniz 24 yaşında, yeni evli bir hatun olaraktan burada çocuk falan yapılmaz, diye görüş bildiriyordum. Etrafta çocuğunu serbest bırakan kadınlar manyak mısınız diye bakıyordum. Neticede bende çocuktum (hala da büyümedim). ve insanları daha kolay yargılıyordum. Geçen 13 yılda korkularım duyduğum başka örneklerle büyüdü. Ve bu arada ben de anne oldum. Ve ta taa duyduğum hikayelerle gübrelenmiş hayal gücüm ve korkularımla ilk defa geçen hafta yüzyüze geldim. Neticede belki önemli birşey olmadı ama olabilirdi de. Nasreddin hocanın testi hikayesi misali. Ne mi oldu?

Geçen hafta iş dönüşü çekirdek aile olarak sokağımızın köşesindeki markete alışverişe gittik. Genelde 2 günde bir taze taze alıp yemeğe çalışıyoruz (buralara gelene ne kadar taze kalabiliyorsa meyve ve sebzeler). İdil hanım ve anane genelde gündüz yapıyorlar bu alışverişi . Süpermarketimiz delez (Delhaize) küçük hanımın eğlence ve sosyalleşme ortamı. Artık raflarda yediği ürünleri göstererek isimlerini söylüyor. Bir de rutinimiz var: taze alınan baget ekmeğin köşesini koparılıp bızdığın eline verilecek kemirilmek ve ufalanmak üzere.

İdil hanımın anane ile market gezileri pusetli oluyor. Anne ve baba ile gittiğinde ise duruma göre değişiyor. İşte geçen haftaki alışverişte bir özgürlük patlaması yaşadık ve üçümüz yürüyerek gidelim dedik. Babamıza sen idil'e göz kulak olurken ben de sepeti doldurayım dedim. Tabi göz ucuyla ve kulakla takipteyim. İdil de anne anne diye peşimden gelip havuç, peynir raftan kaptığını atıyor sepete. Alışverişin sonunda ben et reyonunda daha taze ne varmış diye dikkatimi son kullanma tarihine verdiğim birkaç saniye içinde babamızda şarküteri reyonuna dalmış. Tam kafamı kaldırıp İdil nerde diyecekken, ağlayan bir çocuk sesi, babanın İdil İdil diye bağırması ve benim dönüp İdil'i görememem film şeridi gibi geliyor şimdi. Sonraki 5 saniye içinde zincirleme şekilde yaşadığım tepkiler; ağlayan çocuk İdil değilmiş (oh), İdil nerde o zaman (eyvah), koş koş İdil'i bul (ya birisi alıp götürdüyse Allahım sen koru lütfen), arkadaki içki koridorunda İdil bulunur (çok şükür), babaya bakılır (gırrr). Bunların hepsi saniyeler içinde oldu. Aklım başımdan gitti. Babaya göre abartıyorum alt tarafı iki saniye gözünden kaçmış gırrrrrrr . Neticede her şey yolunda ama ben dersimi aldım. Gözler dört deği lsekiz açılacak. Bizimki gibi hareketli çocuk sözkonusu olduğunda rahatlamak imkansız.

Üstüne dün Ayşe Arman'ın yazısını okuyunca aklıma yine bizim yazlıktaki havuz düştü. Etrafında koruma olmadığı için İdil'i bahçede bir saniye bile yalnız bırakmamız gerekecek. Bahçede oynarken kolluklarını taksak bile çıkaracaktır. Kolluk çare, çözüm değil. Merdivenlere falan koruyucu demir taktırdık ama havuz yandaki evle ortak olunca çözüm bulmak zor. Bizim hanım yapmaması gerekn şeyleri biliyor ama çocuk aklına mantığına gel de güven. Neyse olumlu düşünmeli. Anne ve babayla deniz kum keyfi yapıcak kuzum. Havuza da sadece ve sadece biz varken girmeyi öğrenecek. Anne ve baba da atmaca gibi İdil'i kollayacak.

Duyduk duymadık demeyin evhamlı anne oluyorum galiba. Neyse ki bugün amazon'dan The Idle Parent kitabı geldi. Aman doktor derdime bir çare olacak mı??

İdil'den pozlar III

2010-07-21T22:06:00.003+02:00

Doktora gitmeden kendime biraz çeki düzen vereyim dedim de

İdil: Çilek çilek bi daha bi daha

Anne: Bitti

İdil: delez delez (supermarket delhaize)

hmmm ne muzurluk yapsam?

Güneşli günde güleç yüzlü İdil (yanaklara bakanda tombik sanar)

Bir buçuğa bir kala

2010-07-20T16:37:00.003+02:00

Anne: İdil kaç yaşında?
İdil: bi bi

Baba: İdil ne kadar sempatik? (Quanto simpatico idil?)
İdil: umiyone (un millione_ bir milyon)

Anne: parka gidelim mi idil?
İdil: parka parka dıgıdık dıgıdık…

Anne: idil anne geldi
İdil: tabiyz tabiyz (teletubbies)
Idil: mini mini,(mini mini bir kuş) ; foster foster (dr. Foster tekerleme bkz teletubbies..); tivinki tivinki (twinkle twinkle little star), tonmulen tonmulen (ton moulin-degirmenci şarkısı)

Sevimli papağan İdil'imiz parktaki arkadaşları ve teletubbies sayesinde Fransızca ve İngilizce şakımaya başladı. Umarım kafası çok karışmıyordur. Bi da bi da (bir daha), egeyn (again), ankoya (ancora) bu aralar en çok kullandığı kelimeler. Israrcılık ve mızmızlık da başladı görüldüğü üzere,

Dil gelisimi hızla ilerliyor. Birçok şeyi anlıyor. Artık yanında konuşurken dikkat ediyoruz. Mesela dün akşam banyosunu yaptırırken (banyoda saçımı yıkamadığımız sürece sorun yok) annemle saçını yıkamaktan bahsettigimiz anda kalk kalk diyerekten küvette ayaklandı ve etinden et koparıyormuşuzcasına ağladı. Üstüne giydirmek, saçını kurutmak için emzik verip sakinleştirdik. Emziği sadece uyurken verdiğim için kendimi biraz yenik hissettim ama mücadele gücüm kalmamıştı.

Geçenlerde yine arkadaşlarla parka gitmiştik. İdil hanımın akşam yemeğini orada yedirirken, ''ay ne güzel yiyor'' şeklindeki yorumlara, ''sormayın dün şöyle yaptı, böyle yaptı, kaşığı savurdu attı'', der demez bizimki kaşığı salladı attı yine. Çok dikkatli olmak lazım, şımarma sezonu açıldı galiba. Şimdi böyleyse 'terrible two' döneminde ne yapacağız diyorum, kreş öğretmenlerinin yetenek ve bilgilerine sığınıyorum.

Yemekleri kendimiz yiyoruz, suyumuzu bardaktan kendimiz içiyoruz. Akşam uyuma sütü ve anneanne bağımlısıyız. Bazen uykumuz geldiğinde anneyi elimizin tersiyle itiyor, tiz anane gelsin diye buyuruyoruz. Merak ediyorum bu tavırlar nasıl öğreniliyor diye, bizden görmediği kesin. Genetik mi, sosyal çevre mi çözemedim.

Galiba burnunu temizlerken İdilimi istemeden burnunu karıştıran bir çocuk yaptım. Serum fizyolojik desteği yumuşattığım maddeleri alırken şirinlik olsun diye ''aa bak burun balığı varmıs, yakalayalım'' diyordum. Şimdi idil burnuna parmağını sokup karıştırıp üretim varsa alıp bize veriyor. Takıntı olabilir endişesiyle çok üzerine düşmek istemiyorum. Belki zamanla unutur. İdil de bit delik takıntısı var zaten. hem kendisinin hem de anne veya babanın göbek, burun, kulak ve göz parmağını sokmaktan ve karşısındakinin canın havliyle çıkardığı ay sesinden çok keyif alıyoruz. Neden keyif alıyor bir muamma büyüyünce sorucam.

Diğer bir endişe verici gelişme düştüğünde ya da ayağını bir yere çarpıp acıttığında, oraya, o şeye vurarak tepki vermesi. 11 aylıkken acemi acemi yürürken yaptığı kazalarda ağlamasın, korkmasın diye sandalyeye koltuğa şakayla karışık ''hıı seni yaramaz niye uf yaptın kızıma'' şeklinde hafifçe vurmuştum bir kaç kere. Bizim copycat koypalamış hareketi hemen. Neyse artık yaptığının yanlış olduğunu anlatmaya başladık umarım çabucak unutur bu şekilde tepki vermeyi.

Gece uykularımızsa şöyle böyle. Genelde 3-4-5 arası ev ahalisini bir (bazen iki) yokluyoruz ama biraz su içtikten sonra totomuzu dönüp dalabiliyoruz tekrar uykuya. Bazı geceler ayakta kafamızı duvara vurma eğiliminde oluyoruz. Arada bir gücüm yoksa sabah 5-6 gibi yanıma alıyorum, sabah şekerlemesi durumları. Ama artık eskisi gibi yatak keyfi istemiyor, yataktan hızla inip yatak odasının kapısını kendi açıp (bu arada kendim kendim idil diyerek bana sen açma demek istiyor) salona oyuncak oyuncak diye koşuyor.

Bu hafta iyice dellendi çünkü baba iş seyahatinde bir haftadır sadece skype aracılığıyla konuşuyoruz. Pazar günü baba cep telefonunu otelde unutunca ve anne her cepten arama sonucunda İdil'e cevap vermiyor kızım deyince yavruş annenin telefonuna bakıp bakıp 'cevap cevap' diye sayıkladı. Bu sabahsa 5 buçukta hortladı ama gergin ve sinirli bir şekilde. Belli ki uykusunu alamamış ama dalamıyorda uykuya. Sanırım bizim bauv bauv dişleri teşrif edecekler, sağ üstü kabarmış gördüm ama teftiş etmek ne mümkün açmıyor ağzını. Bu akşam dönüyor baba. bakalım ne tepki verecek minnak.

Yarın Belçika'nın milli bayramı, tatil netekim. Ağustos 15te başlayacak tatile kadar bununla idare edicez. Her ne kadar işler yavaşladıysa, brükselgiller tatil rehavetine daldıysa da, gidenlerin işi kalanlara kalıyor. Ama bugün oturdum ve yazdım, hem iş hem blog, kaytarmaca durumları hafiften. Söylemişmiydim, Eylül sonu işi bırakıyorum diye:-)) Biraz ara iyi gelecek. Sonrası hayırlısı diyelim haminne ruh haliyatıyla.

16 ay geride kaldı

2010-06-23T22:57:00.003+02:00

17. ayımızdayız. Bu dönemde ki büyüme hızına yetişemiyorum gibi. Yeteri kadar beraber olamıyorum diye üzülüyorum. İş cıkışı iki saat oynuyoruz. O saatlerde çok yorgun olduğu için yerine göre huysuz olabiliyor minik kuzu. Akşam uyuturken anneanne diye ağlıyor. Haklı tüm gün onunla geçince annem tüm ihtiyaçlarını karşılayan kişi olarak öne çıkıyor.

İki lisanla büyüme de tam gaz. Kelime dağarcığı çok gelişti. İki kelimeli cümleleri genelde Türkçe. Baba buna ne diyor diye sorunca italyanca anne ne diyor deyince Türkçesini söylüyor. Bu kimin oyuncağının cevabı İdil'in. Sonra annenin dolabındaki eşyalar bakıp annenin diyor. Geçen gün biryerlerde 2 sayısını görüp iki deyince koptum. Tüm kitapları arasında istediğini tanıyıp alması, idil ne buldun diye sorunca, yaprak diye getirip elime vermesi gibi şoklar yaşıyorum bu günlerde. Sanki hep bebek kalacaktı. İşten aradığımda keyfi yerindeyse iki kelime bile ediyor telefonda. Benimse arkama bakmadan işten kaçasım geliyor.

Geçen ay dört azı dişini çıkardı. Sıra köpeklerde. Ellerle ağız bütünleşti. Sulu sulu geziyoruz. Kendi başına yeme çabaları, kaşığın yarısı yere yarısı ağzına giderekten ilerliyor. Çilek yemeye bayılıyoruz. Bir de sabah kahvaltısında babayla musli ve sonrasında diş fırçalama rutini geliştirdik. İşe giderken daha fazla tepki veriyor, asansöre bizimle binip inmek istemiyor. Eskiden eline anahtar falan verir ikna ederdik, simdi asansörden çıkmadan anahtarı almak istiyor. Süpermarktet torbasını görünce, marketin adını söyleyerek dışarı çıkmak istiyor.

Ekim ayında kreşe başlıyacağız. Orada dil fransızca. Şimdiden kulağı alışşın diye fransızca şarkı cd si aldım. her sabah müzik müzik diye onu koymak istiyor ve komik komik dans ediyor. Bir de anne kız vals yapıyoruz, annenin mırıldandığı müzikle, çok keyif alıyor bidiri.

İdil yürümek nedir bilmiyor, sokakta sürekli koşuyor. Bazen acaba hiperaktif mi diye endişeleniyorum ama kitaplara göre normal böyle olması. Haftaya doktor kontrolünde, doktorun benimle dalga geçmesi ihtimalini göze alaraktan bu endişemi dile getirmek istiyorum. Çok heyecanlı, hareketleri, konuşmasıi kelimeleri tekrar edişindeki enerji normaldir diye umuyordum.

Bugün iş çıkışı beraber pazara gittik. Yolda gördüğü köpeklere hav hav diye bir gidişi var, yakalayıp almasam elini ağızlarına sokmaya çalışacak. Bir de kafelerde oturan adamlara amca amca diye gidiyor. Geöen gün annemle süpermarkette sırada beklerken önde italyanca konuşan kadınlara ''nonna'' (babaanne) diye atlamış.

Cumartesi günü altı ay süren ayarlama çalışmaları sonucunda bebeklerde/çocuklarda ilkyardım kursuna gittim. Bilmek önemli ama olasılıkları düşününce korku katsayısı alıyor başını gidiyor. Cahil cesareti ve huzuru diye bir şey var gerçekten. Bilmeyince endişe etmiyorsun. Kursta ne öğrendim ayrı bir yazıda.

İdil'den pozlar II

2010-05-31T21:19:00.007+02:00

Uykudan uyanmış kuzu

Balkon gülü

Alaba alaba diye aldırdım babama ilk arabamı

Şirinlik muskası

Aaaaaaaaa

Lüksemburg'ta çocuk parkı

Niye kızdık acaba?

Ben iterim arabamı, sen yorulma annecim

Annelerden babalara kıyak

2010-05-31T20:42:00.003+02:00

Babalar günü için Nurturia'dan eğlenceli bir girişim. Eşiniz ve çocuğunuzun ''en baba'' fotoğrafıyla Nurturia'nın yarışmasına katılın, bir adet Nintendo Wii kazanma şansını yakalayın.

Hadi bakalım anneler iş başına. İsterseniz arşivlere dalın, isterseniz alın elinize fotoğraf makinasını yaratıcılığınızın sınırlarını aşın. Nintendo olsun olmasın babalara güzel birer hediye verelim.

Ayrıntılı bilgi ve yarışma koşulları için:
http://www.nurturia.com.tr/competition/page

Kısa kısa haberler 2

2010-05-26T23:01:00.002+02:00

Boşlanmış, ihmal edilmiş bloguma yazmayalı bir ay olmuş, yuh sana tembel anne.

Saat 23:06'yı gösterirken suçluluk duygusu kıvranmaları içinde kısa kısa olsa da not düşmeli, bu gidişe bir dur demeli.

Mayıs ayı bu diyarda tatil ayı. Bilimum dini bayramlar var ama neden kim göğe yükselmiş, kim ermiş bilemiyorum, katolik sevgili de bilmedikten sonra kim takar (kızımıza vereceğimiz (!) dini eğitimin ilk ipuçları).

13-14 mayıs, 24 mayıs tatil aradaki bir haftayı da alınca al sana 10 gün nefes molası. Attık Idili, annemi arabaya düştük güney fransa yollarına, hedefimiz 1150 km ötedeki sahil kasabası Antibes.

Gidişte ve dönüşte konaklayarak toplam 4 gün yolda geçti. Lyon ve Dijon'da kaldık birer gece. Antibes kasbası Nice ve Cannes'a komşu, Monte Carlo da pek uzak sayılmaz dedik, fırsattan istifade ziyaret ettik.

Cannes film festivalinde birilerini görür müyüz diye bakındık, ben özellikle Bradangelina çiftine İdil aracılığıyla olta atarız diye umut etmiştim ama bu sene gelmemişler galiba. Gelseydiler şimdi kızımın celebrity arkadaşları olacaktı. garanti:-D

Neticede gezdik, gördük, geldik (resimleri yüklemek lazım). idil acıyan ve patlayan dişlerine rağmen çok uyumluydu maşallah tu tu tu. umarım hep böyle gezmeyi seven cocuk olur.

Gezerken hep içimden benim ülkemin de doğası bu kadar güzel, niye biz bu fransızlar gibi bakamıyoruz, değerlendiremiyoruz diye kızdım. Off ve de poff....

İdil araba koltuğunda rahat etti. Geriye dönük değil yola dönük koltuktu, içime başta çok sinmese de, bize dönük seyahat ederken daha mutluydu. Belçika'da geriye dönük koltuk bulmak almak sorun olunca, biz de isofix'le yetindik ama neticede memnunuz.

Yolda arabaları, trafik lambalarını sayıkladı durdu. Yeşil yandı, ayse tatile cıktı gibi anahtar kelime oldu.

Papağan halleri tam gaz. Artık hem türkçe hem italyanca kelimeleri tekrar ediyor. Türkçe halen daha ağır bassa da, her kelimeyi iki dilde de anlıyor.

Bana bazen anne bazen mamma diyor, babamız hala baba daha papa'lığa terfi edemedi.
Anneanne ise anaais ya da nonna.

Söylediği kelimeleri yazmam lazım yoksa unutuyorum.

Tatilde önce 5 mayısta rutin kontrole gittik, aşı olduk (menenjikok) simdi sadece bir karma aşı kaldı yapılacakç Birde isteğe bağlı hepatit ve su çicegi. Doktor su çiceğine pek yanaşmıyori geçirse daha iyi olur diyor, bence de. hepatit aşısını yaptırmaya karar verdik.

Boyumuz tatilden önce 80 cm kilo ise 10 kiloyu geçmişti. Sanırım deniz havası iyi geldi uzamışız. Giderkne uzun gelen pijamalar tam oluyor. Nasıl da büyüyorlar.

Birde öpmeyi öğrendi, canı isterse konduruveriyor birer tane. Ama istemezse no no no diyor başını iki yana sallayarak.

Uyku gözümden akıyor (sabah altı gibi kalk borusunu çalıyor bu aralar İdil hanım), kısa kısa derken biraz uzun oldu galiba.

Uyumadan iki sayfa da Elif Şafak'ın Şehrin Aynaları'nı okumaya çalışmalı. Kitap sardı ama geceden geceye 2ser sayfadan nereye kadar???

Bonne Nuit

Aççi dudu???

2010-04-25T22:08:00.002+02:00

Sinirler gergin mi gergin bugün. İdil bizi delirtti. Dişi mi ağrıyor, dönemsel mi bilmiyorum ama bir mızıldama bir mızıldama, hem beni hem babasını şişirdi. Tek sabır küpü anneanne.

Sabah uykusu 15 dakika olunca öğle yemeği için parktan eve dönerken arabasında bayılmak üzereydi. Alıp arabasından yürüttük. Tam yemek öncesi uyusaydı düzen müzen hak getire olacaktık. Neyse yemek sonrasında bir saat uyudu ama uyandık mızmıza devam. Sürekli mızıldanarak bir şey istime hali. Pazardan aldığım çilekleri yıkıyorum çilek istiyor ama ben ısırttırmıycam eline alacak. Minik minik doğradım tabağına koydum azıcık mıncıkladı bıraktı. Sonra mutfak tezgahına çıkmak istedi ben yemek yaparken, görmek yetmiyor ellemesi lazım. Çiğ tavuğa ben nasıl elleteyim seni meraklı kızım. İstediği yapılmayınca ağlama durumları. Baba ve ben yeter İdil ağlamakla eline bir şey geçmez diyoruz ama anneannemiz yüreği daha yufka (ben de canavar anne değilim ama şımarıklık ağlaması çok belli) Aççi dudu da yeni mızmızlama lafımız. Ne demek istediğini anlamak istediğimde emin değilim.

Yeni bir huy edindik banyo yapmak istemiyoruz. Feryat figan ağlıyor bizim su kuşu. Doğduğundan 7-8 aylık olana kadar her akşam sonrasında ise gün aşırı olan bıcı bıcı banyolarımız son bir haftadır kabus oldu. Son bir iki banyoda köpük yapmıştım eğlenir belki diye bu akşam onu kaldırdım bebek ürünü ama belki yakıyordur, ya da korkuyordur diye. Yine ağladı, eliyle duşu itti durdu. Ne yapmalı ne etmeli, araştırıp geçicidir diye dua etmeli.

Ne zamandır yazamadığım için suçlu hissediyordum kendimi. Konferans hazırlığı normal işin üstüne binince onun üstüne de yapılan sıkı rejim yorgunluğuma eklenince yazan anlatan paylaşan anne (aklıma ilk blogcu anne yazmak geldi ama Elif'in isim hakkını ihlal ediyormusum hissine kapıldım) olamadım. Anlatacak ne çok şey birikmişti. Bir ay yazma yazma sonra şikayet yazısıyla başla olacak iş mi. Of ve de pof.

Güzel şeylerde yazalım. İdil 14 aylık oldu. Artık koşuyor, tırmanıyor, yardımla merdiven cıkıyor, her geçen gün karakterini ortaya koyuyor. Artık yemekleri kendi başına yemek istiyor ve sürekli bizim yediklerimize sulanıyor. Bugün babasının tabağındaki tavuk buduna sarktı. Salatadaki zeytinleri istedi. Yemek seansları her gün farklı bir macera.

Konuşma ve anlama hızla ilerliyor. Beynindeki değişimi gözlemleyebilmek isterdim. Baba düşkünlüğünden mi bilmem her şeye bir baba baba deme huyu var. Bana hitap ederken kullanılan kelime haznesi daha geniş: Anne mamma meltem. Anneanne de artık güzelce söyleniyor.

Başka başka ??? Aklıma gelenleri arka arkaya yazayım yoksa unutucam gidecek. Yolda trafik ışıklarına bakıp kırmızı adamı gördüğünda işaret parmağını uzatıp no no no deyişi, alaba alaba diye arabaları sayıklayışı, tramvaya tuu ttuuu tuu diye tempo tutması, biçi biçi (bisiklet) atakları, terasta yeni ektiğimiz çiçekleri kopartmak yerine cici cici diye sevmesi, koklaması, kokmayınca yok demesi, bebeginin ayakalarını benim onunkileri öptüğüm gibi öpmesi......

Sesleri taklit etmede her gecen gün daha iyiye gidiyor. Bu aksam da banyo olcak gibi birşey dedi ben idil banyo olucak şimdi dediğimde. Annem de ben de aynı şekilde anladık diye yazıyorum. Birde sanki iki kelimeli cümle kurmaya başladı . Anneanne aç, anne al diyor.

En geridense dişler geliyor. 14 aylık olduk ama sadece 6 dişimiz var. Alt ortadaki iki diş altı aylıkken çıkmıştı. Son iki ayda da üst orta ve onun yanındakiler patladılar. Ağız kabarık kabarık ama çıkmıyor dişler. Gelsin artık bu dişler. Yavrum neren acıyor deyince eliyle dişini gösteriyor. Bildiği için mi yoksa biz mi öyle şartlıyoruz diye soruyorum kendi kendime.

13. ayı devirdik, neler öğrendik neler

2010-03-22T21:31:00.003+01:00

Zaman hızla akıp gidiyor, ben zamanın hızına yetişemiyorum. Yazmalı yazmalı unutmamak için yazmalı. Her gün yazmalı diyorum ama yazamıyorum. Aklıma yazdıklarımın silinmesi kısa sürüyor. Yetişemiyorummmmmm.....

İşyerimizde sabahları temizliğe gelen ellili yaşlarda bir bey var. Geçenlerde bana 19 yaşındaki kızının kendisine bebekliğini yeteri kadar hatırlamadığı için sitem ettiğini anlattı. Halbuki tatillerde çekilmiş filmlerimiz var diye bir yandan kendini savunurken ama ne yapalım unuttuk tabi diye kızını haklı buluyordu. İşte ebeveynlik böyle kendince en güzelini en doğrusunu yapmaya çalışıyorsun ama sonu yok bu işin. Beklentilerin, isteklerin sonu yok. En iyisi kasmadan, mükemmeliyetçilik tuzağına düşmeden, hayatın doğal akışında ilerlemek.

Nerden geldim buraya?? Hıı evet içsel kavgalarım, daimi bir yetişememe hissiyle yaşamak. Özgür Anne sayesinde varlığından haberdar olduğum 'The Idle Parent' kitabını sipariş edicem Amazon'dan internet explorer ikide bir kendini imha etmese.

İdil'in en keyifli zamanları. Artık bir çok seyi anlıyor. Tekrar etmeye çalışıyor. Her gün yeni yeni kelimeler çıkıyor minik ağzından. Ayak, ayakkabı, balık, araba, meltem (bana anne demiyor onun yerine ya babasından duyduğu gibi 'mamma' ya da annemden duyduğu gibi meltem diyor) yeni kelimelerimizden aklımda kalanlar. Bugün annem cüzdanından para çıkarırken para demiş, bizim ki de tekrar etmiş. Yakında para para para diye gezerse yandık. Bauv bauv bauv ile baba karışmaya başladı Roma seyahatinden sonra. Babamız bu işten pek memnun değil ama fırsat bu fırsatt papa'ya geçmeyi deneyebiliriz.

İtalyancası halen pasif. Anlıyor ama tekrar ettiği kelimeler sınırlı ve sürekli duymadığı için aklına sık gelmiyor. Ben babasıyla italyanca konuşunca yüzüme bakıyor sen ne diyorsun gibilerden. Ekimde haftada 2-3 gün kreşe gitmeye başlayınca ne olacak bakalım. Fransızcayı şimdilik sadece radyodan ve oyuncaklarından duyuyor. Yavruşun sigortaları atmasa:-))

Çiş ve kakasını yaptığını farkediyor. Lazımlığa deneme oturmalarına başlıycaz yakında. Şimdilik sadece oyun niyetine oturup anlatma aşamasındayız. Niyetim biraz erken bile olsa kreşe gitmeden şu bez işinden kurtulmak ama bakalım İdil'in hedefiyle örtüşüyor muyuz?

En güzel gelişmelerden biri artık bize öpücük vermesi. İdil anneye öpücük ver deyince, konduruyor bir tane yanağıma. Bir de kollarımı açınca koşarak bana gelmesi, ve kucaklaması yok mu, al içine sok orda kalsın. Burnumuzu keşfettik ya eşyaları koklamaya başladık. Bu kokuyor bu kokmuyor oynuyoruz. Kokmayınca yok yok diyerek kafasını iki yana sallıyor. Ayrımında olduğunu sanmıyorum sadece benim yönledirmemi tekrarlıyor şimdilik diye düşünüyorum.

Dişler halen 5 belki 6 tane. Üst ortaların sol yanı çıktı ama sağı daha göremiyorum. Dişlerine bakmak için güldürmek tek çare. Arkalarda beyazlamış ama henüz bir icraat yok. Mütemadiyen kemirme eğilimindeyiz. Marketten ekmek alır almaz üzerine atlıyor fare görmüş kedi gibi. Diş ağrısı için omeopatik papatya granüllerine devam.

Kızamık aşısını biraz ateş ve bacaklarda az bir döküntüyle atlattık. Mayıs başında son aşımızı olucaz sonra 4 yaşına kadar zorunlu aşımız yok.

Bu aralar dans ediyoruz ama afrika dansı falan diye düşünüyorum. Kareografimiz şöyle: çök kalk çök kalk etrafında dön ellerinle tel sarar yap başın dönsün popo üstü otur tekrar kalk çök kalk çök kalk ellerinle alkış yap. Müzik ne olursa olsun figürler şimdilik aynı. İlk fırsatta bir video eklemeli.

Gündüz uykularımız düzenli ama kısa 45 dakika bir saat olursa amin diyoruz. Gece uykusunun da saati rutini iyi ama bazı geceler birkaç kere uyanıyor bazı geceler beşe kadar gıkı çıkmıyor. Arada kötü rüya görebiliyor o zaman bağrış çağrış uyanıyor. Gece uyandığında hemen yanına gitmiyoruz bazen tekrar kendi dalıyor. Eğer çok uyanık gibiyse su verip tekrar dalmasını sağlıyoruz. Umutla kesintisiz uyuyacağımız günleri bekliyoruz.

İşte 13 ay sonunda bizde durumlar böyle.

Romalı İdil'den görüntüler

2010-03-22T21:12:00.003+01:00

Gezdik Gördük Geldik

2010-03-22T20:46:00.002+01:00

Roma, babaanne dede ziyareti güzel geçti. İdil Noel döneminde yaşadığı yabancı endişesi sendromunu atlattığı için kucaktan kucağa gezdi, herkesleri gülücükleriyle mutlu etti. Halinden şikayetçi sadece 16 yaşındaki köpeğimiz Camilla'ydı sanırım. Garibim İdil'in cici cici diye severken ağır kaçan vuruşlarından kaçmak için evde köşe bucak saklandı. Neyse ki akıllı kızım yavaş yavaş nasıl sevileceğini çabuk öğrenerek annesinin vicdan azabına son verdi.

Cumartesi günü turist takıldık: İspanyol merdivenleri, Pantheon, Fontana di Trevi derken açık havada yemek üzerine dondurma pek keyifliydik. Yavruş da yalanarak Roma dondurmasını tatmıs oldu. Ayrıca güvercinleri kovaladı, kaldırım taşlarını inceledi, gördüğü köpeklerin peşine bauv bauv diye takıldı. Kafasına göre dükkanlara dalıp rafların önünde heyecanla titredi, kendi dilinde söylendi durdu. Bazı dükkan sahipleri şirinenin cazibesine dayanamayı eşantiyon hediyeler verdiler. Böyle giderse ganimetleri taşımak için ekstra valiz götürmek gerekecek:-P

Nisan sonuna doğru beklediğimiz kuzenimiz Gabriele ile anne karnındayken tanıştık. İdil'e bak sen de 13 ay önce aynı yerdeydin diye anlatmaya çalıştım ama pek ilgilenmedi. Yapacak daha önemli işleri vardı.

Pazar günü büyük kuzenlerimiz Giula ve Paola ile paten kaymaya Villa Borghese parkına gittik. Orada da yüz metre yolu yürümek saatlerimizi aldı, yollar çer çöp ıvır zıvır dolu, müfettiş İdil hanım hepsini inceleyecek kolay mı? Brüksel'de aylardır güneş görmeyen yavruş güneşe ve temiz havaya doydu.

Uçak yolculuğumuz da pek keyifli geçti. İdil'in uyku saatine denk geldiği için uçuşun yarısında uyudu diğer yarısında kah koridorda yürüdü kah kitabın baktı sağa sola laf yetiştirdi.

İşte böyle bir Roma macerası daha bitti, darısı bir sonrakinin başına...

NURTURIA; duymadık demeyin!!!!!!!

2010-03-07T20:43:00.003+01:00

Bu hafta Nurturia tanıtım haftası. Hafta bitmeden çorbaya bir fiske tuz da bizden.
Logo ekleme işini beceremedim maalesef :-((

Hamileyken haftalık gelişimle ilgili bilgiler için internet ortamında babycenter, what to expect gibi yabancı sitelerlerle Dr. Alper Mumcu'nun sitesini takip ettim. Yakın bir arkadaşımla bir hafta arayla hamile kaldığımız için paylaşma konusunda birbirimize yettik. Blog dünyasını daha sonra İdil'in yeşil kakasına çare ararken bulduğum ve hemen içimin ısındığı Özgür Anne ile keşfettim. Sonra diğer blogcu anneler derken, Nurturia paylaşım ortamını AB jargonuyla kurumsallaştırdı. Ben üyeyim: http://www.nurturia.com.tr/people/meltem
Nurturia'da buluşalım.

Daha ayrıntılı bilgi için Nurturia tanıtım sayfasını kopyalıyorum.

Nurturia Nedir?

"Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt"

Bebek bekleyen ve küçük çocuklu ailelerin çocuklarının günlük hikayelerini, gelişimlerini sevdikleri ile paylaşabildikleri, aynı zamanda diğer anne-babalar ile tecrübe paylaşarak yardımlaşabildikleri sosyal platform Nurturia.

Nurturia'da Neler Yapabilirsiniz?
Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz.
Kendi hesabınızın altında çocuklarınız için ayrı birer hesap oluşturabilirsiniz. Çocuklarınızın günlük maceralarını buradan paylaşabilirsiniz.
Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek hem anılarını hem paylaşırken, hem de gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. İlkleri, dedikleri, yaptıkları, büyümesi...
Çocuklarınızın hesaplarını eşinizle birlikte güncelleyebilirsiniz.
Çocuk büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.
Gruplar kurabilir, varolan gruplara üye olabilirsiniz.

Hamilelikten itibaren
Hamileyseniz de üye olarak hamileliliğinizin nasıl geçtiğini, günlük heyecanlarınızı, sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz.
Henüz doğmamış çocuğunuz için profil sayfası açıp, anı defterini oluşturmaya başlayabilirsiniz. İlk tekmeleri, cinsiyetinin öğrenilişi, isim seçimi...
Tecrübeli anne-babalara hamilelik ve çocuk bakımı ile ilgili sorular sorabilirsiniz. Gruplara üye olabilir ya da kendi grubunuzu kurabilirsiniz.

Nasıl Üye Olabilirim?
Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayın.

Aşı zamanı

2010-03-02T21:53:00.002+01:00

Geçen hafta kızamık, kızamıkcık ve kabakulak aşısıyla beraber pnömokok aşısının üçüncü dozu yapıldı İdil'ime. Doktorun dediğine göre 3 ila 15 gün arasında ateş, burun akıntısı, öksürük veya kırmızı döküntü yapabilirmiş bu aşı. Cumartesi sabahı uyandığında şakağında sivilcemsi bir kızarma vardı ama sadece bir adetti sonra geçti.

İdil hanım koluna ve poposuna iğneleri yediğinde ağlayarak duruma itiraz etti. Doktor koluna aşı yaparken İdil kucağımdaydı. Koluna iğne girince bana sanki onun güvenine ihanet etmişim gibi baktı ya da ben öyle hissettiğim için bakışına bu anlamı yükledim. Hain doktor vurup kaçıyor. Suçlu olarak ortada biz kalıyoruz. Neyse ki bir sonraki karma aşı 15. ayda. Sonra 4-5 yaşına kadar kapanıyor aşı defteri :-))

İdil büyüdükçe doktor kontrolleri daha zor oluyor. 11. ay kontrolünde baş çevresini ölçtürmemek için savaşmıştı, bu sefer tartı üzerine oturtamadık. Genç bir kızım ben ,uğraşmayın kilolarımlar der gibiydi. Hemşire pes etti, gitti. Sonra doktor amca ikna etti de oturduk tartının üzerine. Kilomuz 9 kilo 380 gram, boyumuz 76 cm. Doğuştan beri aynı çizgide gidiyoruz. Görünen diş sayısı 4, yolda olan çok azılar dahil. Bu aralar herşeyi boğazına sokmaya çalışmasının nedeni anlaşıldı, azılar kaşınıcak. Gelişimimiz normal devam ediyor.

Süt konusunda doktorumuz günlük süt yerine büyüme sütü vermemi, onların protein içeriğinin çoçuklara göre ayarlandığını söyledi. Ayrıca demir ve vitamin katkılarından bahsetti. Aklıma çok yatmasa da büyüme sütü aldım. Şeker katkılı olmadığı söylenen büyüme sütleri nasıl bu kadar tatlı olduğu kafamı kurcalıyor. Biraz ondan biraz günlük sütten vereyim diyorum. Beni endişelendiren protein değerinin uyumundan çok, normal günlük sütten ihtiyacı olan demir ve vitaminleri alamaması. Bildiğim kadarıyla bebeklere vitamin verilmiyor. Bende demir eksikliği olduğu için kızımda da olabileceğini düşünüyorum. Yani demir hatrına bir süre büyüme sütü verebilirim. Neyse biraz daha araştırmalı, Nurturia' da anneler sormalı.

Cumartesi gezisi

2010-02-28T22:48:00.003+01:00

Bu hafta sonu gezgindik. Kapı komşusu Fransa'nın Roubaix ve Lille şehirlerine gittik.

Roubaix'ye gidiş nedenimiz oradaki bir outlet'in ekonomisine katkıda bulunmaktı. Özellikle Petit Bateau markasının olduğunu öğrenince ve İdil'in 18 aylık pijama ihtiyacı baş gösterince, ziyaretimize gelen teyzem de bu fikre olumlu yaklaşınca, bastık gaza gittik. Şunun surası 100 kmlik yol, trafikte yok.

İdil doğduğundan beri alışverişler genelde onun ihtiyaçları için yapılıyor. Ben grev yapan tiroidim yüzünden üzerime yapışan 6 kilodan kurtulamadığım için (soğuk nedeniyle rejimde sürekli erteleniyor) alışverişlerimi bir iki kazakla sınırlı tuttum. Gerçekten bir sürü pijama, body, geçen sene mağazada beğenip çok pahalı olduğu için almadığım bir tulumu çok uygun fiyata aldım.

Bu arada geçen perşembe doktora gittik, kızamık, kızılcık, kabakulak aşımızı olduk. Bir sonra ki yazıda ayrıntılı yazarımç Şimdi İdil ağlıyor gitmem lazımç

İdil ise trafiğe kapalı bu alanda babasıyla yürüdü, kaldırım taşlarını uzun uzun inceledi, bazı dükkanlardaki giysilerin arasına saklanıp cee cee oynadı. Anne ise puset, torba, çanta vb eşyaları itelerken resim çekmeyi unuttu. Sonra bir restoranda yemek yedik. Restoranın ortasında kocaman bir metal merdiven vardı ve oradan üst kattaki tuvalet ve bebek odasına çıkılıyordu. İdil orada merdiven çıkma becerisini ilerletti. Yaşıtı bir bebekle bakıştı, gülüştü. Sonra çıkıp Lille yollarına düştük. Yolları dediğim 7 km. Lille'de de 1.5 saat turlayıp evimize döndük. Lille sokaklarında amaçsız dolaştık. Grand Place'ında İdil'in koşturmasını izledik, videoya kaydettik.

Güzel bir gündü ama İdil çok heyecanlandı. Neticesinde gece iyi uyumadı, defalaraca uyandı. Pazar günü de zor geçti. Galiba bebişleri daha çok gezdirip, alıştırmak lazım. Gelsin şu bahar.

İdilcim ilk yaşın kutlu olsun

2010-02-25T22:01:00.007+01:00

Nice sağlıklı, mutlu, güzel yıllara bebeğim. Aslında kitaplara göre artık bebeklikten çıkıp çocukluğa terfi ettin. Artık kendini ifade etmeyi, mutluluğunu, heyecanını, kızgınlığını göstermeyi, istediğine ulaşmak için çabalamayı, kendince çözümler bulmayı öğreniyorsun. Büyümeni, gelişimini her gün şaşkınlıkla ve mutlulukla izliyorum. Ama ben sana bebeğim demeye devam edeceğim.

İdilcim, ilk doğum gününde neler oldu sana kısaca anlatmak istiyorum. Neden mi? Çünkü benim çocukluğuma dair anılarım 3-4 yaşlarında başlıyor. Ondan önce olanlar siyah beyaz resimler ve sevdiklerimin belleklerinde kalan anılarla bana anlatılıyor. Bugün beraber olduğun gerek büyük gerekse küçük arkadaşların gelecekte hayatında olmayabilir. O nedenle sana taze taze ilk elden bunları anlatayım. Bakarsın ilerde bunları okurken yaşadıklarınla ilişkilendirebilirsin.

Doğum günün için dayın ve büyük teyzen Muko ( benim teyzem) Türkiye'den geldiler. Anneanne ve teyze senin deyişinle güsel güsel mamalar hazırladılar. Anne ve baba evi süslemek için aldıkları balon ve bilumum kağıt süsleri asmayı unuttular :-(

Bebeğim doğum gününde, 20 şubat cumartesi akşam üzeri büyük arkadaşlarınla bir kutlama yaptık. Anne karnındayken sık sık, doğduktan sonra daha az duyduğun seslerin sahipleri toplandılar masanın etrafında. Kadehler senin için kalktı. Pastanın üzerindeki mumun alevi seni büyüledi. Doğal olarak üflenip, söndürülmesi gerektiğini bilmiyordun. Önce beraber üfledik sonra alkış yaptık. Keyif almış gibiydin. Bunun üzerine mumu bir daha yakıp biraz resim alalım dedik ama bu sefer nedense hoşlanmadın. Ben bir şeyi bir kez yaparım edasıyla kafanı çevirdin. İlerlemiş saat, uykunun gelmiş olması ve bir ağızdan konuşan büyük büyük insanlar seni yordu. Hediyeler pek umrunda değildi, cici elbiseleri toz bezi gibi sağa sola sürterek evde dolaştın durdun. Hayatının ilk hediye güllerini aldın yakışıklı bir abiden. Annenin senin için aldığı çiçekler bu kategoriye girmez.

Pazar günü ise yaşıtların ve onların anne ve babalarıyla kutladık ilk yaşını. Bana göre pazar günü daha keyifliydin ve arkadaşlarında beraber olduğun için mutluydun. Evde boy boy 8 bebek, 15 büyük bir curcuna koptu ki sorma gitsin. Parti boyunca bebişleri gözlemlerken hepinizin ayrı karakterlerle doğdugunuza iyice kanaat getirdim.

Doğum günü pastan NEMO şeklindeydi. Ya pastandan korktun ya da önceki kutlamadan kalan mum alerjisi devam etti. Mumunu üflerken ağladın. Sonra baban parmağını pastaya değdirince parmağın dibe battı ve korkup ağlamaya başladın. Halbuki sen çok ağlayan bir bebek değilsin. Yaşlanıyorum bunalımlarına girmek için çok erken, bırak o rolü anne oynasın.

Doğum günü partinde ordan oraya koşturdun, arada kucak istedin. Diğer bebekleri cici cici diye severken, bazen heyecanından pata küte giriştin. Pastandan ve anneannenin yaptığı böreklerden mideye indirdin. Sonra herkesi gülücükler içinde asansöre bindirip, yolcu ettin. Bir yolunu bulsan herkesle birlikte asansöre binip, tüm düğmelere basacaktın ama olmadı.

Hoşçakalın

Evet bebişim bu acemi anne, baba elinde ilk yaşını tamamlandın. Biz senin yol arkadaşlığını çok sevdik. İyi ki gelmişsin dünyamıza dedik babanla her fırsatta, en uykusuz günlerimizde bile.
Seni çok çok çok seviyoruz.

19 Şubat 2009

2010-02-19T22:08:00.005+01:00

Geçen yıl bu saatlerde minik kızımla beraber 39 hafta 4 gün süren beraberliğimizi başka bir boyuta taşımak için bir hastane odasında, müzik ve kitap eşliğinde damarlarımdan verilen hormonun görevini yapmasını bekliyordum. Yanımdaki ekranda iniş çıkışlarını gözlemlendiğim grafik, kasıklarımda hafif bir ağrıdan ibaretti. Nasıl bir heyecandı onun gelişini beklemek? Bugün sevgiliyle konuştuğumuzda ikimiz de sanki bir rüyaymış yaşadıklarımız, onu hatırlıyormuşuz gibi oluyor. Kızımı ellerimle çekip aldığımda, çıplak göğsümde büzüşmesi, kibrit çöpü gibi parmaklarıyla göğsüme tutunması, bir de sevgilinin heyecanla 'bellissima bellissima' deyişi aklımda kalanlar. O kadar saşkınmışız ki, kızımın ilk resmini saatler sonra çekmişiz.

Bugün 19 Şubat 2010. Yarın kızımızın ilk yaş günü. Bir yıla neler sığdırdık beraber. Daha nice yılları sağlıkla, sevgiyle, gözlerimizin içi parlayarak kutlayabilmeyi diliyorum.

Kısa kısa haberler

2010-02-14T11:29:00.002+01:00

Doğum günleri sezonu

Şubat ayı bizim için doğum günü sezonu. Babamız, babaannemiz, çok sayıda arkadaşımız, teyze ve amcalarımız bu ayda doğmuş.

Bugün Derin'in doğum günü partisine davetliyiz. Derin İdil'in ilk arkadaşı, ana karnındayken daha muhabbete başlamışlardı tempolu tepişlerle. Nasılda denk düştü iki arkadaş aynı dönemde hamile kaldık, bir hafta arayla doğurduk. Hamileliği beraber geçirmek güzeldi.

Haftaya İdil kuşun doğum günü. Bu vesileyle ev nüfusu artıyor. Dayı ve Muko teyze geliyor ziyaretimize. İki ayrı parti, şimdiden parti kızı oluyoruz bakalım babamız ne diyecek bu işe:-) Biri bebişsiz büyüklere, teyzeler, amcalar , şampanyalar arasında bir tek Idil. Diğeri ise İdil'in miniş arkadaşlarıyla.

Emzirme

10 gün oldu akşam emzirmesini keseli. Sabahları emiıyoruz sadece, o da çerez, kahve altı gibi, kahvaltı öncesi. Son zamanlarda akşamları uyku sersemi biberonu itip sadece meme istemeye başlamıştı. İdil ki bir ayı çıktıktan sonra biberondan anne sütü içmiş, hiç sorun yapmamış bir bebekti. Bu meme takıntısı beni akşam emzirmesini kesmeye ikna etti. Çünkü akıllandıkça kesmesi daha zor olucak gibi geldi. Üç ay emzirip bırakırım derken bir yıla ulaştım. Bırakıyorum diye kendimi suçlu hissetmiyorum ama biraz üzülüyorum. Bizim için özel bir andı ve başka özel anlar olacak.

Uyku

Gündüz uykumuz düzenli sabah 45 dakika bir saat, öğleden sonra yine aynı ritm. Bazı günler bir buçuk saat uyuyup bizi şaşırtıyor. Uykuya biberonla dalmaya devam. Gece uykumuz akşam sekizden sabah yediye kadar. En iyi ihtimalle bir kere uyanıyor, ortalam iki, üç. Genelde hemen uykuya dalıyor arada bir oynamak istiyor. Uykuya dalması bir iki saati buluyor. Bu uyanmalar dişten diye umuyorum.

İdil'den pozlar

2010-02-07T22:17:00.006+01:00

Beni bugün ilk defa oyunçakçıya getirdiler....

O kadar direndim ama yine başaramadım!

Ananas
Annem de babam da aynı sekilde söylüyor, yaşasın!!
Bir de kaldırabilsem tam süper olacak

İlk arabam ve ben, çekil baba lütfen ben sürücem

Ceee Ceee..

ha ha ha gülmek bana yakışıyor mu ne??

Tembel Anneyle ordan burdan

2010-02-07T20:23:00.004+01:00

Günler nasıl geçiyor anlamıyorum. Bir koşuşturmacadır gidiyor. Hiç birşeye yetişemiyorum hissiyle yaşıyorum. İşteyken evde olmak istiyorum. Oturup blog yazmak istiyorum. Sadece İdil değil diğer konuları, düşündüklerimi. Ama işte bütün gün işte yaz yaz sonraa kşam sadece iki satır okuyacak kadar oturabiliyorum bilgisayarın başında. En tembel blogcu anne ödülünü kimseye kaptırmıycam bu gidişle.

Akşam eve geldiğimizde İdil ile beraber olmak çok keyifli ama o saatte çok uykusu olduğu için hem heyecan hem uyku nedeniyle biraz mızmızlanıyor. Sürekli kucak istiyor. Dokuz buçuk kilo olduğumuz için annenin sırtı bir süre sonra isyan ediyor. Bu arada siyatik ağrısıyla yaşıyorum ne zamandır. Sanırım işte bilgisayar başında eğri oturmaktan oldu. Neyse şimdi yer değiştirdim ve spora başladım umarım yakında ağrılar tarih olur.

İdil ışık hızıyla büyümeye devam ediyor. Müzik sesiyle yerinde yaylanarak dans ediyor. Artık neyin ne olduğunun iyice farkında. İnanılmaz baba düşkünü. Babayı görünce benim pabucum dama. Bugün babasını kapıda baba baba diye karşıladı henüz benim için aynı tezahürat yok. Anneanneyle gündüzleri keyifli vakit geçiriyoruz. Pazartesi, perşembe ve cumaları ev nüfüsü artıyor ve İdil hanımda bundan pek mutlu. Ev işlerine yardıma gelen Sebile ve Fatma ablalarla kıkır kıkır gülerek oynuyor. Kitaplığımız genişlemeye devam ediyor. Anne çeşit çeşit kitap alıyor İdil de onların sayfalarını çeviriyor, merakla bakıyor. Ama nedense oturup okumaya başlayınca sıkılıyor. İllaki kendisi aktivite yapacak. Bu arada kitaplarımız içinde favorimiz yeşil fare liderliğini koruyor:

Bu hafta sonu İdilcim ilk defa dışarda yürüdü. Asansörde büyükler gibi ayakta durdu, parmak uçlarında yükselip düğmelere basmaya çalıştı. Sonra gittiğimiz oyuncakçıda koridorları arşınladı. Boyundan büyük kutuları raftan aşağı indirmeye çalıştı. Bu kız büyüyünce halterci falan mı olucak, (Ben Özgür Anne'nin anketinde mutlu olsunu seçtim, ne isterse kabul o mutlu olduğu sürece) sürekli ağır bir şeyler kaldırmak peşinde. En ilginci o kadar oyuncak arasında kıyıda köşede kalmış bir elektrik prizini bulup, parmaklarını sokmaya çalıştı. İki saniye arkasını dönen anne kalp krizi eşliğinde İdil olay mahallinden uzaklaştırdı.

Bu arada üstten üç dişimiz çıktı dördüncü yolda. Ağzına jel süreyim mi dediğimde ağzını açıyor sonra da parmaklarımı ısırıyor bir güzel. Sabah kalktığında anneanne kahvaltı hazırlamış sana dediğimde hammm diyor. Diş ağrısı için omeopatik papatya granüllerinden veriyorum, minik şeker gibi eliyle atıyor ağzına yam yam diyerek götürüyor. İyi geliyor galiba.

Artık ne istediğini çok iyi biliyor ve bizi ona doğru yönlendiriyor. Kucak istemesinin ana nedeni yukarıdaki nesnelere öyle ulaşabileceğinin farkında olması. İstediği birşeyi görünce atıyor kendine ona doğru.

Geçen haftanın favori eğlencesi çöp kutusuydu. Çekmeceyi kendine doğru çekip, çöp tenekesindekileri karıştırma oyunu bulmuş kendine. Biz vakit bulup ikea'ya gidip koruyucu zımbırtıları alana kadar (aslıdan alamadık ama uzun hikaye) annem akla karayı seçti. En son çöpün durduğu çekmecenin önüne sandalye koymuş. İdil sandalyenin sağından solunda dolaşıp açmaya çalışıpta açamayında, sinirlenip saymış durmuş anneanneye bir iki dakika. Cumartesi sabahı uyandığında çekmecenin üzerine taktığımız renkli koruyucu bantları oyuncak sandı ve mutlu oldu. Şimdilik açmak yerine kocamn renkli halkalara değerek bip bip yapıyoruz. Bakalım ne kadar sürecek??
Yeşil fare kitabı aslında fransızca bir çocuk şarkısı. Webde resmini ararken youtube'da videosunu buldum ve resmi alayım derken nasıl olduysa (daha tam çözemedim bu blog dünyasını bana excel falan getirin bir zahmet) bilmiyorum videoyu kopyalamışım ve silemedim gitti. Ne yapalım bu yazının bonusu olsun bu şarkı:-)

''Neden bu kadar çabuk sıkılan bir annesin anlamıyorum''

2010-01-20T21:28:00.003+01:00

Annem beni yargıladı. Başlıktaki cümle dün akşam iş dönüşü beni hedef aldı. Gözlerim doldu ama çaktırmadan anneme elimden geleni yapıyorum diye cevap verdim. Evet elimden geleni yapıyorum. Kızımla beraber olmak beni çok mutlu ediyor, onunla oynamak, beraber gülmek, keşiler yapmak, oynarken onu izlemek çok keyifli ama hayatımı buna indirgeyemiyorum. Kendime de zaman ayırabilmek istiyorum. Saç süpürge anne kavramını reddediyorum cünkü büyüyünce kızıma ben senin yüzünden nelerden vazgeçtim diyen annelerden olmak istemiyorum.

Çalışan bir anne olarak önceliğim işten çıkıp bir an önce eve gidip kızımla oynamak, onu emzirmek, uyutmak. Ve bunu canı gönülden yapıyorum. Çok yorucu bir günün sonunda bile eve dönünce herşeyi unutuyorum, pillerim şarj oluyor idille oynarken. Ama bu mutluluk kendim için yapmak istediklerimi ortadan kaldırmıyor. Düzenli olarak spora gidebilmek, rahat rahat uzanıp bir kitap okuyabilmek (akşamları iki sayfa okuduktan sonra kitap elimde sızıyorum), masaja, cilt bakımına gitmek, bir iki gün tek başıma kalabilmek aklıma ilk gelenler. Bunları şimdilik erteliyorum ama bir gün suçluluk duymadan yapabilmek istiyorum. Belçikalı bir arkadaşımın eşi bebeği dört aylıkken 4 günlüğüne arkadaşlarıyla tatile çıktı. Bebiş babası ve biberonlarla kaldı (yanlış anlaşılmasın yargılamıyorum) Bana sen ne zaman doğum sonrası dinlenme tatiline çıkacaksın dediğinde ben daha emziriyorum, emzirme bitince demiştim. Emzirme daha bitmedi. Ertelemeye devam.

Kimin ne düşüneceğine güdümlü yetişmiş neslin çoçukları olunca yargılama güdüsü ve yargılanma korkusu illaki var oluyor bir dozda içimizde. Halbuki bizi ne mutlu edecek (aile olarak- mutlu anne= mutlu bebek= mutlu eş) ona bakmalı tabiki başkalarına zarar vermeden. Az bir dozda bencillilk olursa sağlıklı olabilir sanki. Ne bileyim.

Sonuçta ben iyi bir annemiyim kararını İdil verecek, onun dışında kim ne derse desin diye düşünmeliyim. Ama beni yargılayan annem olunca, üzülüyorum. Ben hiç bir zaman onun kadar verici bir anne olamam bunu biliyorum ama hepimiz aynı olmak zorunda değiliz ki.

11. ay

2010-01-20T20:44:00.003+01:00

Doğum günü için geri sayım başladı. Geçen yıl bu zamanlarda iş yerindeki masamda otururken rahat bir pozisyon bulmak tonton ailesi gibi vücudumu eğip bükebilmeyi çok istemiştim. İşyerindeki saatler nasıl uzun gelirdi. Akşam eve gelip uzanınca yattığım yerden kalkma akrobasileri, gece sol tarafta uyumaktan kaynaklanan ağrılar. Bilinmeyen doğum ve korkular. Şimdi hepsi ne kadar uzak, hamileliği, doğumu özlemle düşünür buluyorum kendimi kimi zaman (çocuk sahibi arkadaşlar söylerdi ve ben nasıl yani olurdum, yaşa ve öğren). Sonra kendimi dürtüp yorgunlukları, zorlukları hatırlatıyorum, yaş oldu 37, ne zaman, hangi enerjiyle yapıcan ikinci diye.

Evet İdilkuş bir yaşına yaklaştı. Zaman su gibi akıp geçti (arada geçmediği zamanlar oldu ama bu da geçecek diye onları da atlattık neyseki) Evet bire bir kala İdilcim nerelerde?

Yürüme konusunda baya bir güven kazandık ama babamız etrafta olunca parmağını tutuyoruz onu istediğimiz yerine götürebilmek için. Kıpır kıpırız bir dakika durmuyoruz. Herşeyi incelemek, dokunmak istiyoruz. Evimizin misafir banyosundan sonra ebeveyn banyosu da idilin favori oyun alanları haline geldi. Özellikle susuz küvetin içinde otel şampuan, sabunlarını (itiraf otellerden özenle sabun şampuan yürütülür) al ver oynuyoruz. Küvet tıkaçını elimizden bırakmıyoruz. Tuvalet fırçası hayır kategorisine giriyor, elimizi uzatıp anne ve babanın yüzüne bakarak kafamızı iki yana sallıyoruz ve gülüyoruz. Belki fikir değiştirmişlerdir ne me lazım bir deneyelim yaklaşımı :-) 'Yeşil fare nerede?, kakasını yapmış mı?' diye sorduğumuzda (hem türkçe hem de italyanca), aynı sekilde ha ha ha diye cevap veriyoruz. Bazen bazı kelimeleri tekrar ediyoruz. Bu günlerde yüzümüzdeki organların isimlerini öğreniyoruz kulak, burun, dil, göz (minik kuşum herşey için iki farklı isim duyuyor, bir gğn yetti gari teker teker gelin derse şaşırmam). Kitaplarımızı ve onların kahramanlarını biliyoruz. Noel baba nerede diyince Noel baba kitabını kapıp getiriyoruz. Halkalarımızı takıp kule yapıyoruz. Unuttuğum vardır mutlaka ama ben bebişlerin öğrenme hızına yetişemiyorum.

11. ay kontrolumuz vardı ayın 18indeç Herşey yolunda, büyümeye devam ediyoruz. Artık günlük inek sütü içebiliriz.

Şimdi doğum günü planlama zamanı. Vizede bir aksilik çıkmazsa dayımız ve büyük teyzemiz gelecek 20 subata. Yuppiiii. Çifte doğum günü partisi yapacağız. Biri İdil'i ve annesini tüm hamilelik ve sonrasında yalnız bırakmayan otuz yaş ve üstü arkadaşlarımızla diğeriyse İdil'in bebiş arkadaşları ve onların aileleriyle. Vur patlasın çal oynasın.

Tatilden bir iki resim

2010-01-09T22:46:00.003+01:00

Uçak gülü İdil uykulu gözlerle

Piazza Navona'da La Befana Bayramı kutlamasında

İdil ve Camilla

Home home sweet home

2010-01-09T21:13:00.003+01:00

Nasıl anlatsam, nerden başlasam....? O kadar çok şey varki yazacak.

Son üç haftada Roma-İstanbul-Roma maratonu koştuk, yola çıkarken ve dönüşte Brüksel'in kara kışına takıldık, Roma'da iki hafta internetsiz, televizyonsuz dünyadan koptuk, İdil kuşla full time beraber olduk, oyunlara doyduk ve nihayet evimize döndük. Gezmek tozmak güzel ama insanın evi gibisi yok.

Gidiş maceramız korktuğumuz gibi olmadı. Bir saat rötarla kalktı uçağımız akşam ona yirmi kala. Roma'ya varış, bavulları al, taksiye bin derken kayınevine vardığımızda saat gecenin biri olmuştu. İdilcim sağolsun uçak kalkar kalkmaz uyudu, sanşımız yaver gitti uçak boştu , araba koltuğunu yanımıza koyduk, bebiş orada uyudu. o da rahat etti biz de:-) Eve vardığımızda da yatağına yatırdım uykusuna devam etti. Sabaha karşı dört gibi uyanıp, ağladığında yatağımıza alıp, yanımızda uyuttum.

İdil Roma'da baba tarafıyla haşır neşir oldu, bol bol italyanca duydu, hepsi bir ağızdan cır cır cır konuşurken bazen yoruldu kesin sesinizi diyemediği için acık mızmızlandı, kayın köpek Camilla ile tanıştı ve onun peşinde koşarak yürümeye başladı, onu sevmeye çalışırken bol bol patakladı. Allahtan Camilla diğer dört torunu büyüttüğü için tecrübesini konuşturup İdil'in ataklarını savuşturmayı başardı. 15 yaşında ki sevgili Camilla artık havlamayı da bıraktığı için İdil'i korkutacak hiç birşey yapmadı.

Yılbaşı (Noel) ağacının süslerini koparma, ışıklı topları ağzına sokma, ağacı devirmeye çalışmak gibi yeni beceriler kazandı İdil hanım bu tatilde. Artık istediği şeyler olmadığında sıkı tepki veriyor, ne istediğini daha iyi biliyor, elde etmek için çabalıyor, özellikle ulaşmasın diye yükseğe koyduğumuz şeylere ulaşmak için parmak uçlarında yüksele yüksele balerin olacak kızım.

İdilcik artık farklı yerleri, kişileri, sesleri tanıyor ve tanıdığını da belli ediyor. Güzel bir örnek yılbaşı için İstanbul'a gittiğimizde anneannesini tekrar gördüğünde attığı sevinç çığlığıydı. Sonra Roma'ya geri döndüğümüzde Camilla'yı bıraktığı yerden kovalamaya devam etti. Büyüyoruz galiba.

İdil gezmeyi seven bir bebek, dışarda gezerken, insanlar arasında pek mutlu, gülücükler dağıtıyor sağa sola, yeterki hareket halinde olalım. Herhalde bu nedenle 10 ay 3 haftalık kızım bugün onunca kez uçağa bindi. Ben onuncu kez uçağa bindiğimde 20li yaşlardaydım. Gezgin mi olacağız nedir?

Yazacak o kadar konu birikti ama ben yorgunluktan unuttum çoğunu. Roma'da internet bağlantısı olmaması beni duman etti. İtalyanların bu konuda geri kalmışlığını yazıcam bol bol içimi dökmek için. Yeni yıl ve yeni beklentiler, yeni düşünceler, yeni kitaplar, filmler, eski anılar, geçen yıl bu dönem, yaklaşan doğum günü.

Yorgunum çünkü bu tatil tatil olmadı benim için. İdil benim kayınlarla durmadığı için günün her dakikasında onunla ilgilendik anne ve baba olarak. durumu tasvir etmek. Yoruldum ama keyif aldım kızımla beraber olmaktan:-))) Bugün ise yolculuk günüydü. O nedenle katmerli yorgunluk var. Sağolsun kar, sayesinde bir saat ucak içinde kalkmayı bekledik. Sonra inişe yarım saat kala havada, sonsuz bir beyazlığın içinde bir kırk dakika daha döndürdüler. Böylece bir saat kırk dakikalık uçuş oldu mu üç buçuk saat.

Diğer bebişler ve annelerinden uzak kaldık bu dönem. İlk fırsatta bloglar okunacak.

Pazartesi işe dönülecek :-(( gereksiz bazı insanlar görülecek :-(( ama bir bardak sıcak çay da içilebilecek :-P

Muhtemelen çok saçmaladım ama okuyup düzeltecek bile halim yok. Bu akşamlık bende bu kadar. Evimize hoşgeldik.

Idil Istanbul'dan bildiriyor

2009-12-31T17:21:00.003+01:00

2009'un son gunu, biz Istanbul'da dayimlardayiz. Daha once Roma'da babaannemlerdeydik. Bir patirti gurultu bugunlerde sormayin arkadaslar. Bir suru yeni yuz, yeni ses, yeni yer, yeni koku... aklim karismadi degil ama cok cok heyecanliyim. Ama heyecanimin asil nedeni yurumeye baslamam. Artik pata kute de olsa tutunmadan kisa mesafeleri iki ayak uzerinde katedebiliyorum yuppppiiiii.

Baska neler yapiyorum? Bu aralar kitaplara takdim, sayfalari cevirmeye bayiliyorum. En sevdigim kitaplarim: yesil fare, biberonlu ayicik, bu kim, ne yapiyor ve noel baba. Noel baba kitabini ananem almisti. Noel babanin getirdigi hediyelerden en cok renkli topu seviyorum, sayfadan cikarip elime almak istiyorum ama olmuyor. Yesil fare sayfalar arasinda bir oraya bir buraya kosturuyor ben de onu yakalamaya calisiyorum. Bu yesil fare cok yaramaz, kakasini yapip kikiki guluyor. Annem bana nerede yesil farenin kakasi diye soruyor, ben gosterince pek bir mutlu oluyor sonra biz de fare gibi kikiki guluyoruz.

Enne, baba, mama, gusel, hadi gel diyorum. Birkac kere italyanca bir iki kelime soyledilm ama dah cok turkce takiliyorum. Annemi ve babami farkli dillerden idil onu bana ver dediklerinde anliyorum, genelde itaat ediyorum ama arada kafam atarsa duymamazliktan geliyorum.

Bu arada anlatilacak cok sey var, ananemin istanbula gidisi, ucak yolculuklarimiz, yolda gorduklerim, romadaki akrabalarim, babaannemin kopegi camilla ama simdi vaktim yok. Bugun uzun birgundu. Birazdan banyo yapip, uyumam gerek. Yarin yeni bir yil basliyor, yeni yila dinlenmis ve formda girmeli.

Herkese iyi seneler. 2010 da 2009 gibi cok yorucu bir yil olacak, ogrenecek cok seyimiz var. Hepimize kolay gelsin.

H1N1 korkusu

2009-12-15T17:20:00.001+01:00

Domuz gribi aşı olalım mı, olmayalım mı? Bu soruyu son iki ayda hem aile hekimimize hem de pediatrımıza bin kere sordum. Aldığım cevap hiç değişmedi HAYIR gerek yok. Bu grip normal gripten daha tehlikeli değil. Geçiren çok kişi var, parasetamol ile bile iyileşiyor, paniğe gerek yok. Eczaneye sordum bebekler için tamiflu var mı diye. Cevap hazırlamamız gerekir ama doktor reçetesiyle verebiliriz. En sonunda pediarımıza sordum yine ateşlenirse grip olup olmadığını nasıl anlarım? Ne yapmalıyım diye? Idil'e tamiflu yazar misiniz diye? Cevap: perdolan fitil (paracetamol) ver iki saat içinde ateşi düşmezse, nurofen şurup ver 24 saat içinde 5 fıtil, 3 doz şurup verebilirsin dedi, bende ilacları yüklendim yola çıkıyorum haftaya. Umarim bizden uzak durur hastaliklar.

Ben bunların peşinde koşarken, bu grip paranoyasını aslında Dünya Sağlık Örgütü'nün (DSÖ) ilaç firmalarıyla birlikte ortaya çıkardığı haberi çıktı. Bunun üzerine internette biraz arastirdim haberleri okudum. F. William Engdahl isimli freelance bir gazetecinin DSÖ ve çıkar çatışması konulu makalesinde yazdıkları bana oldukça mantıklı geldi. Uzun zamandır DSÖ'nün tarafsızlığı konusunda şüphelerim vardı. Üye ülkelerin yanı sıra ilaç şirketleri tarafında finanse edildiğini duymuştum ama bu derece danışıklı dövüş yapabileceklerine ihtimal vermiyordum. Ama işin içine hükümetler de girmiş olabilir, ne de olsa ekonomik kriz var, ilaç şirketlerini destekleyelim, eleman çıkarmasınlar ne olacak şunun şurası bir aşı millet yaptırır olur biter demişlerdir belki. Çok mu komplo teorisi koktu bu yazı ne:-p

Sonuç olarak aşı yaptırmama kararımın arkasında duruyorum. Türkiye'deki bu panik havası geçse çok daha mutlu olucam. Kafamı kurcalayan son bir soru: her yıl normal gripten ölenler gazetelerde yazılsasa çizilse aynı rakamlardan bahsediyor olacak miyiz?

Jingle bells, Jingle bells....

2009-12-15T16:12:00.003+01:00

Geri sayım başladı. İdilkuşun ilk Noel'ine az kaldı. Bakalım Noel baba neler getirecek minik kuzuya?

13 yıldır Noel hayatımın bir parçası oldu. Aslında hiç garipsemedim ben Noel kutlamalarını, sadece önceden başlayan bir yeni yıl kutlaması gibi geldi hep. İstanbul gibi çok dinli ve modern bir şehirde büyümemin etkisi vardır bunda diyorum. Küçükken babamın rum ortodoks iş ortağı sayesinde paskalyada boyalı yumurtalar gelirdi evimize. Yılbaşında çam ağacı süslerdik, hediyeler verirdik birbirimize. O zamanlar İstanbul şimdiki alışveriş merkezlerine sahip değildi ve yılbaşı süslemeleri çok görülmezdi sokaklarda. Sonra ortaokul, lise çağlarımda yeni yıl kutlama partileri, hediye çekilişleri falan başlamıştı. Neticede Noel Baba ile tanışıklığımız eskilere dayanır. Tek fark beyaz sakallı, koca göbekli tonton dedenin bizim ülkeye tüm hıristiyan diyarlarını bitirdikten sonra 31 aralıkta gelmesi galiba.

Noel Hıristiyanlar için önemli bir bayram, İsa'nın dünyaya gelişini kutluyorlar. İnsanlar bu dönemde daha bir verici, daha bir düşünceli oluyorlar. Evsiz barksızları, öksüzleri, yetimleri hatırlıyorlar. Özellikle 24 aralık gecesi yapılan ayinde insanlarda bir coşku gözlemleniyor sanki herşeyden arınmış, yeniden doğmuş gibi oluyorlar bazıları. İşin bir de bir tüketim boyutu var ki evlere şenlik, hediye, yemek, dekorasyon, süsler, yolculuklar, kar ailecek kayak tatilleri diye ekonomilere gaz veriliyor, istatistikler yüz güldürüyor.

13 yıldır her Noel tatilini Roma'da kayın ve maun aileyle geçirdim. Bu yılda aynı geleneğe devam ama bir fark var, İdil artık aramızda. Geçen yıl anne karnında yerinde durmayan bücür şimdi ortaklıkta gezen, herşeye elleyen, kendince konuşan bir bebiş oldu. Önümüzdeki 3 hafta kendini neler beklediğinden habersiz yürümeye, kendince birseyler yapmaya çalışıyor yavrum.

Öte yandan anne ve baba kendilerini neyin beklediğini bildikleri için biraz daha endişeli yaşıyorlar bu tatil öncesi dönemi. Öncelikle valizlerin hazırlanması in hazırlık gerektiriyor, Listler yapılıyor mutlaka birşey unutucağımızı bile bile. Doktorlar aranıyor sürekli ya domız gribi olursak ne yapalım diye malum 3 hafta içinde 4 uçus, yapılacak: rotamız brüksel, roma, istanbul, roma, brüksel.

İlk uçuş akşam saat sekiz buçukta tam uyku saatimiz, inşallah uyur diyorum. Roma havalimanında valizleri bekleme süremize göre eve varmamız geceyarısı (iyi ihtimal) ya da sonrası. Diğer uçuşlar daha makul saatlerde dolayısoyla endişe sadece virütük boyuta kayıyor. Haftalardır uçakta koltuklarımızı nasıl dezenfekte ederim diye kafa yoruyorum, çok mu abarttım ne? Friends dizisindeki Monica ile hiç benzerliğim yoktur ama İdil'den sonra biraz pimpikli oldum sanki. Tabi bizim meraklı kuzu uçakta herşeye değmek, yerlerde emeklemek, sürünmek isteyecek bakalım nasıl idare edeceğiz.

Diğer bir endişe nedeni ananemizden ayrılacak olmamız. 10 günlük ayrılık sürecinde İdil annemi arayacaktır kesin ama bu onu davranışlarına nasıl yansıyacak? Annem İdil ile benden çok vakit geçiriyor. Beraber oynuyorlar, yemeğini, meyvesini ananesi yediriyor. Ben hafta sonunda yedirmeye calıştığımda annem kadar başarılı olamıyorum, Cool anne ayaklarında amaannn acıkırsa yer nasılsa kasmayalım kendimizi diyorum.

Umarım tatil süresince oturup iki satır yazmaya vaktim olur. Böylece taze taze kayda geçeriz.

Güvenli Oyuncaklar

2009-12-02T20:37:00.005+01:00

Çocuğumuza aldığımız oyuncaklar sağlık açısından güvenli mi? O güzel renkli, cicili bicili oyuncakları soluyan, yalayan bebişlerimiz kansorejen maddelerle mi oynuyor? Nerden çıktı bu konu?

Bundan 3 hafta önce İdil için yere serilen puzzle şeklindeki oyun minderlerinden aldık. (Bkz foto) Özellikle yürümeye çalışırken parkede kayıp düşmesin istedik Birde renkler, şekiller gelişimi açısından önemli, özellikle bizimki gibi minimaliste yakın tarzda döşenmiş bir evde. Neyse neticede bu minderlerin bir kısmının zararlı kimyasallardan yapıldığını bliyordum. O nedenle araştırıp, soruşturup, kokusuz, toksik olmayan bir markanın ürününü aldım.

Geçen hafta Belçika Tüketici Koruma Kurumu'nun yayınladığı bir makale elime gecti bu minderler hakkında. Yapılan araştırmalar sonucunda bu kauçuk minderlerin (EVA-Ethylene Vinyle Acetate) zararlı kimyasal maddeler salgıladığı ve bebeklere solunum yolu ya da göz ve deri alerjisi şeklinde zarar verdiği belirtiliyor. Sözkonusu kimyasal maddeler amonyak, formamide, asetofenon, 2-fenil ve 2-propanol (kimyam iyiydi ama lisenin üzerinden çoook zaman geçti:-)) kimyager anneler daha iyi anlar bunların zararlarını) imiş. Ayrıca bu minder bu kimyasalları kullanmadan da üretilebiliyormuş.

Makalede Belçika'da satılan 9 marka incelenmiş ve sadece bir tanesi nisbeten zararsız bulunmuş. Bizim aldığımız Fransız markası listede yoktu. Bunun üzerine üretici firmaya e-posta atarak sorduk ürünlerinin kimyasal içeriğini ve yukarıda sıraladığım maddeleri içerip, içermediğini. gün sonra yanıt geldi. Ürünün kimyasal içeriğini açıklamamakla beraber, Fransa'da sözkonusu maddelerin kullanımın yasak olduğunu, dolayısıyla ürünlerinin bu maddeleri içermediğini söylediler. Yüzde yüz inanmamakla beraber bu marka hakkında çeşitli forumlardan okuduğum yorumlar olumlu. Ama yine de fransız kaynaklarını araştırmaya devam edeceğim.

Bu araştırmaları yaparken Avrupa Birliği müktesebatındaki oyuncak güvenliğiyle ilgili bilgilere ulaştım. Daha ayrıntılı okuyamadım ama o da yapılacak işler arasında. Okudukça paylaşırım. İsteyene de linkini verdim bu yazının başlığında.

9 ay doldu

2009-11-25T20:56:00.003+01:00

Geçen hafta pazartesi 9 ayımızın dolmasına birkaç gün kala kontrole gittik. Artık doktor kontrollerimiz iki ayda bir. Herşey yolunda uzamışız, kilo almışız. Ama kontroller artık eskisi gibi kolay değil. Kafa çevremizi ölçtürmek, yatağa uzanmak, kulaklarımıza baktırmak istemiyoruz, basıyoruz yaygarayı. Ağlayarak, bağırarak prostesto ediyoruz doktor amcayı neyseki çabuk geçiyor. 12. ayda aşı var bakalım o zaman ne yapacağız??

Doktorumuz idili korumak için kendimize domuz gribi aşısı yaptırmamıza gerek olmadığını söyledi. Hepinizin genel olarak sağlığı iyi, kapsanız bile iyileşirsiniz, bu hastalık fazla büyütülüyor (kendi kelimeleriyle 'too much noise for nothing') dedi. Belçika'da doktorlarda genelde bir rahatlık vardır o nedenle bu yaklaşıma temkinli baksam da, içimi rahatlatmak için iyileşenlerin çoğunlukta olduğunu düşünüyorum. Aslında Noel, yılbaşı tatili döneminde dört uçuş yapacak olmasak o kadar endişelenmiycem.

Aşı konusunda da iş yerinde kampanya başladı ama aşı yaptıranlardan kendi rızalarıyla yaptırdıklarına dair bir belgeyi imzalamaları isteniyor. Beni işkillendirdi bu yaklaşım, pek bir amerikanvari. Ayrıca aşının yumurta ve türevlerine alerjisi olanlara yapılmayacağı belirtiliyor. Ben çocukken fazla yumurta yediğimde vücudumda döküntü olurdu , bu alerjik reaksiyon mu acaba? Netice olarak yaptırmayacağız aşıyı. Önlem olarak işe arabayla git, toplu taşımadan uzak dur, kapalı yerlere mümkün olduğunca gitme, idili hiç götürme, market alışverişini tenha saatlerde yapmaya çalış, ellerini sürekli yıka, eve gelince idille temas etmeden elbiseni değiştir, şeklinde.

9 aylık İdil neler yapıyor? Speedy gonzales gibi ordan oraya emekliyor, çıkardığı sesler ise kemik bulmuş sevimli bir köpeğe benziyor. Gözler radar gibi etrafı inceliyor neye elleyebilirim, düşürebilirim merakıyla. Artık istediğimiz şeye doğru elini kaldırıp, aç kapa yaparak talebini bildiriyor. Sürekli bir yere tutunup kalkıyor, yere bir şey atıyor, eğilıp onu al yapıyor. Bunu yaparken tek eliyle tutunuyor. Objeyi alınca bazen iki eliyle onu tutarak dengede kalıyor fakat bir yere tutunmadığını farkedince sağlamcılık yapıp hemen tek eliyle bir yere yapışıyor. Bir şeyleri başardığında mutlu oluyor yapamayınca kızıyor. Babasının kucağını seviyor. Konuşma konusunda gerileme var sanki. Eskiden daha çok hecelediği sesler birara sadece bağırmaya dönüşmüştü, şimdi tekrar gehh, daa gibi sesler çıkarıyor. Birde emmek istediğinde emmmm diyor. İki anadilli bebişlerin geç ama her iki dili birden konuşması normalmiş. Bu arada hem türkçeyi hem de italyancayı anlıyor kanımca.

9 ay kaydımıza bir iki resimde ekleyelim: İşte İdil kuzunun mutfak maceraları....

kevgire oturmuş İdil ve tonton ailesi

aşçımız iş başında

annem tabakları kurula dedi ama benim çok uykum var...

Büyük Buluşma

2009-11-25T20:09:00.003+01:00

Son yazının üzerinden çok zaman geçmiş. İşler yoğun, akşam eve dönünce canım bilgisayarın önüne oturmak istemiyor. Son enerjimi İdil ile oynamak ve onu uyutmaya harcıyorum sonra pestil gibi seriliyorum kanepeye.
Şimdi nerde kalmıstık? 5 bebeli bulaşma öncesinde.

Evet 2 hafta önce pazar günü hedefimiz bebişleri beşlemekti ama dörtte kaldık. Dört kızın tek erkek arkadaşı Derin hastalanıp, ateşlenince planlar suya düştü. Derin'in ateşi durup dururken 39lara çıktı, 3 gün inmek bilmedi. Buluşma öncesinde Derin'cimin annesi ile her gün telefonda acaba diş mi, yok kuru grip mi falan derken altıncı hastalık olabileceği aklıma geldi. Kimin hatırlamıyorum ama bir blogda okumuştum aynı belirtileri. Sağolsun blogcu anneler:-)) Netekim doktorda aynı teşhisi koydu. Hastalığın latince adı roseola infantum virütik bir hastalıkmış ve havadan solunarak kapılabiliyormuş. Az olsa da yüksek ateşten havale geçiren bebekler oluyormuş. Ayrıntılı bilgi ingilizce olarak kidshealth linkinde.

Gelelim bizim kızlara. Daha bütün kızlar toplandık toplandık diye şarkı söyleyemeseler de, toplandılar. Aylin, Ela, İdil ve Defne (küçükten büyüğe) bir pazar öğleden sonrası evimizi şenlendirdiler.

Aylin 3 aylık en küçük bebiş bütün büyükleri uyuttu ama kendisi cin gibi etrafına bakıp, gülücükler saçtı.

Ela 5 aylık minderde döne döne herkese marifetlerini gösterdi. Bir ara arka odada şekerleme yaptı ama uyanınca hiç kimseyi cağırmadan cool bir şekilde odanın tavanını inceledi.

9 aylık İdilcim etrafındaki büyükleri meraklı gözlerle inceledi. Bebişlerin kafasını okşadı. Kah ordan oraya emekledi kah kucak istedi.

11 aylık Defne ise yardımsız ayağa kalkıp, hafif yardımla yürüyerek bizlere bebişlerimizin gelecek adımlarını gösterdi.

Anne Meltem çene çalmaktan fotoğraf çekmeyi unuttu.

Babamız da öyle.

Anneannemiz iki resim çekmis ama bebişlerin hepsi yok.

O nedenle bu yazı resimsiz olacak.

Bu arada anneler, babalar da kaynaştılar, paylaştılar. Birde çocuksuz bir çiftimiz vardı onlar da geleceklerini gözlemlediler.

Boy boy 5 bebek

2009-11-13T20:49:00.002+01:00

Bebişler geliyor, bebişler hem bir iki tane değil tam dört tane artı bizim kuzu etti mi beş. 3 ay ile 11 ay arası 5 bebiş pazar günü evimizi şenlendirecek. Bundan 18 ay önce böyle bir etkinlik beni fena kasardı sanırım. Pazar günümü güzel bir brunch arkasından güzel bir sergi ya da evde tembellik yapmak uzanıp kitap okumak olarak planlardım. Evet İ.Ö (İdil önce) dönemi böyleydi. Şimdi istiyorum ki haftasonu evimiz bebişler ve aileriyle dolsun İdil yalnız kalmasın bizde arkadaşlarımızı görelim yeni arkadaşlar edinelim.

İzlenimler, maceralar, resimler pazartesiye inşallah.

Sinema günleri

2009-11-11T20:56:00.004+01:00

Canım geyik yazmak istiyor onu da yazabilirsem. Birazdan BBC1'de Spooks dizisi başlayacak ondan önce iki satır yazayım günlük. Aklıma izlediğim son filmler geldi. İdilcimden sonra sayısı azalsa da Stecimle sinemaya gitmeyi devam ettirdik. Anniş sağolsun:.))
Hatta ilk filmimize İdil 4 haftalık olduğunda bir cumartesi akşamı gitmiştik. Amaç yaşıyoruz hayattayız mesajını vermek kendimize. Tam iki meme arası 2.5 saatlik bir pencere. Hatırlıyorum uyusam mı filmi mi izlesem diye ikilemi yaşamıştım ama evden çıkmak o koştur koştur olsa da çok iyi gelmişti.Tarih 21 Mart 2009 19:00 seansı film: Kate Winslett'lı Ralph Fiennes'li The Reader. Film güzel tavsiye edilir.

Şimdi son izlediğim filmlere bakalım beğenme sırasına göre.

İlk sırada Woody Allen'ın son filmi Whatever works. Woody amcamız her zaman olduğu gibi kendi paranoyalarını film yapmış ama çok güldürüyor. İnceden siyasi giydirmeler de var. Çok güldük, eğlendik sinemadaki igrenç kokuya ve neredeyse en in sıradan izlememize rağmenç O gün bugündür ellerimi yıkarken filmin kahramını gibi happy birtday boris diye şarkı söylüyorum ama sadece içimde.

İkinci sırada Julie and Julia by Nora Ephron. Yemek yapma ve Julia Child'a olan sevgisini bir blogta biraraya getirmiş New Yorklu blogger Julie Powell'ın hayat hikayesi. Sıkılmadan keyifle izleniyor. Ayrıca Merly Streep Julia Child olarak muhteşem bir performans sergiliyor.

Son sırada ise sevgili Quentin Tarantino'dan Inglourious Basterds. Farklı bir II Dünya Savaşı filmi. Komik bir Hitler figürü. Yakın tarihi bir filmlik de olsa değiştirme cüreti. Her zamanki yakışıklı delikanlı Brad Pitt bu filmde biraz salak ama acımasız asker, iğrenç bir güneyli aksanıyla konuşuyor . Ama filmi taşıyan Kolonel Hans Landa rolündeki Cristoph Waltz. Harika bir oyuncu ve rolune cuk oturmuş. Bu filmde de kanlı ve canlı bir Tarantino eseri. Ben sevdim ama Tarantino eğer orijinallik peşindeyse bir sonraki filminde kan bankalarından uzak durmalı diyorum.
Daha yazıcaktım ama Spooks başladı. Au revoir

Dört ayaklı dostlar ve 4X4

2009-11-05T09:49:00.000+01:00

Geçen gün İtalyan gazetesinde okudum sevgili dostlarımız kedi ve köpeklerin neden olduğu hava kirliliği bir jeep kadarmış. Okudum ve Avrupa Yakası'nın (izlediğim tek diziydi niye bitti:-(() Şahikası gibi şaşırdım. Bizim miyav miyavlarla havhavlar nasıl olur da çevrecilerin savaş açtığı tü kaka arabalarla aynı kefeye konulur.

İki ingiliz profesör Brenda ve Robert Vale , 'Time to Eat the Dog' (Köpeği yeme zamanı) adlı sansasyonel kitaplarında sevgili evcil hayvanlarmızın karbon gazı salımı açısından hiç de masum olmadıklarını, eğer sürdürülebilir hayat tarzı benimsersek etini sütünü yiyebileceğimiz hayvanları beslememiz gerektiğini öne sürüyorlar. Bu noktada vejeteryanlar ve hayvan severlerin kaşları çatılmaya başladığını görüyorum. Bir zamanlar evin artıklarıyla beslenen hayvanların şimdi özel pet yemekleriyle beslenmesi bu olumsuzluğun ana nedeni. Evcil hayvan yiyeceklerinin içerikleri ve bunların üretilmesi için kullanılan topraktan hareketle yapılan bir hesaplama sonucunda bir Alman kurt köpeğinin bir jeep, bir kedinin orta boy bir araba, bir hamsterin ise bir plazma tv ile kıyaslanabilir ölçüde karbon gazı saldığını belirlemişler. İlginç bir çalışma ama insan ona gelene kadar diyor. Ya biz insanların yediği içtiği, bebişlerin alt bezleri -bir ara ekolojik, yıkanabilenleri kullansam mı diye aklımdan geçirdiysem de sonra yemedi- ne olucak?

Makalenin aslı bir Yeni Zelanda gazetesinde çıkmış, o nedenle onu link verdim. İlgilenenlere duyrulur.

Annelik üzerine

2009-11-04T22:07:00.002+01:00

İdil doğduğundan beri bebekleri, hamileleri daha çok farkeder oldum. Neden??

A) Brüksel'de yaşanan baby boom B) algıda seçicilik C) hepsi.
Doğru yanıt sanırım C.
Bazen kendimi 1-2 aylık bebeklerini kucakta taşıyan annelere özlemle bakarken yakalıyorum. Eve gidince Idil'in ilk resimlerine bakıyorum; o yumuk yumuk ellere, ayaklara, büzük dudaklara falan. Halbuki o günleri yaşarken of yeter bir büyüse, ele avuca gelsede, oturup iki oynasak, konuşsak diyordum. Şimdiki ruh halim ve hormonal dengemle düsünüyorum ve farkına varıyorum ki ben o ilk günlerin tadını çıkaramamışım. Biraz baby blues, biraz post-partum depresyonu ilk aylar öyle geçmiş gitmiş.
13 yıldır sevgiloşla beraberiz. Beraber büyüdük burada, evimizden uzakta birbirimizin ailesi, her şeyi olduk. Sıra çocuk yapalım mı sorusuna geldiğinde hep erteledik çünkü beraber keyfimiz çok yerindeydi. Artı ben hiçbir zaman bebek bebek diye ayılan bayılan biri olmadım Evet yeğenlerimi çok sevdim ama onun dışında sokakta gezerken bebekleri farkedip ay canım cicim yapmadım. İdil hayatımıza girene kadar onun eksikliğini hissetmemiştik. Şimdi anlıyoruz ki onunla tamamlandık.
İlk günlerde/haftalarda İdil ile yalnız kalmaktan cok korkuyordum. Ağlarsa, sakinleştiremezsem, uyutamazsam diye endişeleniyordum. Hele hastanede ilk emzirme deneyimlerinde kafasının arkasında da bıngıldak olduğunu bilmediğim için kafasını deldim ben bu bebişin, benden anne falan olmaz diye ağlayışım evlere şenlikti. Bir de özgürlüğümün kısıtlanıyor olması çok korkuttu beni. Yağmurlu bir Mart sabahında uykusuz, yorgun kuzumu emzirirken bir anda sanki hayatımın sonuna kadar hep o şekilde yaşıyacakmışım (2 saatte bir emzirme, acıyan kocaman göğüsler, uykusuzluk) gibi geldi ve gözlerim doldu. Ste'nin 3 haftalık babalık izninden sonra işe gittiği sabah kapıda beni de götür diye yaramaz çocuklar gibi ağlayacaktım nerdeyse.
Hayatımın değiştiğini kabul etmem zaman aldı. Tam anlamıyla kırkı gün!!!! Kırkı çıkma olayına o güne kadar kuşkuyla bakarken şimdi bilimsel bir açıklaması olacağını düşünüyorum.
Birde kendime mükemmel anne olmak gibi bir hedef koymadım. Emzirmek zor geliyordu, tamam ilk 3 ay yaparım sonra bırakırım dedim. İlk 3 ay sonunda hedefimi 6 aya çıkardım zoru gitti diyerekten. İdil 8.5 aylık oldu ve halen emzirebiliyorum ve mutluyum.
İlk başlarda değişen hayat korkutucu geldiyse de, İdil'in hayatıma, bana kattığı renklere, duygulara, düşüncelere kolay kolay değer biçilemez. Idil beni daha iyi bir insan, daha duyarlı bir birey olmaya yönlendiriyor. Akşamları eve dönüp beraber vakit geçirmek için can atıyorum. İşten geç çıkmak zorunda kalırsam içim parçalanıyor.
İdil kuşum iyi ki geldin minik dünyamıza.

Domuz Gribi

2009-10-29T22:11:00.005+01:00

Bugün Belçika basınında Nisan 2009'dan beri yaklaşık 76 bin grip vakası olduğu, 41 bin kadarının domuz gribi virüsü taşıdığı ve 7'sinin ölümle sonuçlandığı açıklandı. Bu ölüm vakalarının bir kısmında başka hastalıklarda görülmüş. Aklıma takılan bir soru var; neden domuz gribi konusunda felaket tellalığı yapılıyor? Neden sadece ölümler gözümüze sokuluyor ama bu virüsü alıp iyileşen binlerce insan yok sayılıyor. Sorumlu bilgilendirme araçlarının iyileşen insanların hatta virüsü alanların çoğunun iyileştiğini bildirmesi gerekmez mi?

Ben korkmuyor muyum? Tabi ki korkuyorum ama aşı da aklıma yatmıyor. Ben normal grip aşısına da yanaşmıyorum, şimdiye kadar yaptırmadım. İtalya da, Belçika da domuz gribi aşını yaptırmak istemeyen doktorlar olduğu duyumları alıyoruz. Hastalık hızla yayılıyor. Geçtiğimiz hafta okullarda devamsızlık oranı % 15 civarındaymış. Hal böyleyken Belçika basınının A/H1N1 konusunda yaptığı ankete katılanların %81'ı endişelencek bir şey olmadığını söylemişler. Ben fazla Türk basını mı okuyorum ne?

Diğer bir tartışma konusu adjuvanlı aşı tehlikeli özellikle hamileler için, adjvuansız aşı alalımç Ama görülen o ki Belçika hükümeti herkes için adjuvanlı aşı öngörmüş ve aşılama 7 Kasım'da başlıyacak. Fransa ve Almanya ise hamilelere adjuvansız aşı yapacakmış.

Bir yaş altı bebeklere yönelik bir açıklama yok henüz ama kreşe gitmeyen ve risk grubunda olmayanlara aşı konusunda bir zorlama yok. Temiz temiz bekleyip göreceğiz.

29 Ekim 2009 Cumhuriyet Bayramı

2009-10-29T14:35:00.005+01:00

İdilcim,

Bu senin ilk Cumhuriyet Bayramın. Bu güne özel iki satır yazmak istedim. Büyüdüğünde, aklın bu işlere erdiğinde göreceksin ki annenin ülkesi çok zorluklarla kurulmuş. Büyük dedelerimiz, ninelerimiz çok acılara katlanmış, bize bu ülkeyi bırakmışlar. İleride Mustafa Kemal Atatürk'ün Türk milleti için yaptıklarını, ne kadar ileri görüşlü, zeki ve ülkesini seven biri olduğunu sana anlatacağım. Uzakta bir dünya vatandaşı olarak yetişsen de anne ve babanın köklerini bilmen önemli.

İdilcim ben küçükken Cumhuriyet Bayramları okula giden çocuklar için çok heyecan vericiydi. Bayraklarla sınıfımız süslerdik, törende okumak üzere şiirler, şarkılar öğrenirdik. Sonra herkesin önünde şiir okurken heyecandan sesimiz titrerdi. Hatice teyzem, ailemizin emekli cumhuriyet öğretmeni, beni ve kuzenlerimi karşına alır Atatürk'ü anlatırdı.

Şimdi okullar nasıl bilemiyorum. Bir gün dönersek ve sen okul çağında olursan öğrenirim ve belki yeniden yaşarım aynı heyecanları.

Cumhuriyet Bayramın kutlu olsun minik kızım.

Havalar mı daha kararsız ben mi?

2009-10-27T20:46:00.003+01:00

Kış geldi buralara sonra gitti. Bu akşam işten dönerken saat altı civarında dışarısı 18 dereceydi. Biz çoktan manto, kazak moduna girmişken birden yandık bittik durumları yaşandı. Son iki gündür sabahları serin olduğu için kalın giyiniyoruz sonra gün boyu bir bunalma durumu. Soğan gibi kat kat giyinme bir yere kadar çözüm. İşin kötüsü gün içinde hava birden değişebiliyor. Özellikle aniden çıkan bir rüzgarla savrulmak mümkün.

Hadi biz bir yere kadar ama konu İdil olunca kararsızlık kumkuması oluyorum az mı çok mu giydirdik diye. Ben çok giydirmekten yana değilim sonra en ufak bir rüzgarda hasta olan bir çocuk olsun istemiyorum. Ananemiz ise halen bana niye fanila giymiyorsun diye soruyor:-)) Doktor kendiniz ne giyerseniz öyle giydirin diyor ama ben çok üşüyen biriyim (yine de fanila giymem) ve kendimden yola çıkmak istemiyorum. Ama İdil üşür hasta olursa diye korkuyorum (her ne kadar soğukalgınlığı ve nezlenin soğuk hava ile ilişkisi kanıtlanmasa da öyle şartlandık ya). Kısacası hiçbir kararımdan emin olamıyorum. Annelik babalık hep böyle ikilemlerle geçicek galiba.

Soğuk havanın ardından aniden gelen bu sıcak dalgasıyla birlikte hastalıklar da arttı. Çok sayıda iş arkadaşım ve çocukları hasta. Neyseki işe gelmiyorlar. Sokaklarda öksüren tıksıran insan sayısı arttı. Bende kalabalıktan uzak dur politikası güdüyorum ama nereye kadar. Bugün tüm sabahtan akşama kadar 40 kişi ile aynı odada toplantı yaptım .

Diğer bir kararsızlık konusu hastalıklar. Bir taraftan bağışıklık sisteminin gelişmesi için hastalanması iyidir diyorum ama öte yandan hastalanmasın diye kapalı alanlardan, fazla insan olan ortamlardan uzak tutuyorum. Eve gelen yardımcının bile okula giden çocuğundan mikrop getirme ihtimali beni rahatsız ediyor. Özellikle domuz gribi ve işyerinde bu konuyla ilgili gelen mesajlar alınan önlemler endişe veriyor. İdil'i insanlardan uzak tutsak bile hem ben hem babası hergün kaç milletten insanın girip çıktığı binalarda çalışıyoruz. Yani potansiyel virus taşıyıcı biziz. Doktorumuzda bu bağışıklık sistemini erkenden yapılandırmaya karşı galiba. Önümüzdeki ay kontrole gidince sorucam. Ama hastalık yuvası olduğu için kreşe yanaşmamasından böyle bir çıkarım yapıyorum. Şimdi bağışıklık sistemi güçlensin diye riskli yerlere gitmek pek de akıl karı değil.

Off neyse herşeyi oluruna bırakmak en iyisi galiba. Her şey olacağına varıyor zaten. Kasma Meltem kasma diyorum kendime bir de duysam.

Tüm bebişlere, anne ve babalara sağlık, hasta olanların da tez iyileşmelerini diliyorum.

Zaman içinde yolculuk

2009-10-25T22:43:00.005+01:00

Evet sonunda sıra hamilelik ve doğum hikayemize geldi. Yıllarca anne olmaya yanaşmamamın nedenlerinden biri de doğum korkusuydu. Kocişe sen doğurabilsen keşke derdim hep. Neyse artık o günler, korkular geride kaldı. Kolay bir doğum hikayesi bu. Tüm korkanlara da benimki gibi bir hikaye yazmak nasip olsun diyelim.

Ama önce hamilelik. Son ay dışında sıkıntım olmadı. Aktif, çalışan, spor yapan, gezen tozan ve uyuyamayan ( 9 artı 8 aydır uykusuzum, uyu idilcim n'olur) bir hamileydim ben. Toplam 12.5 kilo aldım (onların coğu gitmişti ama çok lazımmış gibi tatilde yenileri alındı, ye ye emziriyorsunlarla). İlk altı ayda pek belli olmayan karnım yedinci aydan sonra ışık hızıyla büyüdü. Son aya geldiğimizde hacı yatmaz gibi olmuştum. Oturarak çalışmak ise tam bir eziyet haline gelmişti.

Bu süreçte İdil kuş içeriden hareketli bir bebek olacağının sinyallerini veriyordu. İlk taklasını İstanbul’da kardeşimin evinde uyandığım bir sabah hissettim. Tam 20 haftalıktı. O zamana kadar karnımda uçuşan kelebekler birden zıplayan yunusa dönmüştü. Daha sonra tekmeler, yumruklar babanın tıktıklarına cevaplarla geçti gitti dokuz ay.

23 Şubat 2009, İdil’cim için öngörülen doğum tarihiydi (aynı zamanda doktorumuzun doğum günü). Sevgili doktorumuz karnavala denk gelen o tarihte ailesiyle birlikte tatile gideceğini açıklayınca, normal dogumu tercih etsemde, tir tir titreten doğum korkusuyla hmm belki sezeryana ikna ederim diye aklımdan geçti. Burada sezeyan sadece ve sadece tıbbi gereklilik durumunda yapılıyor. Suni sancıda 41. hafta sonrasında doktorun kararına bağlı olarak verilebiliyor. Son haftaya girdiğimizde düzenli doğum sancısı sıfır ama rahim açılması 3 cm. Yürü Allah yürü yok bir şey, hanfendinin keyfi yerinde, çıkmaya niyeti yok. Doktorumuz o zaman bizde itikleriz dedi. Son kontrolumuz 17 Subat salı günü oldu, 4 cm açılımışız ama herhangi bir sancı yok. Benim ağrı eşiğimde düşüktürde. Doktorum merak etme seni doğurtmadan gitmiycem tatile, eğer iki gün içinde gelmezse, 19 şubatta hastaneye gel, suni sancıyla provoke edelim doğumu, şartlar uygun dedi. Suni sancıyla doğurabilmem için hastaneye 41. haftada olduğumu söyledi.

O iki gün nasıl geçti bilmiyorum. Ağrısız orası kesin. Perşembe sabahı kalktık, saat ikide hastanede olamamız lazım. Güzelce kahvaltı yaparken doktorum aradı, iki yerine aksam sekizde gelmemi söyledi. O gün çok doğum varmış. Yani akşamı beklemek gerek Ufffff…….Gerginim, korkuyorum ama sabırsızlık, heyecan da var, minik kuzuya kavuşmaya az kaldı tam bir mixed feelings durumu.. Psikolojik olarak kendimizi en az 12 saat sürecek bir doğuma hazırlıyoruz. Kahvaltıdan sonra akşama kadar ne yapalım dedik ve attık kendimiz sokaklara. Yürüdük biraz, Paul’e uğradık mamalar aldık, sonra eve geldik yattık kitaplarımızı okuduk. Bende hala doğum sancısı yok. 7.30’da çantalarımızı alıp evden çıktık. Evet çantalar çünkü biri Idil’e biri bana, diğer bir çanta ise doğumhaneye, hastane kitapçığı öyle buyurmuştu. Hastane eve 10 dakika mesafede, randevu 8de. Neyse arabayı park et, giriş işlemlerini yaptır, doğumhanenin kapısını çal. Gerçekten bir kapı ve zil vardı. ‘Merhaba ben Meltem … saat sekizde doğum için randevum vardı’ diye gittim.

Doğumhane hiç de öyle ameliyathane gibi bir yer değildi. Bir tarafta ultramodern ve rahat bir yatak yanında monitorlar. Diğer bir köşede suda doğum yapmayı seçenler icin jacuzi (yanlarında mayo getirmeleri şartıyla babalar da suya girebiliyor), oda swiss ball, gerilme barı tam bir spor salonu havası. Neyse ebe (fransızcasi sage femme=akıllı kadin, niyeyse??) geldi serum taktı, oksitosin denilen hormonu verdi. Monitordan doğum sancılarını izlemeye basladık. Ağrının şiddeti artınca peridural anestezi yapıldı, su patlatıldı. Ben bu arada kitabımı okuyorum, ipod'dan müzik dinliyorum, oldukca sakinim.. Sadece anestezi yapılınca bir titreme geldi ama sonra geçti.

Bu arada benimle doğuma girecek olan kızımın babişi ateslenip hasta oldu. Zamanlama müthiş :-p Ebeye sorduk sakıncası varmı doğuma katılmasının diye, yok dediç babişe bir ateş düşürücü verdi. Doğumdan sonraki günlerde babişin hastalığını anniş de kapıp, foş foş burun oldu ama bebişe bir şey geçmedi.

Saat sabahın 1.30u açıklık10 cm. Doktor ve fizyoterapist tiz gele, İdil kafa atmaya başladı. 2.30 gibi baslayan doğumdan hatırladığım deli gibi ittiğim. Kızım çıkmış farkına bile varmadım taa ki doktorum yakala bebişi koltuk altından, çek kendine diyene kadar. Idilim 20 Şubat sabahı saat tam 03.00'de doğdu. Yüzünü göğsüme gömüp, huzurla yatan bebişimin ellerine vuruldum. Minicik ellerde, upuzun kibrit çöpü gibi incecik parmaklarına baktım. O an kafamda yağmurun elleri şarkısı tınladı mutluluk gözyaşları arasında.

Doğum kolay, doğumu takip eden günlerde hayat zordu. Lohusalık, baby blues, hafıf post-partum despresyonu, emzirememe, başka bir yazı konusu.

8 aya bir kala

2009-10-19T17:06:00.002+02:00

İdilcim yarın tam 8 aylık oluyorsun. Her geçen gün daha akıllı bakıyor, daha sevimli gülüyor, daha farklı sesler çıkarıyorsun. Enne, baba, geh geh (gel dermiş gibi çıkıyor), mamama, emm emmm sesleri repertuarından parçalar. Bir de fısır fısır birşeyler söylüyorsun ama onları daha çözemedim. Artık emeklemeye ve tutunarak pek sağlam olmasa da adım atmaya basladın. Bu hafta sonu bir ilk daha yaşadin Idilcim. Parkta salıncağa binip sallandın. Korkmadın hiç hatta eğlenir gibiydin. Ama daha cok yan salıncakta sallanan ablayla ilgilendin. Meraklı meraklı onu inceledin. Gördüğün her yeni nesneye ellemek ve ağzına sokmak istiyorsun. Annenin saati,saçlarını senin minik ellerinden kurtarmak için taktığı taç, babanın anahtarı, manyetık kartı, telefonö telekumanda......Özellikle banyodan sonra pijamalarını giyerken arkanda kalan banyo rafındaki eşyalara ulaşabilmek için tüm akrobasi yeteneklerini sergiliyorsun. İki kişi zor zaptediyoruz seni. Öte yandan 'hayır' kelimesini anlıyormusun bilemiyorum ama babanın gözlüğünün alınmayacağını, annenin memesinin ısırılmayacağını öğrendin, aferin sana minnoş kızım. Tek sorunumuz uykuyla.

Geceleri en az bir kere uyanıp bizi yanına cağırıyorsun. Bu bazı geceler dört kereye kadar çıkabiliyor ve belli bir rutini yok. Dişin acıyor olabilir, bizi özlüyor olabilirsin, kötü bir rüya, öğrendiğin yeni bir hareket, büyüme atağı hepsi olasılıklar arasında ama hangisi bilemiyorum. Bilememek beni üzüyor. Babana kalırsa bizimle uyku savaşı yapıyorsun. Yani hiç bir şeyin yok ama şımarıklık kaynaklı uyumama durumları. Ben öyle olduğuna inanmıyorum ama ne olduğunu da bilemiyorum. Doktor amcanın dediği gibi kendi başına uyumayı öğrenmen için biraz kendi halinde ağlamaya bırakıyoruz. Bazen uyuyorsun bazense inat ediyorsun aglamayi kesmiyorsun. Halbuki sen hep iyi uyuyan bir bebek olmuştun.

İdil'cim miniğim lütfen deliksiz gece uykularına geri dön. Biz hemen yanındaki odada uyuyoruz. Sen uyanınca, ağlayınca çok üzülüyoruz. İyi uyu, çabuk büyü, beraber daha güzel, yeni oyunlar oynayalım.

Alamanya yollarinda

2009-10-12T21:33:00.003+02:00

Merhaba ben Idil,

annem ne zamandir bir tembel, bir tembel sormayin. Oturup iki satir yazamadi. Baktim olmuyor aldim elime klavyeyi. Kisaca bizden haberler geceyim dedim.

Annem iste yoruluyor sanirim. Bir de tiroidit midir oyle bir hastaligi varmis. Ben anlamam boyle islerden daha kucugum ama anneaaneme soylerken duydum, doktor ilac yazmis. Ama bu benimle oyun saatini etkilemiyor, beraber kikirdemeye devam ediyoruz. Kikkiri kkikkiri kizlar kikkiri diye:-)))

Gecen hafta babbo da hastaydi, uc gun evde kaldi, arada beraber oynadik. Is gezisine gittigi gunlerin acisini cikardik.

Ben haftasonlarini cok seviyorum cunku ailecek bir aradayiz, oynuyoruz, guluyoruz, geziyoruz, arada ben yorulunca mizmizlaniyorum ama olcak o kadar, bebegiz di mi! Babam biraz geriliyor ben mizlayinca ozellikle baska insanlarin oldugi yerlerde yaparsam huysuzlugumu ama annem ona anlatiyor derdimin ne oldugunu, bebegiz dedik di mi babacim. Bu kadar turkce anlarsin sanirim.

Bu haftasonu ise uzaklara gittik. Evet uzaklara taa Alamanyalara gittik. Dayim gelmis Istanbul'dan is icin, bizde onu gormeye gittik Dusseldorf'a ve Koln'e. Bunlar Almanya' nin (annem komiklik olsun diye Alamanya diyor ama ben dogrusunu ogrendim) onemli iki sehriymis, annem anlatti. Anneannem de oglunu gorecegi icin pek bir heyecanliydi. Ben dayimi yazin gormustum hatirladim. Beni kucagina alinca hic aglamadim. Bir de sac konusunda empati yaptim bir onun bir de benim kafamda az sac var. Digerlerinin cali supurgesi gibi.

Ben bu haftasonu bir suru ilk yasadim:

ilk uzun araba yolculugumu yaptim tek yon, 2 saatten fazla. Giderken misil misil uyudum, keyfime diyecek yoktu. Donerken soyle bakina bakina gideyim diye uyumadim. Ama yolda yesillik ve ineklerden baska birsey olmadigi icin keyfim kacti. Durun su ineklere yakinda n bakayim, ali babanin ciftligindekiler mi demek istedim ama anlamadilar:-(
ilk defa Almanya'ya gittim. Daha 8 aylik olmadim ama 4 farkli ulke gordum, kuresellesme sagolsun.
ilk defa bir otel odasi gordum ve otelde uyudum. Otele ve otel odasina bayildim ozellikle isil isil avizlere, cam boncuklari, resepsiyondaki guleryuzlu teyzeye.
ilk defa bizimkiler disarda yemek yerken ben pusetimde uyudum. Daha once beni disari aksam yemegine goturmemislerdi. Arada gozumu acip etrafi kolacan ettim, asayis berkamel deyip uyumaya devam ettim.
ilk defa pusetimi uzerine yagmurluk takildi, dunyayi biraz daha puslu gordum.sevmedim
ilk defa bir starbucks'ta kuyrukta bekleyen insanlara bakarak annisi emdim (annis bu durumdan pek mutlu degildi ama yagmur ve kriz aninda girilecek en yakin yer orasiydi diye idare etti)
ilk defa elbise askisina tutunup sinav cektim. Bicepslerim muhtesem olcak.
ilk defa bir kiliseye girdim. Annem dinler, ibadet yerleriyle ilgili birseyler anlatti ama beyin kivrimlarim henuz o konulara girmedi. Neyse o kilise, Koln katedaraliymis, kocaman , yuksek tavanli ev gibi bir yer. Ici de, disi da pek bir kalabalikti. Ayin varmis cok gezemedik ama ilginc bir yere benziyordu.

Iste bizden haberler boyle. Bir sonraki bolumde gorusmek uzere.
sevgiler
Idil

2009-10-04T23:04:00.006+02:00

Bu haftasonu annem tembeldi (kisliklari cikardi, yazliklari kaldirdi, benim odami topladi ama onlar isten sayilmaz), blogunu minik bir fotoromanla gecistirdi:-)) Hadi bakalim bu seferde boyle olsun.

Gunaydin herkese, siz daha uyanmadiniz mi??

Arka planda yeni ayakkabilarim ve topum var dikkatinizi cekerim.
Iste simdi on plana aldim:-))
Birak anneanne yuruycem!!!
Milli takim kalesini bana emanet ederler mi??

Can sıkıcı bir gün

2009-09-30T15:01:00.002+02:00

Dün aksam işten altı buçukta çıkabildim, eve varmam yediyi buldu. Hangi tramvay/otobüs durağında inersem, kaç tane kırmızı ışık ekarte ederim, o mesafeyı yürüyerek nasil daha çabuk alırım hesabı yaparak eve koşturdum. Üstüne üstlük işimi bitiremedim (son dakikada gelen talepler) müdürüme yedide İdil'in yıkanması lazım, eşim burda değil, çıkmam lazım diye mazeret bildirmek canımı sıktı. Evet Canımcım Hırvatistan'da iş gezisinde bu akşam dönüyor, onun yokluğunda kaldım toplu taşıma araçlarına!!!

Araba kullanmayı hiç sevmediğim için toplu taşıma ve tabanvay hep ilk tercihim olmuştur. Özellikle kulağımda müziğimle düşünceler içinde yürümek. Ama minik kuzunun gelişiyle zaman kavramı farklı bir boyuta geçince, aylakça yapılan yürüyüşler yerini daimi bir koşuşturmacaya bıraktı. Galiba araba kullanmaya başlamanın zamanı geldi.

Eve vardım kızımla öpüştüm, koklaştım ama uykusu olduğu icin biraz huysuzdu. Anne memesine yumulmak için sabırsızlanıyordu. İşte bu noktada günün ikinci can sıkıntısı çıktı piyasaya; bu akşam meme yerine biberon içilecek çünkü anne tiroit sintigrafisi yaptırdı, 24 saat emzirmek yasak. Sütler sağılacak ve dökülecek:kendimi AB Konseyi önünde elimde biberon protesto için süt döken AB çiftçileri olarak gördüm ;-P. Bu tiroit çok sinir ama önemli bir şey insan sağlığı için, umarım önemli bir hasar çıkmaz (Cuma ultrason ve kan testi yaptırdak sonra haftaya inşallah haftaya iyi haber alırız sayın doktorumuzdan)

Neyse banyodan sonra biberonda uyunuldu. Yatağa uyanık koyucam diye uyandırmaya çalıştım ama çalışmalarım işe yaramadı. Öyle tatlı uyuyordu ki çok fazla zorlayamadım. Gece birkaç kez uyandı (memede uyuduğu için mi???). Geçtiğimiz haftasonu saat beşe kadar deliksiz uyuyunca acaba eski uyku düzenine mi dönüyoruz diye heyecanlanmıştık.

Bu arada annenin akşam misafirleri vardı (kızlar gecesi) laf lafı açtı derken gece yarısı olmuş, uyku gözlerden akar şıpır şıpır. Kızlar gider, anne sertleşen göğüslerinin acısından anlar ki süt sağmayı unutmuş. Bu da can bu da can diye göz kapaklarına kibrit çöpü koyarak gece bir buçuğa kadar süt sağar ve sonra uyur. Aksi gibi sabah erkenden işe gidip akşamdan kalan işi bitirmesi lazım annenin . Kayda geçsin diye yazıyorum; akşam ve sabah sağılan ve dökülen süt toplam 350 ml. Bu akşamda sağıp dökücem maalesef. Artık yarın sabah ana kız beraber yumuluruz kanepe köşelerine sütleri lıkırdatmaya.

Bir ilk; blogumu öğle tatilinde, ofiste, ilk defa Türkçe karakterlerle yazdım.

Bruksel'de yazdan kalma bir haftasonu ve sonrasi

2009-09-28T21:14:00.004+02:00

Gri, yagmurlu, ic karartici bu sehre ne oldu bilmiyorum ama bu yil Idil dogdugundan beri gunesli gunlerin sayisi artti. Bizim icin Idil'in sehri aydinlatmasi normal ama herkesinde icini acmadi ya bizim kiz. Bir yerlerde vardir gunesli gunler istatistikleri , tez buluna.

Iste boyle yazdan kalma haftasonunda Idil hanim gezgin oldu. Cumartesi anne ve babayla supermarket alisverisinin yani sira birkac yere gidildi, yapilmasi gereken isler halledildi. Calisan bir anne olarak aksamlari gec saate kadar, pazar gunleri acik marketleri cok ozluyorum. Bizim cumartesiler alisveris isleriyle geciyor. Hafta ici dukkanlar altida kapanir, pazar gunu acilmaz, tamam sosyal devlet, insanlarin ozel hayatina saygili ama cumartesileri kasa kuyruklarinda gecmese keske. Eskiden mumkun oldugunca cuma aksami halletmeye calisirdik ama simdi isten cikinca kostur kostur eve geliyoruz uyumadan iki saat beraber olalim kuzuyla diye. Kissadan hisse, internette alisverise agirlik vermeli.

Pazar gune erken basladik. Supriz bir sekilde acik olan ingiliz supermarketinden Idil'e acil durumlarda kullanilmak uzere Hipp, Organix ve Plum marka mamalar aldik. Bu supermarket sehrin disinda ormanlik bir yerde ciftliklerin arasinda oldugu icin Idil ilk defa at, kaz, ucan kaz surusu (morton), kuzu gibi hayvanlari gordu dikkatle inceledi. Ali babanin ciftligini soyledik gulduk. Temiz hava, bol gunes (yakmayan) derken bir ciftlikte ogle yemegi yedik. Sonra arabada uyuyarak eve donduk. Her ne kadar gunluk uyku duzenimiz sastiysa da mutlu olduk.

Evde emekleme calismalarina devam ettik. Idil hanimin ayakta durma meraki tam hiz devam ediyor. Oturdugu yerden ellerime tutunarak kendini ayaga kaldirabiliyor. Emekleme pozisyonundayken de tek ayaginin uzerine basip kendini kaldirmak istiyor. Arada bir yuzustu dusup yaygarayi kopariyoruz. Yuzu babasina donuk ayakta dururken ben ellerimi bacaklarinin arasindan sokup cirptigimda gulmekte kiriliyor kucuk hanim. Baska bir kahkaha kaynagi annenin sahte hapsuruklari, heppssuu, hapsuuu deyince basliyor kikirdamaya. Asansor oyunu, karnindan , ayaklarinda opulmede favoriler arasinda. Bir ara topu atip tutmamiza cok guluyordu ama simdi azaldi.

Idil bazen cok akilli ve inceleyici bakiyor. Ben bize oyle geliyor derken baska insanlarda ayni tepkiyi verince acaba buyuyupte kuculdu mu bu kucuk panda diye sorar buldum kendim kendime. Hele bazen onu guldurmek icin komiklikler yaparken bakislariyla hayirdir anne, karsinda bebek mi var dedigini duyuyor gibi oluyorum.

7. ayinda Idilcik desteksiz oturuyor, istedigi oyuncaklari aliyor, sirtustunde yuzustune donuyor ama tersini yapamiyor. Emekleme pozisyonunda ileri geri sallaniyor. Ellerinden tuttugumuzda adim atarak anne baba arasinda yuruyor. Yuzustu surunerek saga sola donuyor ileri geri gidiyor. Objeleri kutularin icine koyuyor sonra kutuyu ters cevirip icini bosaltiyor. Eline oyuncaklarini alip yere atiyor sonra onlarin yerden almak icin asagiya dogru hamle yapiyor. Da da da, memememe, mamamma nin yanisira ne oldugunu cozemedigim sesler cikariyor. Boynumda gordugu her kolyeyi eline alip oynamak istiyor. Favori oyuncaklari arasinda ici dolu supradin vitamin kutusu (simdilik kutuyu acmasi imkansiz), kumandalar, usb hafiza karti, gunes gozlukleri, babanin anahtarligi., sayilabilir Niye para verip oyuncak aliyoruz ki??

Bugun babamiz is gezisinde, carsamba gecesi donecek. Banyomuzu ananisle anne yaptirdi. Banyodan once babayla skype'ta konustuk. Idil'cim sesi tanidi, babasini ekranda gordu ama ne oldugunu pek anlayamadan bakti. Arada bir bagirdi, birseyler demek istedi ama sonra bilgisayarin klavyesinin buyusune kapildi, dokunabilmek icin atti kendini one.

Ordan burdan aklima geleni yazdim. Yorgunluk hem beyinsel hem, bu kadar faaliyet iyi de haftasonlarinda dinlecek zaman da ayirmali.

Bak unuttum yazmayi cumartesi gecesi sinemaya gittik (yasasin annaanne:-)) inglorius bastards, tarantino'nun son filmi, cok begendim. Ayrica yazicam.

Yassi kafa sendromu - Plagiocephaly

2009-09-22T22:17:00.002+02:00

Dun Idil'in kafasindaki yassiligi bir uzman doktora gosterdik. Kendi dokturu gerek yok dediyse de, ileride keske goturseydim demek istemedigim icin, pazartesi sabah aradim ve aksamina randevu aldim (Belcika icin cok sasirtici bir durum cunku araba yikatmak icin bile bir ay sonrasina randevu veriyorlar) Bruksel'in 50 km disinda bir sehirde muayenesi olan flaman bir pediatr: Tesadufen buldum kendilerini. Bir is arkadasimin oglu da ayni durumdaymis, o arastirmis bulmus zamaninda, verdi elime dosyasini, bilgilerini, Doktor iyi olacak hastanin ayagina gelirmis misali. Neyse hemen seferber olduk is cikisinda dustuk yollara. Once sonucu yazayim, endiselenecek birsey yok, doktor benim evladim olsa ben tedavi ettirmeyi dusunmem dedi. Gidin eve tepeden resmini cekin, her ay cekmeye devam edin, kendi kendini yassiligin gectigini goreceksiniz dedi. Hicbir duzelme gormezseniz iki uc ay sonra konusalimla muayeneyi noktaladi.

Nerden cikti bu yassi kafa? Idil'in dogumunda kafasi normaldi (her ne kadar ben hastanede emzirirken kafatasinin arkasinda da bingildak oldugunu bilmedigim icin, kafasini deldim diye agladiysam da), yani iki tarafi da esit yuvarlaktiktaydi. Sonra bir iki aylik kadarken basini surekli saga cevrili tuttugunu, uyurken hep saginda uyudugunu farkettik ama kafasinin o yone yassilasacagini dusunemedik. Kitaplarda SIDS nedeniyle sirtustu yatirin diyor ama yonune dikkat edin cocugunuzun kafasi egri olur demiyor. Ikinci ay doktor kontrolunde bir baktik ki cocugun sag tarafi olmus dumduz. Doktor endise edilecek birsey yok sol tarafa yatirin duzelir dedi. Demesi kolay ama nerde idil hanimi solda tutmak. Biz ozel yastiklarlar falan ugrastikca o bir yolunu bulup donuyor saga, olmadi agliyor, uyumuyor. Derken kucakta tutarken boynunu sola cevirmeye zorladik falan bir sure sonra sola donuslere yesil isik yandi. O zamanlar bu sorun sadece bize mahsusmus gibi arastirmayi bile dusunmedim. Ta ki is arkadasimlar bu konuyu konusana kadar. Bazen insanin basireti baglaniyor galiba. Belki de doktorumuza cok guvendigim icin ayrica arastirip bilgilenmeye calismadim.

Plagiocephaly ile kaynaklari okuduktan sonra kizimin boynunda muhtemelen ana karnindaki poziyonundan kaynaklanan bir tutulma olduguna inandim. O nedenle yavrus surekli doksan derece saga donuk boyunla yasadi bir kac ay. Sonunda o tutukluk cozuldu ama basinda bilseydik bir bebek fizyoterapisti sorunu basindan cozebilirdi, kafamiz yassi olmazdi.

Kaynaklarin ve doktorlarin dedigi sey oturmaya basladiktan sonra gunduz kafaya yapilan baski azalacagindan yassilik duzelmeye baslar. Gece uykusunda da dogru sekilde yattigini kontrol edilmesi iyilesmesini hizlandirir. Bizimki gecede 3 ila 5 kere uyanmayi surdurdugu icin denetlememiz kolay oluyor:-P

Uzmanlar yassi kafa sendromunun beynin gelisimine bir zarari olmadigi soyluyor ama bazi cok ileri sfhalarda goz, kulak asimetri, konusma bozukluklari oldugunu okudum. Tedavisi eger yatis seklini duzeltmek ise yaramazsa, basa ozel hazirlanan, kafanin gerekli yerlerini baski yaparak buyumesini destekleyen bir kask takiliyor.

Idil'in ki ilk zamanlara gore iyilesti ama halen bir egrilik var. Bugun ilk resmini cektim, bakalim onumuzdeki ay nasil olacak kafa dengelerimiz.

Bugun 7 aylik oldum

2009-09-20T21:39:00.000+02:00

20 Eylul 2009, seker bayraminin ilk gununde ben yedi aylik bir bebek oldum. Bu hafta annem beni doktora goturdu. Gecen ay Turkiye'de oldugum icin gidememistik. Doktor amcanin odasina ilk defa alici gozle baktim ve kendimden gectim. Tavandan sarkan bir suru renkli, sekilli sey var.di Bir kismini evde gordugum hayvanlara benzettim, kelebekler, zurefalar, filler, bir kismi ise daha yeniydi annem dokunayim diye havaya kaldirdi, tutup cekiyordum zor aldilar elimden. Hadi iki ay gecsin yine gidelim doktora.

Ben bunlarla ilgilenirken kocaman bir teyze girdi iceri, hemsire hanimmis kendisi. Beni bir cekmece icindeki kabin icine koydu, kilomu olcecekmis, hemsire teyze bakti 7 kilo 900 gram olmussun dedi. Son kontrolden beri 600 gram almisim, iyi mi kotu mu bilmem?? Sonra beni annemle beraber yatirdilar, itiraz ettim sirt ustu yatmak istemiyorum ama nerde bende o koca teyzeye dayanacak guc, kocaman bir degnegi kafama dayayip boyumu olctu, 70 cm olmusum, boyum uzunmus ama tavandaki seylere yetisemiyorum naber. Daha fazla sut icmeli, tizz buyumeli.

Sonra doktor amca geldi, pek bir ton ton, beni guzelce muayene etti, bir ara kulagimi birseyler sokmak isteyince bir yumruk atip uzaklastirdim onu. Ne o oyle biri burnuma tuzlu su sikar, diger kulagima cubuk sokar, oyuncak bebek miyim ben. Doktor amca anneme bu kiz cok guclu isiniz is dedi. Tabi ya annem hamilelikte spor yaparken ben armut toplamadim icerdi, bir iki uc diye bizde iki agirlik kaldirdik herhalde. Sonra sira homini girtlak durumlarina geldi, doktor amca artik herseyi yesin, hatta cikista gidin patates kizartmasi ve mayonez alip yedirin dedi. Annemde yanina bira da acalim mi diye sordu. O dedikleri neydi bilmiyorum ama bu ulkede meshurmus. Annemin surat ifadesi o meshur seyleri yememin kolay olmayacagini soyluyordu. Eee tanidik artik kac aydir icli disli yasiyoruz.

Birde kafamdaki yamukluk icin doktor amca sorun yok endise etmeyin, saclar cogaldikca hic farkedilmez dedi ama annem takiyor kafasina. Simdi uzman bir doktor bulmus beni ona goturecekmis. Ne varmis canim dogdugum zaman sadece kafam sagda uyuduysam (annem, babam solcu ya bozuluyorlar:-), kafamin bir tarafi daha yassi olduysa. Bir ayna verselerde baksam gercekten annemin uzuldugu kadar var mi?

Bunun disinda gunduzleri evde anneannemle oynamaya, gezintiye cikmaya, mamalarimi yemeye devam ediyorum. Annemle babam aksam eve geldiklerinde onlarda benimle oynuyorlar. Bu arada yeni seyler ogreniyorum. Evdeki masa gibi dort ayak uzerinde duruyorum ama one gitmeye kalkinca yuzuztu kapaklanaiyorum. Sonra agliyoruma azicik ki beni opup tekrar gaza getirsinler. gecen gun babamla ana kucaginda supermarkete gittik, sirada beklerken onumuzde kivir kivir sacli kocaman kafali bir teyze vardi. Kasla goz arasinda yapsitim saclarina, cektim baktim gercek mi diye. Bizim evdeki bayanlarin saci cali supergesi gibi duz, ilk defa boylesini gordum cekerim arkadas. Annem kadindan pek bir ozur diledi ama ne yaptim ki??

Benden haberler simdilik bu kadar. Bilgisayari kapar kapmaz yine yazarim.

Idil

Bugun bayram

2009-09-20T21:09:00.000+02:00

Idil'in ilk bayrami beni biraz dusundurdu. Biz buyudukce, aileler kuculdu, akrabalar arasindaki baglar gevsedi, apartman komsuluklar azaldi, bayram tatilleri uzadi ve turlar ucuzladi derken nerde eski bayramlar oldu. Dusundumde 13 yildir bir bayrami bile ulkemde gecirmemisim. Aslinda lisede, universitedeykende bayramlar biraz yuk gibi gorunmeye baslamisti, cocukluktaki heyecani yitirmistim ama yine aile buyukleriyle, kuzenlerle beraber keyifli vakit gecirirdim. Ozel yemekler yapilirdi, uzun masa sohbetlerinde o yemeker tuketilirdi. Kurban bayramini cocuklugumdan beri sevmem ama seker bayramlari sekerdir.

Buna karsilik son 13 yildir her sene Noel icin Roma'ya gittim cunku kayinvalidem icin Noel onemli bir bayram. Babamiz inancli biri olmamasina ragmen annesini mutlu etmek icin her sene bu gelenegi surdurdu. Bense annemden aman bayrama gelin gibi bir talep gelmedigi icin bu duruma pek kafa yormadim. Ta ki Idil hanim piyasaya cikana kadar.

Idil'in sadece bir tarafin gelenekleri ile buyumesini istemiyorum. Nasil Noel' de Noel Baba'dan hediye bekleyecekse, bayramda da bayramlik giyip, aile buyuklerinin elini opmesini, onlardan seker, bayram harcligi almasini istiyorum. Neyseki bayramlar artik yaza geliyor, boylece Idilcim dayisi, kuzenleriyle birlikte bayram yasayabilecek.

Bu dusunceler cercevesinde Idil'in ilk bayrami icin burdaki ailem diyebilecegim arkadaslarla bir yemek duzenledik. Idil yeni bir eve gitti, uzun zamandir gormedi teyze ve dayilarini gordu, kucaktan kucaga gecti, cok mutlu oldu. Eve dondugumuzde banyo, meme derken itirazsiz hemen uyudu.

Gecen yil bu gunler

2009-09-14T22:04:00.000+02:00

Gecen yil bugunlerde amniyosentezin ilk sonucunu yeni almistik. Tabi ya 15 Eylul 2008 saat 14.00de randevum vardi jinekologumda. Stecimle arabada gidisimizi unutamam. O da endiseliydi ama bana moral vermek icin nasil guclu duruyordu. Doktoruma henuz sonuclar gelmedigi icin, o anda bizim onumuzde labarotuvari aramasini ve bizim giyotini altinda olumu beklercesini bekleyisimiz unutmak ne mumkun. Nasil bi korkuydu, endiseydi yasadigimiz, Allah kimseye gostermesin. Doktorum sonucu alir almaz bas parmagiyla ok isaret vermesiyle, benim elim ayagim bosaldi. Halbuki 3 hafta once ayni odadan amniyosentez yapmam gerektigini ogrenip, aglayarak cikmistim. Yaa idilcim seni beklerken anneyi en korkutan olay bu oldu.

Hic de kendime kondurmamistim amniyosentez gerekecegini. Yasim 36 idi evet ama fiziken ve ruhen sanki 20li yaslarin sonunda hissediyordum kendimi. (simdi 37 oldum, anne oldum ama halen 29-30 arasinda takiliyorum kafamda, buyumek istemiyorum) 12. haftada yaptirdigim 3lu test sonucu 1/71 cikinca, doktorun karsisinda goz yaslarina boguldum. Kendimi suclamaya basladim, planli bir hamilelik degildi benimkisi, hamile oldugumu bilmedigim ilk ayda sosyal bir icici olarak fazla icki ve sigara icmistim, gerekli vitaminleri almamistim, benim sucumdu butun bunlar. Doktor bana bu tarama testlerinin istatistiki veri oldugunu soylemekteydi, teshis koymuyordu, gecenlerde 3lu test sonuc 1/20 cikan hastasinda birsey cikmadigini anlatmaktaydi ,ama duyan kim.

Sorun bebisin urettigi bir proteinden kaynaklaniyormus, (o zaman calismistim odevimi ama simdi sildim kafamdan) yani benimle yaptigim yedigim ictigimle ilgisi yokmus. Ama gel sen bunu bana anlat. Aglamaktan gozlerim oldu davul. Neyseki bebisimizin saglikli ve minik bir kiz oldugunu ogrendik. O gun kendime soz verdim eger ikinci bir cocuk yaparsam dogrudan amniyosentez yaptiricam. Ikili, uclu test falan vakit kaybi, endise kaynagi, garantisi de yok.

Amniyosentez hikayelerini dinlemisligim vardi; karnina igne batmasi, bebisin suyundan alinmasi, bebegin hareket etmesi, ignenin ona batmasi ihtimali. Sonucta tum korkularim bosaymis dedim. Uzman bir doktor tarafindan yapilan amniyosentezde aci duyulmuyor, bebek ultrasonla izleniyor ondan mumkun oldugu kadar uzak bir noktadan igne batiriliyor, hersey birkac dakikada bitiyor. Sonrasinda hafif kasilmalar oluyor ama yapan doktora gore bir gun istirahat yeterliydiki gercekten de ertesi gun kasilmam kalmamisti. Neyseki kendi doktorum dort gun izin verdi de o ruh halinde ise gitmek zorunda kalmadim. bebis ise calisip alinan amniyotik siviyi birkac saat icersinde yeniden uretiyor. Anladigim kadariyla doktorlar alinan sivinin rengine bakarak bir fikir sahibi olabiliyor. Benimkini yapan doktor tup dolarken himm acik renk sivi , iyi demisti de acik icim rahatlamisti. Sonrada sonsuz bekleyis... Neyseki yeni metodlar uc kromozoma hemen bakip down, spina bifida ve hatirlamadigim bask bir anomali olup olmadigini anliyorlar. (yararli bir ingilizce link http://www.mayoclinic.com/health/amniocentesis/MY00155 )

Guzel kizimiza kavusma surecindeki en gerilimli gunler geride kaldi sukurler olsun.

Tatil donusu notlar

2009-09-13T22:29:00.000+02:00

Tatil donusu ve annenin ise baslamasi Idil'i pek zorlamadi. Sabah aksam anne sutu oglen iki kere biberondan formul sut, itirazimiz yok gibi gorunuyor simdilik. Kati gidalari zaten aliyorduk. Kizimi zorlayan disler. Sanirim usttekiler geliyor. Agzini acip bakamiyorum, diliyle engel oluyor.

Tatil donusu benim icin kolay olmadi. Isin ilk gunu sakin gecer mesajlarina falan bakarsin di mi? Neredeee toplanti ustune toplanti, ertesi gun oglene yetisecek briefing. Zaten aylardir beynimin, konsantrasyonumun ise ayrilan bolumu offline. Yogun is temposu , hava degisimiyle birlikte once bas, bogaz agrisi olarak geri dondu bana. Uzerine bir de burun akintisi, oksuruk eklenince anne hanim yataga dustu. Idil dogdugunda beri hic bu kadar uyumamistim. Butun gun emzirme ve yemek yeme durumlari disinda uyudum. Doktor cok siki bir sogukalginligi teshisi koydu da babamizin ici rahatladi. Ona kalsa hastaneye gidip domuz gribi testi yaptirmaliydim. Cumartesi ucaga bindik ne de olsa. Ama ben grip oldugum halimi de biliyorum. Neyse benin siki sogukalginligi Idil hanimin da burnunu sirlatiyor bu hafta sonu. Kizim iki gundur akan sumuklerini yaliyor. (agzindan da dis salyalari pek bir islak gecti bu hafta sonu) Burnunu temizleme operasyonunda ise basiyor yaygarayi. Neyseki atesi cikmadi. Sukretmek lazim.

Tatil donusu doktorumuzdan randevu almaya calisiyorum ama adam bizim gidebilecegimiz saatlerde kasima kadar dolu. Agustos ayi kontrolunu atladik malum Turkiye'deydik. O nedenle acilen kizimi doktor amcasiyla bulusturmak istiyorum. Cumartesileri calismiyor dr amca. Bakalim biz aykiri bir saatte goturmek icin isten izin alicaz herhalde.

Tatilin son haftasi ev nufusu azalinca Idil'in memede uyuma sorununa bir el atalim dedik. Pediatrimiz tatile cikmadan uyarmisti, artik Idil kendi kendine uyuyabilmeli sonra alistirmakta gec kalabilirsiniz diye. Rasyonel ana baba olaraktan biz daha Idil dogmadan "Fate la Nanna" (Estivill Eduard; De Béjar Silvia), kitabini okumustuk ve bebek uyuturken neler yapmamamiz gerektigini ogrenmistik . Ama Idil hanim 8 haftaliktan itibaren memede dalip, sabah uyaninca, evdeki hesap carsiya uymadi. Dedik aman biz pek bir sansliyiz, birakalim boyle gitsin, minisi de aglatmamis oluruz. (o kitaplarda verilen kurallar iyi de, anababa yuregini katilastirma yontemleri de onerseler iyi olur. Bebisi kucagima aldiktan sonra pek bir yufka yurek oldum) Ama 5.ay ortasinda itibaren gece uyanmalari baslayinca, uyaninca meme ariyor bebis diye ben panikledim.

Neyse ilk tatbikat aksami (Idil 6 ay 1 haftalik) banyo meme duzenini tersine cevirdik. Banyodan sonra sakince konusarak giydik pijamalarimiza, girdik uyku tulumumuza, opucukle falan kapattik isigi, yattik. Biz de karanlik odada, yataga yattik, nefes almadan onun tepkisini bekliyoruz. Aglama sureci basladi. Iki dk sonra babasi gitti optu, konustu, bes dk gecti ben gittim falan derken 20 dkl'ik bir aglama (daha cok mizildanma, can acitan aglamalardan degil) sonra uyudu. Ondan sonra her aksam mizildanma suresi birer ikiser dk azaldi. Ilk aksam benim icin cok zordu ama fiziksel olarak iyi oldugunu (kaka, banyo yapildi, yemek yenildi, gaz cikti) tek sorununun uykuya dalamak oldugunu dusundugun icin dayanabildim aglamasina. Babamiz beni tutmasa alip memeye dayayacaktim kizimi.n agzina. Neyseki Stecim beni alt kata gonderdi de daha ilk gunden oyunu bozmadim.

Asagida annemin elestirisel bakislarini, ben uyuturum evladim, aglatmayin tepkilerini savusturmak zorunda kaldim. Sabah acaba mutsuz mu kalkar diye bir korkum vardi ama sabah beni gorunce gulen gozleri o endisemi de yok etti. Uzun vadede bebisin iyiligi icin dogru bir yaptigima inaniyorum.

Bruksel'e geldigimizde ise banyo meme rutinine donduk ama uyumadan memeden aliyorum ya da dalmaya baslamissa altini acip uyandiriyorum. Aglamalar azaldi. Nazar degmesin. Gece uyandiginda bazen iki mizlanip tekrar uykuya dalabiliyor. Bakalim dis agrilari gecince gece uyanmalari da kesilecek mi?? Gorecegiz.

Gecenlerde Ozgur Anne'nin yazdigi gibi bunlarin hepsi gecer diye dusunmek, pozitif yaklasmak lazim. Olumsuz yaklasimla artan stres yorgunlugu daha dayanilmaz kiliyor. Ben Idil dogdugunda, emzirmenin cok zor ve acili oldugu donemde, en fazla 3 ay emziririm diyordum, baktim yapabiliyorum 6 ay dedim, simdi diyorum ki bir yasina kadar giderse gidelim. Bebek sahibi olmak cok buyuk bir degisim oldu ozellikle bizim gibi hayatta cok sey yapmaktan zevk alan, gezen tozan, okuyan, insanlar icin. Bebisin hayatimizi degistirdigini ve farkli guzellikler getirdigini kabullenmem, zorluklarla basetmemi kolaylastirdi. Neyse konuyu cok dagitmayim, bu konulardaki dusuncelerimi ayrica yazarim. Geriye donuk yazilmayi bekleyen o kadar cok konu, kaydedilecek ani varki.

tatilden notlar

2009-09-13T21:00:00.001+02:00

Evet bes haftalik tatil sona erdi. Gecen hafta isbasi yapildi ama ne is basi (o ayri bir yazi konusu) Ilk bebisli tatilimiz nasil gecti? Beklenenden yorucu, neden mi? Idilcimin disleriyle dislendi tatilde ondan.

Biz duzenli gece uykusuna alismis simarik anne ve baba olarak gecede bes kere uyanmasina basta anlam veremedik. Duzeni degisti ama birkac gune kadar duzelir dedik. Ama maalesef halen suruyor bu durum. Her gece bes olmasa da 3 ve 5 olmak uzere en az iki nobetimiz var. Tam uykuya daldigimizda Idil aglamaya basliyordu sanki bilmis gibi. Sonra Idil uyanicak nasilsa diye biz uykuya dalamaz olduk. Uc ayi dolunca odasini ayirdigimiz minigimizle yine ayni odayi paylastigimiz icin her hareketinde uyandi uyanacak diye stres yasadik. Neticede ilk iki hafta boyle gecti. Bizim acimizdan cok dinlendirici bir tatil olmadi ama zaten anne baba olarak eskisi gibi dinlenmek imkansiz. En rahatladigimi dusundugum anlarda bile kafam geri planda bir idil programi calistiriyor, sunu soyle bunu boyle yapayim diye. Ebeveynlik 24/7 bir is, gonullu olmazsan olmuyor.

Ote yandan tatil Idil'ime cok yaradi. Boyu hizla uzadi, kilo artisi ehh ama bence en onemlisi motor, zihinsel ve duygusal gelisimi. Idil Bruksel'de anne baba anneanne ucgeninde buyuyor. Gunluk rutin bunlar ve disarida gezerken gordugu insanlar. Tam 5-6 civarinda farkindaliginin arttigi bir anda uzun bir sureyi 2.5 ve 9 yasindaki kuzenleri arasinda gecirince bakislari, dikkati, cikardigi sesler, hareketleri cok gelisti. Bu benim teorim ne kadar dogru bilemem ama bana sanki evde herkesi gozlemleyip bir tek kendisinin yuruyemedigini anladigi icin surekli ayakta durmak istiyormus gibi geldi. Ayaklarina bastirdigimizda mutluluk cigliklari atiyor, ziplayip adim atmaya calisiyordu.

Idilcim denizi, suyu cok sevdi. Zaten dogdugu gunden itibaren hergun banyo yapti kizim. Denizde nasil mutlu oldu, gulucukler sacti, bizi de mutlu etti. Deniz suyunu icmeye calisirken bizi cok guldurdu. Sari simidinin icinde katlanan gobusu ile kucuk buda gibiydi. Bir dahaki yazi iple cekiyorum, o zaman belki kolluklarla yuzer, pek aceleci gordum kendimi:-)))

Bu tatilde Idil'i ilk defa gece disari cikardik. Simdiye kadar uyku duzeni bozulmasin diye biz cikarken annemle evde birakmistik (yasasin anneanneler, babaanneler). Duzen bozulunca deneyelim dedik. Banyomuzu yapti, guzelce emdik sonra hop araba koltugu, hop hop deniz kenari yuruyus, cay muhabbeti. Aksan 8 ile 11 arasi disarda kaldik arabasinda uykuya daldi. Eve gelince uyandi emzirdim ve tekrar uyudu. Sonra gece uyanma rutini devam etti.

Artan ilgi ve dikkat bu tatilde yonunu bahcedeki ciceklere cevirdi. Buyulenmis gibi ciceklere bakan kizim, catiya uzanan begonvile bakmaktan ayri bir haz aliyor gibime geldi. Babasi her aksam uzeri onu ciceklerle konusmaya goturdu ama bizimki avuclayip kopararak agzina goturmeyi tercih ediyordu. Neyseki anne yapraklari yutmadan agzindan cikarmayi basardi (gece aklima "into the wild" filmi geldi, ya ben gormeden yuttuysa ve cicekler zehirliyse de fikri geldiyse de kovdum evhamlari)

Simdilik tatil notlari bu kadar (sozde organize bir anne olunup olaylara taze taze yazilacakti ama olmadi olamadi, olamiyor, benden super organize anne)

Idil, "Mamamamama"

2009-08-19T12:48:00.001+02:00

13 Agustos aksam 17 sularinda Idil ile plajdayiz, biraz sonra minossun meyvesini yedirecegim, Idil'den gelen bir sesle sasirdim kaldim. Minik kizim arabasinda oturmus, mamamamama mama mamammaa diye birseyler geveliyor agzinda. Simdiye kadar eee vee gibi sesler cikariyordu. Bir ilk daha yasandi ve mutlu olduk babasiyla.

O anda ilk gulusunu hatirladim yaklasik bir bucuk ay civarinda sabah 6 emiyor annesini kuzus, kaldirdim gazini cikarmak icin, yuzume bakti ve guldu. O bilincsiz uyku gulumsemelerinden degildi, farkliydi. Ilk defa o an idil il aramdaki iletisimin karsilikli oldugunu hissettim ve gozlerim doldu. Ben anne olmustum gercekten.

Yarin 20 Agustos, Idilkus 6 aylik olacak. 20 Subat-20 Agustos arasinda zor gunler yasasakta, (ozellikle ilk 40 gun) Idil'in hayatimiza getirdigi nese, mutluluk tarif edilecek gibi birsey degil. Canimcimla ben iki kisiyken de mutluyduk ama idil o mutlulugu ucurdu daha yuksek biryerlere kondurdu. Yarin ona bir yarim yas gunu yapmali.

Idil Yalikavak'tan bildiriyor

2009-08-11T11:56:00.000+02:00

10 gundur yeni bir yerdeyim sicak mi sicak. Annem ve babam klima diye birsey aciyorlar ben uyurken terlemeyim diye ama pek bir gurultulu. Neyse anladimki biz tatile gelmisiz. Burasi annemin ulkesiymis. Daha once gelmisim ama pek hatirlamiyorum o zaman daha bir minikmisim.

Bu yeni yere alismam biraz zaman aldi. Evdeki konforumu burada da sagladilar, hatta oyun parkimi bile getirmisler sikilmayim diye, yasasin anne ve baba:-))

Ilk geldigimizde evde baskalari vardi. Sonra ogrendim onlar Muko teyze, Ismail eniste ve Abdullah abiymis. Ben geliyorum diye onceden gelip evi hazirlamislar, temizlemisler, guzel yemekler yapmislar (ben annemin sutunden aldim tadlarini) sagolsunlar. Ilk basta biraz cekindim ama sonra kanim kaynayiverdi. Iki sonra gittiler evlerine Antalya denen yerdeymis onlarin evi. Annem sonra gideriz onlarin ziyaretine dedi. Hii soylemeyi unuttum burda bir cocuk var bizimle beraber, Elif ablam, benim kuzenimmis. Ilk baslarda biraz kizdim hani tek cocuktum ben, nerden cikti bu diye ama sonra baktim beni cok seviyor, bana komiklikler yapip beni gulduruyor, alisiverdim.

Ben dunyayi kesfediyorum. Hersey yeni ve cok ilginc benim icin. Ve kesinlikle uyumak istemiyorum. Evde bir kosturmaca beni uyutabilmek icin gormeniz lazim. Aksamlari da birkac kere uyanmaya yelteniyorum, duydum ki Bodrum da eglence supermis, ama babam hemen yakalayip agzima memeyi verip uyutuyor .

Burada tekrar annem ve babamla uyumaya basladim, ayni odayi paylasiyoruz maalesef. Gitti benim ozgurluk. Bu odanin pencerelerinde aslan kral ile sevgilisi ve signore Grundfus var onlari pek bir seviyorum. Annem emzirirken bakisip karsilikli gulusuruyoruz.

Evimizin onunda kocaman bir kuvet var, ona havuz deniyormus. Annem, babam,Elif abla girip yuzuyorlar bende onlari izliyorum. Gecen gun beni de soktular cok sevindim, sapada supada yuzdum. Bundan sonra bende hergun yuzmek istiyorum anneme babama duyurulur. Birde deniz denilen daha buyuk bir kuvete girdim ama ordaki suyun tadi bir garipti. biraz gozumu yakti ama olsun ben yine gitmek istiyorum.

Simdilik bu kadar. Anneme lazimmis bilgisayar. Vakit bulunca tekrar yazarim maceralarimizi.
Idil

Tatil yollarinda

2009-07-28T21:24:00.000+02:00

Persembe gunu yola cikiyoruz. Sabah 8 bucuk dokuz gibi cikicaz evden, hersey yolunda giderse aksam 8 bucuk gibi yalikavaga variriz. Idil ile ilk kez aktarmali ucus, Bruksel-Istanbul-Bodrum. Yorucu bir gun olacak ama ucunda tatil var:-)))) Umarim rotar ve kotu hava kosullari bizden uzak durur. Istanbulda bize ilk goz agrimiz Elifimiz, idilin kuzeni katilacak. Elif, buyuk kuzu annesinden ilk kez ayri kalacak :-(

Bu bebisle ilk tatilimiz. Bakalim nasil olacak? Bizim icin eskisi gibi dinlendirici olmasa da, manevi acindan daha doyurucu olacak. Butun gun kuzuyla, deniz, gunes, ozlenen turk yemekleri ne guzel. Idil hanim yalikavak pazarinda alinan meyve sebzeleri yiyecek taze taze, (Bruksele gelen meyve ve sebzelerin katettigi kilometreleri, biz gidicez bu sefer, burada taze bruksel lahanasi var o da gaz yapiyor) doktor amca baliga, ete de onay verdi yuppiii. Kizimizin buyudugunu, gelistigini hergun yakidan izleyebilecegiz babasiyla birlikte. Simdi en seker zamanlari basliyor. Ac paraztez-Bugun banyosunu yaparken gulmekten oldurdu bizi. Dudaklar buzulmus onde, tukuruk, salya agzindindan akarak, agzindan birrr birrrr diye ses cikarmaya , birseyler anlatmaya calisiyordu cimcimem. kapa parantez. Bizim evin taspinari (sevgilimiz-babamiz) gunesin altinda saatler kalamayacak gibi bir his var icimde:-))

Valizleri hazirlamaya basladim. En cok idilin esyalari yer tutuyor, arti bebek arabasi. Bakalim neleri unutucam. Liste yaptim ama benim akillar sutleri icen idile gidiyor anne yarim akilli kaliyor. Cocuklu olmak organize olmayi gerektiriyor, bende oyle olmayi hic sevmiyorum, geriliyorum. Ama ne yapalim olucaz artik.

Simdi gidip valiz olayina devam etmeli ya da dinlenmeli,hangisi??

5 ay 10 gun

2009-07-28T20:54:00.000+02:00

Bugun Dr. Israel'i ziyaret gunuydu .5. ay kontrolumuzu olduk. Hersey yolundu cok sukur. Gozle goruluyordu buyudugumuz, doktor amca da tescil etti. Yarim kilo almis 7kg 300 gr olmusuz, boyumuz ise 66 cm. Kiloda ortalama, boyda ilerde gidiyormusuz. Bas cevrvesi de 1 cm genislemis 41.5 olmus. Istatistikler boyle.

Saat 9daki randevu biraz sarkinca, Idil hanimin sabah sekerleme saati geldi. Birden huysuzlandik, aglamaya basladik. Doktorumuz Idil hanim cok guclu bir aglamasi oldugunu soyledi. Biraz rahatsiz oldu sanki. Ne bicim cocuk doktoruysa!! Asilari yaptiginda da, idili bana verip odadan kacardi. Ilginc, belki cok uzuluyor bebekler agladiginda. Naif bir bakis acisi olabilir. Ama biz doktorumuzu seviyoruz, bozmayalim arayi.

Bugun uyku konusunda kendi basina uyumasini ogrenmeli eger karni tok, alti temiz, herhangi bir sikintisi yoksa, birakin aglasin , bazi bebekler uyumak icin aglamaya ihtiyac duyarlar dedi. Idil aksamlari memede uyudugu icin simdiye kadar uyutma konusunda sorun yasamadik. SImdi de meme de uyuyor ama uyandirio yataga uyanik koyuyorum. bes dakika sonra basliyor miyklamaya, sonra aglamaya. Git yanina op, kokla, cik odadan falan derken, bir ben, bir babasi, bir anneannesi, uyoyor ama direncsiz uykuya dalinmiyor. Halbuki memede uyandirirken uykudan gozunu acamiyor halde oluyor sipacik.

Bugun aglasa da gitmeyim yanina diye ugrastim ama yapamadim. Of cok zor bu is, bir rayina otursa.

Idil hanimla yeni bir pazar gunu

2009-07-26T15:11:00.000+02:00

Idil hanim ogle uykusuna yatti sonunda. Neden bilmiyorum ama gunduz uyumakta oldukca zorlaniyor kucuk hanim. Bugun once anneannesi, sonra ben denedim agladi, zirladi, uyumadi sonra anladik ki kaka varmis (bir saat kadar once tonlarca yaptigi icin buna ihtimal vermemistim), yapti rahatladi. Sonra cinlik durumlari, oyun oynayalim yorulalim dedik. Olmadi. Yine miyk miyk mizildamalar. Dis cikarmasi yaklasiyor olabilir belki o yuzden keyifsiz. Sonra dedim iki kere kaka yapi acikmistir belki. Memeye sanki aylardir gormuyormus gibi yapisti. Emerkende uyudu. Memede uyumasini istemiyorum ama gece uykusuna da boyle daliyor. Neyseki gece uyanip meme aramasi olmuyor simdilik.

Bugun iyi basladi aslinda. 7 gibi uyan, em, oyna biraz, 9 gibi tekrar uyu, uyan 10 gibi anne babayla oyna, baba gezdirsin kizini biraz . Donduk eve meyvamizi yedik sapur supur, sutumuzu ictik ustune (ben bu satirlari yazarken uyandi, toplam uyku 15 dakika), dunden kalan kakalarimizi yaptik ooohhh derken, yine uyumama tripleri. yatir kaldirlar pek ise yaramadi, kaldirinca merakli merakli etrafa bakiyoruz, gulucuklar dagitiyoruz.

Bu uyutma isi benim sabir sinirlarimi zorluyor bazen ozellikle yorgun oldugum zamanlar. Anneanne devreye giriyor bu durumlarda, annede asabi ruh hallerinde idilkusu uyutmaya calismiyor.

Is hayatina donus provasi

2009-07-23T22:50:00.000+02:00

Bugun ise baslayali iki hafta oldu. Ben bu doneme ise donus provasi diyorum cunku uc hafta calistiktan sonra yillik iznimi alip tatile cikacagim. Bir hafta sonra ver eline Turkiyem, deniz, kum, gunes, ozlenen yemekler, neyse dagitmayim gurbet sancilariyla, bu ayri bir yazi konusu...

Iki haftadir sabah 7de kalkip once Idil’i emziriyorum. Burada birsey degismedi, calismadigim donemde de saat 7 nobetimiz vardi. (ama cok yorgun oldugum gunlerde anneme emanet edip bir saat daha uyuma luksum kalmadi) Sabahlari pek istahli olmuyoruz bu gunlerde, sanirim geceleri bosaltim yapamadigimizdan kaynaklaniyor. Idil’in icmedigi sutu sagip, birakiyorum kuzuya, taze sut icsin anne isteyken, anne de memeler dolu dolu gitmesin ise☺.

Ogle tatilinde babisle beraber geliyoruz eve. Yine emzir, oyna, op, kokla derken ise donme saati geliyor:-( Aksam bir saat erken cikip geliyorum bes sutunu vermeye. Is ve ev arasi mekik durumlari, bir taraftan emzir diger taraftan sut sag biraz yorucu oluyor ama neyseki tatile cikmamiza sadece bir hafta kaldi.

Idil bir degisiklik oldugunu sezmisde ama tam adini koyamiyor gibi. Anne bes aydir sabahlari giydigi salas ev kiyafetlerinden cikmis, daha bir ciddi giyiniyor, babisle beraber cikiyor, ben kaliyorum anneannemle, sonra uyuyorum uyaniyorum, meyvemi yiyorum baktim yine cikip gelmis bunlarin ikisi. Bensiz nerelerde, ne isler ceviriyorlar, biraz buyusem anliycam. hadi Idil yumul memelere, gelsin sutler, gelsin akillar..

Ise baslarken cok sorun yasamadim. Idil'e annemin bakiyor olmasi, oglenleri gelip onu gorebilmem ve nisbeten kisa is gunu (2 saat emzirme izni) beni rahatlatan etkenler. Bakalim eylulde ne olacak?? Tam tersine ise baslamak, baska birkac insan gormek, kafami vererek isle ilgili konularda birseyler okumak iyi geldi:-))

Merhaba Blog Dunyasi

2009-07-23T22:22:00.001+02:00

Blog nasil yazilir?
Bu konu hakkinda hicbir bilgim yok (ozellikle teknik acidan) ama duse kalka bulucam yolumu, hadi bakalim, rastgele yolum acik olsun:-))))

Niye Blog yaziyorum?
Minik kizim Idil'imle yasadiklarimi unutmamak, bunlari ileride onunla, simdi ise uzaktaki sevdiklerimizle paylasabilmek icin. Tabi bir de bu yolda bizim gibi yuruyen anne bebisleriyle tanismak, deneyimlerimizi paylasmak icin. Yazma konusunda hic iddiali olmadim (bizim evde yazar/sair babamiz) ama Idil'in yesil kakasiyla ilgili arastirma yaparken buldugum ve daha sonra mudavimi oldugum ozgur anne'nin blogu beni bu konuda heveslendirdi. Baktimki bir blog dunyasi var almis basini gidiyor. bende ucundan kiyisindan tutayim dedim.

Aslinda ben Idil'ime klasik bir gunluk yazmak istiyordum. hamile iken aldim guzel guzel defterler ama bir turlu hissettiklerimi yazamadim. Korktum birsey ters giderde elimde o defterle kalirsam diye. Simdi o zaman hissettiklerimi de geriye donuk flashback'lerle yazacagim.

PS: Bilgisayarimda Turkce karakterler yok maalesef, bu konuya bir cozum bulunca yazilarim daha okunur hale gelir umarim.